06 januari 2005

Hoe dichter de datum 20 januari dichterbij komt, hoe meer ik me realiseer dat ik eigenlijk helemaal niet terug naar Nederland wil, dat het me in feite gewoon tegenstaat om terug te gaan. Natuurlijk kijk ik uit om mijn kringetje weer te zien en dan natuurlijk met name Tom, maar voor de rest zie ik er eigenlijk alleen maar tegenop. Het betekent natuurlijk dat ik eindelijk mijn bestemming heb gevonden, misschien nog niet helemaal op de juiste stek, maar toch. Daarnaast zal het er ongetwijfeld ook mee te maken hebben dat er zoveel definitief geregeld en afgesloten gaat worden en dat er hoe dan ook een dag komt dat ik weer deze kant op ga. Aan die dag moet ik eerlijk gezegd helemaal nog niet denken, dat zal waarschijnlijk een nog grotere drama worden dan in oktober. Toen was het "maar" voor drie maanden, nu is het helemaal open en wordt het een one-way ticket. Ik probeer daar ook zo min mogelijk aan te denken, maar dat lukt me de laatste dagen niet zo goed. Ik heb hier op het ogenblik gewoon te weinig omhanden en dus weer eens te veel tijd om na te denken. Daarom heb ik voorgesteld om hier het dak schoon te gaan maken. Daken zijn hier anders als in Nederland, ze kennen hier geen dakpannen of wat dan ook, ze zijn van beton en geschilderd met een veredeld soort witte latex. Die latex moet, om de boel waterdicht te houden, regelmatig vernieuwd worden en dat is nu hoognodig want hij is gaan bladderen. Als het waait, en dat doet het hier eigenlijk altijd, ligt het op de begane grond vol met van die losgelaten snippers latex en dat is gewoon een rotzooi.

Vanaf morgen dus aan de slag en weer iets om handen, dan schiet de tijd tenminste weer wat harder op zodat ik snel die quality time met Tom, waarvan Rian zo vol is, zelf kan ervaren. Dat wordt vast heel bijzonder en intens, wat dat betreft kan ik dus weer niet wachten tot het zo ver is. Dubbel allemaal he? Maar ja, zo zit dit verhaal nou eenmaal in elkaar.

05 januari 2005

De derde mijmering in deze serie gaat over wat er achter die blauwe deur van twee dagen geleden zou kunnen zitten of wat ik zou willen dat er achter zit. Je moet tenslotte wat he om je tijd vol te maken. Dat is dus voornamelijk koffiedik kijken, want daar valt natuurlijk weinig concreets over te zeggen, we weten tenslotte geen van allen zeker waar we morgen zullen zijn. We hebben onze hoop en dromen maar dat is eigenlijk het enige zekere wat er te bedenken is. De rest is maar gewoon afwachten hoe het balletje gaat rollen. Het enige wat je wel kunt is vertrouwen hebben, geloven in jezelf en de toekomst en reageren naar beste kunnen op de dingen die je tegenkomt. En zou dat in Nederland allemaal zoveel anders zijn? Integendeel denk ik en weet ik uit ondervinding eigenlijk wel zeker! Het kan dus best zijn dat er achter mijn blauwe deur weer een doolhof zit, of meer waarschijnlijker lijkt me dat het deze keer geen doolhof meer is maar een lange gang met veel deuren met daarachter allerlei uitdagingen en verleidingen. Wat in ieder geval een stuk overzichtelijker is bij het maken van keuzes, want die deuren komen van lieverlee. Ik weet het gelukkig dus ook niet, ik laat me liever verrassen. Het is wel zo, ik heb het een aantal dagen geleden al geschreven, dat ik er zelf van overtuigd ben dat ik op meerdere gebieden volgens mij een goeie basis heb gelegd.

Ik zelf geloof er in iedere geval in en ik ga er voor. Of het goed uit zal pakken weet je natuurlijk nooit, over een jaar of wat weet ik daar meer over te melden, maar ik ga er in ieder geval alles aan doen om het te laten slagen zodat het, als het onverhoopt niet helemaal volgens verwachting zou werken, in ieder geval niet aan mezelf zal liggen.

04 januari 2005

Vandaag een mijmering over de andere kant van de medaille van de mijmering van gisteren. Je weet ondertussen hoe ik een beetje in elkaar steek, dus dat zal misschien niet echt verbazen. Ik weeg nou eenmaal graag goed af en wil altijd het hele plaatje compleet hebben. Het is gebleken dat ik me in het verleden te vaak en te veel verantwoordelijk gevoeld heb voor het welzijn van anderen, ik ben daarin erg ver gegaan, te ver want het heeft me op het randje gebracht. Het kost me dan ook nu soms nog moeite om in de eerste plaats aan mezelf te denken. In mijn eigen ogen en voor mijn gevoel ervaar ik af en toe nog steeds dat ik met alle stappen die ik nu zet egoistisch bezig ben, terwijl het in feite helemaal geen egoisme is maar zelfbescherming. Het kost veel tijd, moeite en hoofdbrekens om zo�n omslag te maken en vast te houden, oud diepzittend destructief gedrag is erg hardnekkig. Dat verantwoordelijkheidsgevoel laat zich ook nu natuurlijk weer gelden, ik weet dat mijn beslissing ook ingrijpende gevolgen heeft voor met name Tom. De enige persoon, buiten mezelf, waar ik me uiteindelijk verantwoordelijk voor hoef te voelen want ik heb er destijds tenslotte mede voor gekozen om hem op de wereld te zetten en niet hijzelf. Je leeft er natuurlijk al langer naar toe om hem los te laten, zo gaat dat nou eenmaal op die leeftijd als je gezond met je kinderen omgaat, maar het is ondanks dat het normaal is nog steeds pijnlijk. Vooral als het zoals in ons geval toch al ingewikkeld in elkaar steekt, zo snel gebeurt en dat er bovendien buiten het figuurlijke loslaten nu ook letterlijke afstand is gekomen.

Ik heb het daar met momenten nog steeds moeilijk mee en dat is natuurlijk ook normaal en goed, het houdt je in ieder geval met twee benen op de grond wat er weer voor zorgt dat je ieder stap goed afweegt. Het went wel steeds meer, zoals alles, vooral als telkens weer blijkt dat Tom iedere stap goed oppakt en begrijpt, maar het is en blijft toch het enige deel wat vooralsnog twijfel zaait en een schaduw werpt op deze hele onderneming. Vooral als je, zoals ik, in alle opzichten de beste zoon hebt van de hele wereld. I�ve got the best of both worlds.