Afgelopen zaterdag was het wild in meerdere opzichten, volop zon, erg warm maar een harde wind en daardoor veel stuifzand op het strand, niet echt aangenaam. Zondag was het alleen echt warm. Het lijkt erop dat de hete zomer pas nu echt is begonnen. Van lieverlee begint het nu namelijk ook duidelijk te worden wat er tussen Antonio en mij is veranderd. Er is inderdaad meer rust, maar die blijkt dus alleen aan mijn kant te zitten, ik ben nu inderdaad zelfs rustiger als hij en dat merk je ook, het botst weer maar de rollen zijn nu omgedraaid. Nu ben ik de rustige en laat hij zich meeslepen door zijn gevoel. Mijn aanvankelijke onrust was er vooral omdat mijn verwachtingen niet helemaal zijn uitgekomen, ze waren te hoog en kon dus daarvoor alleen bij mezelf te rade gaan. Ik vroeg me namelijk af of ik dat onrustige bij Antonio ooit helemaal los zou kunnen laten, het leek bij hem onderdeel van mijn karakter en ik kon me niet echt goed meer herinneren of ik zo altijd geweest ben. Ik dacht zelf van niet en bij de rest van de mensen om me heen heb ik het in ieder geval niet meer. Bij navraag bij mijn moeder en vrienden werd dat laatste ook bevestigd. Als baby was ik wel ongeduldig maar dat is van lieverlee weggegaan, het onrustige en ongeduldige is ontstaan en dus ook zichtbaar geworden door de omstandigheden na de scheiding en is nu dus duidelijk op zijn retour, heerlijk. Ik heb dus met mezelf de afspraak gemaakt vanaf afgelopen zondag geen of in ieder geval veel minder en andere initiatieven te nemen en vooral mijn mond te houden. Eens af te wachten hoe de dingen zich dan zullen ontwikkelen. Het zal me misschien moeite kosten zodat het weer knokken tegen mezelf wordt maar misschien ook wel niet. Onrust wil ik in ieder geval niet meer, dat ben ik meer dan zat. In feite komt het allemaal ook perfect uit en klopt het plaatje weer. Daisy en Raymond zijn gisteren aangekomen dus ik ben afgeleid, daarna reis ik met hen voor twee weken naar Nederland en als ik terugkom is Barbara er weer voor een week of zeven en ga ik op zoek naar werk. In november komt Jupp en als die teruggaat is het ondertussen december. Tegen die tijd moet er volgens mij weer meer duidelijkheid kunnen zijn, ik neig er zelf steeds meer naar dat vriendschap de enige optie is tussen ons, ons grootste probleem is vanuit mijn opzicht zijn gebrek aan communicatie. Dit stukje is in de loop van het weekend geschreven en is door de ontwikkelingen met Antonio steeds aangepast, wat ik nu aan het neerpennen ben is in feite mijn eindconclusie van maandagmorgen. De ontwikkelingen waar ik het over heb zijn geen praktische ontwikkelingen, want er is op dat gebied gewoon weinig gebeurd, het zijn de ontwikkelingen in mijn hoofd. Ik ben namelijk tot de eindconclusie gekomen dat nu stoppen gewoon het beste is, nu kunnen we nog op een vriendelijke manier uit elkaar gaan en vrienden zijn. Waarom dan wel? Ten eerste voegt Antonio op dit moment niks toe aan mijn geluk en rust, integendeel. En ten tweede merk ik dat ik mezelf niet meer bij hem kan zijn. Betere argumenten zijn er volgens mij niet. Ontzettend jammer want ik hou heel erg veel van hem maar de feiten zijn helaas niet anders.

Mijn vermoedens en hoop zijn bewaarheid, Antonio en ik zijn een stuk dichter bij elkaar gekomen en daardoor is er nu rust tussen ons. Het is een hemelsbreed verschil met voor de vakantie. We hebben gisteren een heerlijke middag gehad, hebben voortreffelijk gegeten bij "El Caracol" in Arrecife en op een goeie en vooral open manier met elkaar gepraat. Het weer was gisterochtend een stuk minder, het was bewolkt met een fris windje maar dat paste wel bij de stemming, die vooral bepaald werd door de spanning vanwege de onzekerheid hoe het nou echt aan zou voelen tussen ons na die ruim twee maanden. Misschien heel symbolisch maar toen ik Arrecife in reed op weg naar Antonio brak de zon door en was het weer als vanouds warm. Nou voelde ik me al lang erg goed en rustig, maar door de ontwikkelingen van de laatste tijd, de goeie nieuwe start van Tom, de ontmoeting met Barbara, de aftocht van Casa Kernow, de terugkeer en goeie ontwikkelingen met Antonio is er per keer nog meer rust en vertrouwen in me gekomen en ik heb geen haast meer. Het plafond lijkt telkens bereikt, maar ieder keer wordt het verlegd. Misschien is er gewoon wel geen. No se. Morgen en zondag zal er, net zoals de afgelopen weken, geen log zijn. Ik ben nu natuurlijk helemaal aangewezen op het internetcafe en dat is alleen op werkdagen open. Ook dat voelt stukken beter, ik ben nu niet meer afhankelijk van wat dan ook van een ander maar betaal nu gewoon voor de service. Het is trouwens ook heerlijk om een paar dagen niet op internet te kunnen en geen emails op te kunnen halen, ook weer een stuk relaxter en minder dwangmatig.

Woensdag is een ietwat onwezenlijke dag geworden doordat ik in de nacht van dinsdag op woensdag zo goed als geen oog heb dicht gedaan. Dat had natuurlijk met de terugkomst van Antonio te maken maar ook omdat er weer emails waren gekomen met pogingen op mijn gemoed te werken. Zo kom je er natuurlijk niet los van. Omdat ik wist dat het geen nut zou hebben op bed te blijven liggen heb ik die nacht mijn huis maar opgepoetst, het was hard nodig en zodoende hebben die ueren in ieder geval nog iets nuttigs opgeleverd. Zoals gezegd heb ik afgelopen zaterdag alle spullen afgegeven van de website en daar kunnen ze dus duidelijk niet mee uit de voeten. In plaats van me direct te vragen of ik die nog wil onderhouden, komen er nu emails met bijvoorbeeld: "I have a lot to learn." en "Obviously, I shall struggle to update the website, but it would be unfair for me to expect you to carry on servicing the website after offending you."en "You are not my enemy and I hope you will still be friends with us." Op deze misselijk makende manier gooien ze alleen hun ruiten nog maar verder in en zakt mijn broek wat hen betreft nog verder af. Door de slapeloze nacht was het weerzien met Antonio ook wat onwezenlijk en mat maar ook goed, hij had namelijk de nacht daarvoor ook niet kunnen slapen omdat hij de avond ervoor met de laatste trein naar Sevilla moest om zodoende het eerste vliegtuig naar hier te kunnen halen. Ik heb het idee dat er meer rust tussen ons is, in ieder geval bij mij. Het leek er zelfs op dat ik nu rustiger was als hij. Vanmiddag gaan we samen eten en zal het wel levendiger zijn nu we bijgeslapen zijn en de eerste shock achter de rug is.