31 juli 2005

Het is nu ruim een maand geleden dat Antonio en ik elkaar hebben gezien en dus tijd voor weer een korte evaluatie. We hebben wel contact maar we houen het beperkt en dat werkt prima op een paar uitglijders na. Gisteren was er zo een, ik had behoefte aan bevestiging terwijl ik dacht dat ik daar al aardig vanaf was. Nog niet helemaal dus! Ik heb er verder niks mee gedaan en hem met rust gelaten. Het was effe knokken tegen mezelf maar uiteindelijk volgens mij beter. Door de afstand en de rust in en om me heen, is me een heleboel duidelijk geworden over hoe het nou zit tussen hem en mij wat mezelf betreft. Hij is in feite precies wat ik zoek en nodig heb, ik heb al een hoop van hem geleerd. Antonio weet me precies op het juiste moment een halt toe te roepen en me op mijn nummer te zetten als dat nodig is. Precies de man die ik tegen moest komen, iemand die ik niet om mijn vinger kan winden, die niet in mijn temperamentvolle valkuilen trapt maar bij zichzelf en zijn standpunten blijft. Andersom werkt het precies hetzelfde alleen omgekeerd, ik hoef hem geen halt toe te roepen, integendeel, ik moet hem af en toe een duwtje in zijn rug geven en hem met zijn vaak te idealistische ideeen terug op aarde brengen. De ruimte en vrijheid die we elkaar kunnen geven maken het nog aantrekkelijker en beter. Ik kan doen en laten wat ik wil en hij ook. Die vrijheid samen met een volledig vertrouwen in elkaar en het sterke basisgevoel tussen ons, maken het nog specialer dan het al was. Hij is nu in ieder geval perfect voor me en precies de persoon die ik nodig heb. Of dat ook op de lange termijn zo is durf ik helemaal nog niet te zeggen, dat zal er ook vanaf hangen hoe hij zal zijn als we elkaar weer zien en�� net zo voornaam, of hij tot dezelfde conclusies gekomen is als ik. Op dit moment kan ik hier in ieder geval heel goed mee leven, ik voel me vrij en heb geen behoefte om misbruik van de vrijheid of zijn vertrouwen te maken. Misschien is het dit dus voorlopig of blijvend wel, wie weet. Ik kan er me nu goed in vinden op een enkele moeilijk moment na en voel me er doorgaans vooral lekker bij en dat is tenslotte waar het om gaat. Wat er verder komt? Lo que sea, sera!

30 juli 2005

Het zomervakantieseizoen is duidelijk op zijn hoogtepunt. Er hangt een andere sfeer, een kuddesfeer met veel desinteresse en plakplaatjes. Vooral veel mannen met gezichten die duidelijk maken dat ze van alles zouden willen behalve hier zijn. Op de stranden vlak bij de grote hotels is het bomvol, veel verplichte zandkastelen met slotgrachten die eindeloos en meestal vergeefs wachten tot de vloed ze vult. Het zijn nu vooral gezinnen op vakantie en de weinig eigen initiatief en interesse tonenden. Men moet en wil bezig gehouden worden. De standaard excursies, sportsbars en strandstoelenverhuurders beleven gouden tijden. Vanuit de tuinen van de hotels hoor je de entertainment crew enthousiast de gasten oproepen voor aquarobics, bingo, darts, boogschieten en noem nog maar wat meer van dat soort zaken op. Je komt de entertainers ook op het strand tegen met een horde jonkies van de kudde bij zich, die moeten tenslotte ook bezig gehouden worden. Pa en ma hebben vakantie en even geen tijd voor hun kroost, die willen het beste uit hun vakantie halen wat vooral neerkomt op zich vol kappen en genieten van allerlei tot de verbeelding sprekende shows. Mijn soort vakantie zou het niet zijn maar dat doet er verder ook helemaal niet toe, dat kan ook van mijn manier tenslotte gevonden worden. Wat onder lekker vakantie vieren verstaan wordt is tenslotte ieder zijn eigen pakkie an. Mij zal het verder ook een worst zijn, als ze op hun manier maar plezier hebben en mij daarbij vooral met rust laten. Buiten de drukke toeristenplaatsen, waar ze me sowieso al zelden zien en zeker nu niet met heel veel en vroeg op de dag al lallende, zogenaamd lollige vakantievierders, hangt er eigenlijk zelfs een lekkerdere sfeer, minder druk en relaxter. Op de wat verder gelegen stranden is nu bijna geen kip te zien. Gistermiddag lagen we met z'n vijven op het zo'n twee kilometer lange strand bij het vliegveld, da's pas luxe en hier geen lieverthuisblijfgezichten. Precies wat ik wil, dus het plaatje klopt weer helemaal.

29 juli 2005

Het lijkt me dat iedereen nu schijtziek is van mijn psychologische overpeinzingen en blikken over mijn schouder, ik in ieder geval zelf wel. Ik heb me voorgenomen het hier nu bij te laten, ik hoef mijn verleden niet meer op te rakelen en hoef ook eigenlijk vanaf nu niet meer het waarom van een heleboel dingen te weten. Ik heb het idee dat de strekking me toch wel meteen duidelijk zal zijn door mijn intuitie en meer afwachtende houding. Ik wil vanaf nu gewoon alles maar laten komen zoals het komt, zonder er meer dan nodig over na te denken of achteraf te gaan beredeneren. Of het zo in de parktijk ook werkt, geen idee, dat wordt vanzelf duidelijk. Mijn opzet is dus een echt nieuw boek te beginnen en daardoor zal mijn log er misschien ook wel anders uit gaan zien. Ik heb eerlijk gezegd nog geen idee of dat zo zal zijn. Het is vanaf het begin mijn bedoeling geweest dat mijn log mijn dagboek zou zijn en dat zal in ieder geval niet veranderen. Ik zou het zelf vanaf nu wat luchtiger, wat gevarieerder en nog alleen over nu willen hebben. Dat is tenslotte het enige wat echt belangrijk is. Het verleden is tenslotte onomkeerbaar voltooid verleden en morgen komt toch nooit. Om het helemaal compleet te maken, zit ik toch te broeien op een ander uiterlijk voor mijn log, wat vrolijker, levendiger. Ik ben een beetje uitgekeken op dat bruine en had daarom aan deze gedacht maar vind hem zelf nogal heftig en sappig. Ik br(kn)oei dus nog even verder tot het allemaal weer op zijn plaats valt zoals destijds met het huidige uiterlijk. Er komt van lieverlee al iets bovendrijven.