10 januari 2005

Het is nu twee uur in de nacht van zondag op maandag, weer een keer slapeloos dus. De tweede Reikibehandeling van zondag heeft blijkbaar een heleboel los gemaakt, twijfels over mijn keuzes en mezelf, onzekerheden, angsten en noem het maar op. Kortom vliegangst. Maar dat is ook goed, dat is ook wat ik wilde dat los zou komen. Ik wil dat al die dingen zo ver mogelijk uit mijn systeem zijn voordat ik terug ga. Bovendien zit ik sinds gisteren met een flink ontstoken oog. Bij het ruimen van een paar grote cactussen voor de zonnepanelen van het zwembad, is er wat van de cactusmelk in mijn linkeroog terecht gekomen. Het effect is hoogst onaangenaam en te vergelijken met de uitwerking als je na het schoonmaken van een Spaanse peper met je ongewassen handen door je oog wrijft, Mijn oog voelt alsof het in brand staat en het ziet er niet uit. Mijn oog en neus tranen en druppelen voortdurend. Wat het schrijven betreft is het me ook even onduidelijk, ik voel me overspoeld door allerlei tegenstrijdige gevoelens en wil me daar eerst doorheen worstelen. Ongerust hoeft niemand te zijn want ik weet dat dit erbij hoort, dat ik hier even doorheen moet en ook doorheen zal komen, ik wil me alleen daar even op kunnen concentreren en zo min mogelijk afgeleid worden door andere �verplichtingen�. Het kan dus best zijn dat het even stil gaat worden hier, maar voor hetzelfde geld vind ik morgen wel de inspiratie om te beschrijven wat er hier en nu met me gebeurd. Het schrijven is tenslotte ook een uitgelezen manier om dit weer helder en rustig te krijgen. We zullen zien!

09 januari 2005

Gisteren was weer zo'n perfecte dag, alles klopte, het weer was formidabel, het gezelschap aangenaam, de wandeling was precies goed, het eten (wat ik zelf had gemaakt) smaakte als nooit tevoren enz enz. Als afsluiter van de dag heeft Jean, een van de nieuwe gasten, Ailsa en mij nog een Reiki behandeling gegeven en een hoofd en lichaamsmassage, dat was dus genieten met een hele vette G. Reiki is een alternatieve geneeswijze. Het wordt beoefend door ingewijden die met een vorm van energieoverdracht proberen iemand te helen. De inwijding wordt gedaan door een Reiki-master. Reiki wordt door beoefenaren beschreven als een bijzondere vorm van energie (de Universele levensenergie) die door het lichaam stroomt, die de harmonie in het lichaam herstelt en die het natuurlijk genezingsproces versnelt. Deze energie zou niet alleen bij mensen effectief zijn, maar ook bij dieren en planten. Reiki zou een positieve invloed hebben bij de meest uiteenlopende aandoeningen. Er bestaat vooralsnog geen wetenschappelijk bewijs voor het bestaan van de beweerde verschijnselen en voor de geneeskundige werkzaamheid van Reiki. Reiki is een Japans woord, dat de energie (Ki) aanduidt die alle leven in stand houdt. Of het ooit wetenschappelijk bewezen zal worden doet er in mijn ogen ook erg weinig toe. Het gaat er om wat degene die het ondergaat er aan heeft, kwaad kan het nooit en ikzelf ervaar het telkens als een heerlijke verfrissende waterval en voel me kilo's lichter zowel in mijn hoofd als aan mijn lijf.

Jean is in mijn ogen dus weer op het juiste tijdstip op de juiste plaats, zoals alles hier dat tot nu toe blijkt te zijn. Een lekker en steeds meer vertrouwd wordend gevoel moet ik zeggen.

08 januari 2005

Gisteren zijn er weer nieuwe gasten gekomen, Jean en Walter, vrienden van John en Ailsa, en Terry en Joan. De laatsten zijn vorig jaar al eerder hier geweest, hij is een crooner, een zanger a la Frank Sinatra en schnabbelt (gigs) hier bij met optredens in de Engelse pubs rond de oude haven in PdC. Zij zo'n type dat maar doorratelt over van alles en nog wat en eigenlijk niks zegt. Ze doet me denken aan "The Royale Family". Aanstaande maandag vertrekken John en Ailsa voor het eerst sinds ze hier wonen met dezelfde gemengde gevoelens als ik, voor een week naar de familie in Engeland. Het is de bedoeling dat Jean en ik in die tijd de honeurs in het complex gaan waarnemen.

Erg veel houdt dat niet in, de terrassen schoonhouden, zorgen dat er op tijd nieuw linnengoed wordt uitgedeeld, het zwembad bijhouden en dat soort zaken. Het zorgt in ieder geval weer voor wat afwisseling en ik heb gelijk iets om handen. Het dak gaat voorlopig even in de ijskast, daar gaan we verder mee als ik weer terug ben. Verder valt er nog steeds niet erg veel meer te melden dan dat ik erg veel wandel, het is nog altijd erg rustig en alles gaat zijn gangetje, wel goed weer met nog steeds een strakke blauwe hemel en volop zon. Je merkt al wel dat het weer warmer aan het worden is. Het enige wat de echte warmte nog tegenhoudt is de stevige en frisse wind, maar daar zeuren we dus niet over, met tweeentwintig graden zijn we ook dik tevreden.

Wat mijn gevoel betreft overheerst nog steeds het dubbele, het verscheurde. Aan de ene kant mijn blijdschap dat ik eindelijk mijn stek en mijn geluk gevonden heb, en aan de andere kant de pijn van het loslaten van met name Tom. Heel verwarrend, vermoeiend en onrustgevend dit heen en weer geslingerd worden tussen gevoelens, maar dat hoort er nou eenmaal bij en vandaar ook het vele wandelen. Dat heeft gewoon zijn tijd nodig, het zal wel zijn plek gaan krijgen als ik eenmaal hier terug ben op mijn eigen stekkie en echt aan de slag kan, daar ga ik in ieder geval wel van uit.