Tom had afgelopen maandag zijn eerste dag in Nijmegen, het was hem meegevallen. Het is natuurlijk vooral aftasten want alles is nieuw, het reizen, een totaal andere omgeving en medestudenten die uit alle delen van het land komen. Het hoort er allemaal bij, maar ik ben er van overtuigd dat hij ook hier weer zijn draai, plek en maatjes zal vinden. Nadat dinsdagmorgen de gigolo soap was afgesloten met een laatste mail van mijn kant, kon ik de draad van mijn drukke leven hier weer oppakken. Eerst om mijn cortado largo bij O'Orreo en daarna lekker relaxen op het strand en de boel van me afspoelen in het heerlijke oceaanwater. Je kunt trouwens al wel merken dat de grootste zomerdrukte achter de rug is, je ziet minder families met kinderen. De toeristen van nu zijn vooral jonge stellen en de wat ouderen waarvan de kinderen al de deur uit zijn of niet meer met pa en ma meegaan. Het weer is nog steeds het echte Lanza-weer, een strakblauwe hemel met volop zon en een lekker fris briesje. Gistermiddag rond vijven kwam ook het verlossende telefoontje uit Cordoba. Antonio heeft weer werk op het eiland en komt vanmorgen om acht uur vanuit Sevilla aan. Ik haal hem af en ben uiteraard benieuwd hoe het weerzien zal zijn en of zal blijken dat we inderdaad dichter naar elkaar gegroeid zijn in de afgelopen maanden. Ik hou het maar op Doris Day: Lo que sea,sera.

Zaterdagavond had ik voor mezelf het idee dat de emoties wat Ailsa betreft bij mezelf voldoende gezakt waren en heb haar daarom gebeld om te vragen of dat bij haar ook zo was en of een gesprek mogelijk was. Nou............ dat was dus duidelijk niet zo, ze wilde uberhaupt niet meer met me praten en me ook niet meer zien, een bak modder volgde. Ze nam het me vooral kwalijk dat ik opzettelijk en op een groffe manier de vakantie van haar familie verpest heb en dat ze nu "part of the next soap" op mijn weblog was geworden. Ze kwakte na deze mededelingen de hoorn op de haak. De wereld was weer maar eens op zijn kop gezet. Een uurtje later belde ze echter zelf terug want er was blijkbaar een lichtje gaan branden. Ik heb namelijk hun website, die ze overigens van mij kado hebben gekregen, gebouwd en beheer die ook. Ze waren er dus achtergekomen dat ze de deur wat te vroeg dicht hadden gegooid omdat ze me nog nodig hebben. Over opportunisme gesproken. Er volgde een erg doorzichtige aanpak met natuurlijk heel veel stroop smeren om te proberen recht te breien wat krom is. Haar eindconclusie was: "We are different". Ik ben daar maar in meegegaan maar denk niet dat we zo different zijn, het grote verschil zit hem volgens mij in onze situaties en misschien het verschil in Engels en Europees denken. Ik ben vrij en onafhankelijk en zij zit in een volkomen afhankelijke positie die niet bij haar past. Dubbel triest dus in feite, want ze ziet ook niet in dat ze deze soap zelf in het leven heeft geroepen en met doorzichtige onoprechte emails met dubbel bodem de boel alleen nog maar meer vertroebeld. Wat haar familie betreft kan ik er natuurlijk niks aan doen dat ze zich dit persoonlijk aantrekken en daarmee zelf hun vakantie verpesten. Bovendien ben ik vrij mijn belevenissen en gevoelens in mijn als dagboek bedoelde weblog neer te pennen en zou het haar niet moeten uitmaken wat ik hier schrijf als ze vindt dat ze in haar gelijk staat. Voor mezelf is deze uitkomst eigenlijk geen verrassing. Dit zat er al langer aan te komen en het past eigenlijk gewoon in de opgaande verhaallijn, ik heb daar in de afgelopen maanden veel meer kromme dingen gezien, beleefd en gehoord, en voel het dan ook vooral als een opluchting. Zondagochtend ben ik er nog langs gegaan om de spullen van de website af te geven en mijn fiets en reservehuissleutel op te halen, het afscheid ging op een rustige en nette manier en ik heb ze voor alles bedankt. Ten afscheid zei Ailsa toen John niet in de buurt was: "I'll miss you". Triest en in heel veel opzichten veelzeggend. Ik heb namelijk het idee dat dit niet haar eigen keus is, John heeft me de afgelopen tijd met indirecte vervelende opmerkingen duidelijk gemaakt dat ik, hoe krom ook, een bedreiging voor hem vormde. Misschien was dit incident de perfecte stok en had ze haar instructies? Don't know. Ik heb in ieder geval geen zin in een slangenkuil van onuitgesproken gevoelens, dubbele bodems, verborgen agendas, gekonkel, onoprecht toneelspel en meer van dat soort zaken. Het is jammer, effe slikken maar onomkeerbaar vrees ik. Het gigolo incident kwam dus eigenlijk zoals alles op het goeie moment, alles heeft weer zijn goeie plaats. We kunnen vriendelijk tegen elkaar zijn en that's it for now. Het zij zo!

Het afgelopen weekend was er weer een van afscheid nemen. Zaterdagochtend heb ik Barbara en Perro, haar hond, naar het vliegveld gebracht, zij zijn weer voor een maand of zo terug naar Duitsland. We hebben een heel erg leuke tijd gehad en ik miste hen dan ook 's middags aan het strand. Ik merk trouwens wel dat ik het afscheid nemen beter onder de knie krijg. Ook dat is dus toch blijkbaar een kwestie van regelmatig doen. Tom begint vandaag aan zijn nieuwe opleiding, om twaalf uur is de aftrap. Toen ik hem gisteren aan de telefoon had stond alles al klaar. Echt zin had hij er niet in maar dat is ook wel begrijpelijk, er komt een hoop nieuws op hem af en dat zorgt uiteraard voor plankenkoorts. Maar dat komt allemaal dik voor elkaar, die staat zijn mannetje wel. Donderdag heeft hij trouwens zijn echte vuurdoop, dan heeft hij lessen van negen 's morgens tot zeven 's avonds. Blijkbaar is dat maar eenmalig en dat lijkt me alleen maar goed. Na zo veel uren neem je volgens mij niks meer op. Wat Antonio betreft is er nog niks veranderd, hij heeft nog steeds geen uitsluitsel over zijn werk en zit dus nog steeds in spanning. Dat merk je ook als je hem spreekt, hij wordt steeds stiller en klinkt steeds matter. Begrijpelijk en ik laat hem daarom maar zo veel mogelijk met rust en ook dat begin ik duidelijk te leren. Die komt, zoals al door Casa werd gemeld, wel weer los (nou ja, los) als er duidelijkheid is. Hopelijk deze week.