Volgens mijn inschatting, maar ik blijf maar met twee woorden spreken, is er nu tussen Antonio en mij ook een rustpunt, in ieder geval wat mij betreft. Hij komt ook stapje voor stapje dichterbij, het verzet zwakt af. Gisteren had hij me uitgenodigd om bij hem te komen eten en dat was heel erg leuk en het eten heel erg lekker. Hij had erg zijn best gedaan op het eten, dat was wel duidelijk, er zat van alles bij, typisch Spaans en ook typisch Antonio, maar vooral dus erg lekker, er zat volgens mij veel liefde in. We hebben voordat we gingen eten eerst wat door Arrecife gezworven omdat ik hem gevraagd had me wat goeie CD, computer en boekenwinkels te laten zien. En we hebben een galerie bezocht met schilderijen van een kennis van Antonio, wiens schilderijen voor een deel wel iets weg hebben van mijn foto�s, de ramen en deuren afdeling. Op de wekelijkse boekenmarkt heb ik mijn eerste Spaanse roman gekocht: �Esperando a los Barbaros�van Carlos Alonso del Real. Vooral de titel sprak mij en ook Antonio wel aan, vrij vertaald betekent het namelijk: Wachtend op de barbaren. Erg toepasselijk in ons geval omdat hij me de barbaar uit het Noorden noemt, een in het algemeen veel gebruikte benaming trouwens voor de Noord Europeanen hier, en daar kan ik me in ons geval, zoals al eerder gezegd, ook wel iets bij voorstellen, ik vind het trouwens een eretitel, vooral omdat het ondertussen al is afgezwakt naar het verkleinende barbarito.

Hij begon trouwens na het eten weer over zondag, over de mannen die om me heen lagen toen ik op het strand wakker werd. Hij maakt er duidelijk veel meer van dan nodig is, dat heb ik hem trouwens ook gezegd, maar ondertussen geniet ik er wel ontzettend van natuurlijk, heerlijk. Vandaag voor het eerst sinds een jaar of tien weer tennissen, ik ben benieuwd wat er is blijven hangen van de techniek. Ach we zien wel, ik hoef tenslotte Wimbledon niet meer te winnen, het is puur voor het bezig zijn en nog meer voor de lol.

Antonio zit trouwens nog steeds tussen de ontkenningsfase en acceptatie in, soms wel, soms niet, eigenlijk sinds zondag alleen nog maar meer. In mijn ogen neemt hij het zichzelf kwalijk dat hij toen als was in mijn handen was. Misschien min of meer boos op zichzelf dat hij zich heeft laten gaan, vooral in woorden, en dat toch eigenlijk ook wel heel erg leuk vindt. Misschien merkt hij dat hij bereid is tot inleveren en neemt hij dat zichzelf kwalijk. Tenminste dat is mijn uitleg en daar hou ik het maar op, hij reageert namelijk heel stug en rationeel als ik hem grappige of gewoon aardig bedoelde berichtjes stuur. Hij probeert me duidelijk uit mijn tent te lokken, maar dat lukt hem niet en dat frustreert hem misschien nog wel meer? Nou ja, hoe het ook zij, hij doet maar. Hij weet dat hij bij mij terecht kan en bovendien zijn het zijn frustraties, laat hem nu ook maar eens lekker tobben, ik heb mijn portie al achter de rug en laat mijn rust en geluk niet meer zo maar verstoren, het spijt me. Verder was het weer een perfect dag wat het weer betreft en heb ik een reactie van Estupendo gekregen op mijn offerte. Ze waren onder de indruk van mijn ontwerp maar de prijs ligt helaas boven hetgeen ze in hun hoofd hadden.

Helaas of niet? Ik denk dat ik niet echt rouwig hierom hoef te zijn, ik vermoed namelijk dat het bouwen van die site weleens een eindeloos en/of irritant verhaal had kunnen worden, hun houding en reakties ondertussen een beetje kennende. Het gaat toch zoals het moet gaan en dan past dit daar volgens mij precies in. Het zij zo.

Gisteren was weer zo'n dag waar weinig meer over te melden valt dan dat hij goed was, Jupp is aangekomen, we hebben samen koffie gedronken bij mij thuis, samen zijn eerste boodschappen gedaan, hem afgezet bij zijn appartement en heb verder weer alleen van de dag genoten. Het rustige gevoel stabiliseert zich steeds meer waardoor het alleen nog maar beter aanvoelt, misschien is het wel gewoon zo dat dit nu mijn basisgevoel gaat worden? Wie weet, ik ga er in ieder geval maar gewoon van uit. Het is in ieder geval een feit dat ik me nu al zo'n dag of tien zo voel, doorlopend gelukkig. Er zijn alleen af en toe nog wat kleine kortsluitinkjes, die ook weer binnen de kortste keren de wereld uit zijn. En ik slaap nog niet ietwat onrustig, maar haal dat de volgende dag wel in. Ik heb zelfs het idee dat de afvalonrust die er nog zit 's nachts naar buiten komt. Mijn gestel en grijze cellen willen er nog niet helemaal aan dat ze niet meer voortdurend waakzaam hoeven te zijn.

Ik heb ook weinig inspiratie om te schrijven, sowieso eigenlijk niet de behoefte om daar over na te denken. Writersblock? Zou kunnen, ik noem het eerder een beetje apathisch genietend van het heerlijke vacuum waarin ik nu zit. De soaps komen vanzelf weer, ze zijn nu even op voorjaarsreces.