In de afgelopen dagen sinds ik terug ben is het in mijn lijf en hoofd net een achtbaan, de emoties schieten van het ene moment op het andere van dolgelukkig naar diepbedroefd. In goed Nederlands varieert het tussen himmelhoch jauchzend en zum tode betruebt. Ondertussen gaat het trouwens steeds meer op de rups lijken, de scherpe kantjes zijn langzaam aan het verdwijnen. Hetzelfde geldt voor mijn energie die gaat in datzelfde ritme mee op en neer. Alles bij elkaar ben ik daardoor ?s avonds al vroeg gevloerd en dat blijkt ook wel, ik maak lange nachten, slaap vast en droomloos en kan overdag ook nog slapen waar ik zit, sta of lig. Ik kom aan weinig meer toe dan aan het allernoodzakelijkste. Ik laat het maar over me komen en gebeuren, ik heb tenslotte de tijd en de ruimte en deste eerder normaliseert alles zich weer. In de weinige effectieve uren die er daarnaast overblijven heb ik al wel verschillende nieuwe contacten gelegd die misschien bruikbaar kunnen zijn in de toekomst. Zo heb ik in Matagorda op een terras Duitsers leren kennen die in Playa Honda twee huizen hebben, waarvan ze er een zelf en voor de familie gebruiken als vakantiewoning. Het andere huis verhuren ze op het ogenblik voor vakanties maar ze denken erover om dat voor langere tijd te gaan verhuren. Ze zijn er nog niet helemaal aan uit maar je weet tenslotte maar nooit. Ook wat werken betreft heb ik weer nieuwe mensen ontmoet en nieuwe ideeen opgedaan. Ongetwijfeld komen op het goeie moment de juiste antwoorden en kansen op mijn pad. Ik wacht af en hou mijn ogen en oren open, hoewel dat dus nu nog even beperkt is.

De afgelopen dagen heb ik gemerkt dat ik toch wel heel erg veel heel lieve mensen om me heen heb, gemerkt dat er heel veel mensen veel van me houen. Het lijkt trouwens wel of "iedereen" de laatste tijd van me houdt. Een heerlijk gevoel en tegelijk een openbaring. Het zal er vast mee te maken hebben dat ik het nu toe kan laten en op de goeie manier van mezelf houd. Ik heb de laatste dagen namelijk ontzettend veel lieve reacties en berichtjes ontvangen, per telefoon, sms, email en als reactie hier op mijn logs. Het geeft me een heerlijk warm, ontroerd en gelukkig gevoel en is precies wat ik nodig had in de afgelopen pittige dagen. Het maakt de overgang en de daarbij horende gevoelens in ieder geval stukken makkelijker te verteren. Bij deze daarom ontzettend bedankt iedereen, ik hou ook van jullie. In verschillende opzichten is Lanza in mijn ogen en voor mijn gevoel trouwens ook anders sinds mijn terugkeer. In de twee weken dat ik weg ben geweest is het soort toeristen veranderd, er zijn minder Engelsen en meer Duitsers en Nederlanders. Plus is het een ander soort publiek, rustiger, minder luidruchtig. Daarnaast merk ik bij mezelf dat ik anders tegen het eiland aankijk, het is nu echt mijn thuis en alledag geworden. Het vakantiegevoel is minder en ben waarschijnlijk daardoor ook nog maar een paar keer kort naar het strand geweest. Ook dit is natuurlijk weer goed en op het goeie tijdstip, van lieverlee kan ik nu aan de slag om mijn leven hier nog meer inhoud en vorm te geven. Om ergens te beginnen daarom vanaf vandaag extra serieus aan de slag met mijn Spaans op de escuela.

De overgang naar Lanza is deze keer een hele pittige geworden in veel opzichten. Ik begrijp nu helemaal waarom verhuizingen in de trauma top drie staan. Ten eerste natuurlijk door mijn besef dat Tom in de maanden tussen mijn laatste twee vakanties volwassen is geworden en daardoor van mijn kind in een heel speciale kameraad is veranderd. Logisch, natuurlijk en uiteraard ontzettend fijn en kostbaar maar niettemin pijnlijk. Daarnaast is het feit dat ik niet weet wanneer ik hem weer zal zien heel moeilijk te verhapstukken. Bovendien is het me de afgelopen weken meer dan duidelijk geworden dat Nederland mijn plek op dit moment niet meer is, het benauwd me vooral en maakt me onrustig en opgejaagd. De terugreis was praktisch gezien ook nogal omslachtig, het begon al met de trein. In Rotterdam hebben we om te beginnen ongeveer drie kwartier stilgestaan vanwege een algehele stroomstoring in de regio. Op Schiphol kreeg ik vervolgens te horen dat het vliegtuig waarmee ik zou vliegen die morgen vogels in de motor had gehad en dat ze daarom ter vervanging een vliegtuig hadden moeten huren dat eerst uit Spanje over moest komen waardoor alles anderhalf uur op zou schuiven. Toen ik uiteindelijk dan toch op Lanza was aangekomen bleek de accu van mijn auto ook nog leeg te zijn. Kortom een start met hindernissen. Die praktische dingen hebben zich allemaal gelukkig snel opgelost en waren in feite geen echt probleem. Het afgelopen weekend ben ik vooral bezig geweest met mijn (verdriet)gevoelens. Ik heb ze de ruimte gegeven wat vooral neer is gekomen op jankbuien zodat dit van lieverlee ook weer zijn plek zal gaan krijgen. Ik ben daarbij hier gelukkig goed opgevangen door Barbara en Antonio en telefonisch door Jeanne en Jupp. Wat Antonio en Barbara betreft was het weerzien hartverwarmend, intens en precies wat ik nodig had. Ik ben weer thuis en het goeie gevoel wat ik hier altijd vindt begint van lieverlee gelukkig al weer terug te komen. Niks is natuurlijk ooit echt defintief maar mijn twijfels voor nu zijn in ieder geval weg en dat is uiteraard een grote stap en dus ook weer een reden voor mijn verdriet. Het zal ongetwijfeld, zoals altijd, weer helemaal choed gaan komen, maar het heeft deze keer gewoon wat meer tijd nodig.