Het is vind ik nodig dat ik terugkom op mijn eigen woorden gebruikt in een log van een tijdje geleden. Daarin schreef ik onder andere zoiets als dat het rustige met Jupp me waarschijnlijk al snel zou gaan vervelen. Helemaal onterecht is nu gebleken. Jupp vertrekt vandaag na vier weken hier te zijn geweest en we hebben ons uitstekend vermaakt. We hebben heel veel tijd samen doorgebracht en het was zonder meer allemaal quality time in alle opzichten. We voelen elkaar perfect aan, hebben weinig woorden nodig, hebben dezelfde humor, kunnen heel veel tegen elkaar zeggen enz enz. Kortom het was een heerlijke tijd en gelijk een openbaring voor mezelf. Ik kan nu vooral weer genieten van gezelschap en zal hem vreselijk missen. Het heeft me ook duidelijk gemaakt dat het weer mogelijk is voor me om veel van mijn tijd met een ander te delen zonder me benauwd, gepusht of wat dan ook te voelen. Een openbaring omdat ik niet gedacht had dat ooit nog te kunnen. Een heerlijk gevoel overigens en gelijk ook een teken voor me dat ik nu weer klaar ben voor een relatie. Ervan overtuigd of Antonio in dat geval de ware is, ben ik nog steeds niet. Het schommelt nog steeds tussen een overtuigd nee de ene dag en een overtuigd ja de andere dag. Dat heeft dan niets met mijn gevoel voor hem te maken maar vooral met zijn afwachtende en besluiteloze houding. Het aanhalen en afstoten gaat me toch steeds meer de strot uithangen, na zes maanden zouden we ergens moeten zijn vind ik. Dat gevoel heb ik nog steeds niet, integendeel we zijn voor mijn gevoel nog steeds weinig verder. Ook hier moet ik dus op mijn eigen woorden terugkomen, ik heb al dat gedoe niet meer nodig. Sterker nog, ik wil dat niet meer, ik wil rust.

De twee maanden dat hij naar Cordoba gaat, komen dan ook voor mij op precies het juiste moment. Ik heb het idee dat die twee maanden mijn dilemma vanzelf zullen oplossen. Het zou natuurlijk kunnen zijn dat hij in die maanden echt wakker wordt, maar dat zou me eerlijk gezegd erg verbazen. Ik hou er eerder rekening mee dat het allemaal een langzame dood sterft. Misschien wordt mij zijn hele plaatje glashelder door de afstand en de rust, misschien wordt hij wel ingeloot op een van de andere eilanden, misschien komt er iets of iemand anders op mijn of zijn pad in die tijd, misschien������... Mogelijkheden te over dus, lo que sea, sera!

Om nog eens terug te komen op het probleem van Antonio waar ik het in mijn vorige log al over had. De seleciecriteria bij het bepalen welke leraren er het volgende jaar weer terug mogen komen zijn ook niet echt geruststellend. Het is namelijk de bedoeling dat je jezelf ieder jaar weer inschrijft bij een centraal overkoepelend orgaan voor al de zeven Canarische eilanden. Je komt dan in volgorde van inschrijving per vak op een lijst. Of je dan het volgend jaar weer in aanmerking komt voor een baan hangt volledig af van de plaats die je hebt op die lijst. Met kwaliteit, ervaring enz wordt dus totaal geen rekening gehouden. Bovendien kun je op een van de andere eilanden ingeloot worden. In mijn ogen een hele slechte en ongezonde regeling, in alle opzichten en voor alle betrokkenen. Antonio zegt ook dat de kwaliteit van het onderwijs sinds het invoeren van deze regeling sterk achteruit is gegaan. En uiteindelijk is onderwijs toch de basis voor een goed draaiende en gezonde maatschappij. Het lijkt ook hier wat dat betreft dus Nederland wel. Om de haverklap nieuwe twijfelachtige regelingen invoeren zonder eerst eens te zorgen voor een stevige basis.

Aan Antonio kun je ook merken dat hij gespannen is en hij zegt het zelf ook, heel begrijpelijk natuurlijk. Die onzekerheid komt immers ieder jaar weer terug en is het hele jaar in je achterhoofd aanwezig. Volgens mij is al dat gedoe ook een van de voornaamste redenen van zijn onzekerheid en wankele zelfvertrouwen. Aan de andere kant merk ik ook dat het mij bezig houdt en onrustig maakt, wil ik dit wel? Wil ik wel dat zijn probleem ook voor een deel mijn probleem wordt? In mijn ogen een kwestie van genoeg houen van. De ultieme test? Time will tell.

Misschien dat er wat meer rek komt in het Telefonica verhaal. Een van de bewoners van het complex heeft een aktie op touw gezet om gezamenlijk iets te ondernemen. Kwaad kan het in ieder geval nooit. Hoe meer druk hoe beter volgens mij in dit geval. Ook kreeg ik bericht van de eigenaresse dat ik de sleutels van de brievenbus en de hoofdpoort af kan gaan halen bij haar advokaat in Arrecife. Het zwembad is ook sinds een paar weken gevuld maar je mag er alleen nog niet in zwemmen, waarom is eigenlijk niemand duidelijk. Mij maakt het eigenlijk ook niet uit, ik ben niet zo'n zwembad type. Van lieverlee wordt het plaatje hier compleet. Ik heb donderdag ook mijn buren aan de linkerkant ontmoet. Een echtpaar, Conchi en Vidal, uit Bilbao, zij hebben het appartement gekocht als vakantiehuis voor de familie. Nou hebben ze blijkbaar geen echte grote Spaanse familie gelukkig, dus niks mis mee. Zij komen zelf de hele maand juli en hun zoon met vrouw en kind de maand augustus. Beter kan ik het niet treffen, want ook bij mijn andere Engelse buren is het een soortgelijk verhaal. Heerlijk, want dat houdt in dat geen van beiden aan vakantiegangers verhuurt wordt. Met Tom en zijn eindexamen gaat het uitstekend, hij heeft er nu vier van de zeven achter de rug, waarvan vrijdag degene waar hij het meeste tegenop zag, management en organisatie. Het viel hem mee en zijn gevoel erover is goed, lekker!

Bij Antonio op de academie is het op het ogenblik ook een spannende tijd. In Spanje is het namelijk zo dat maar een deel van de leraren een vaste aanstelling heeft en de rest een (school)jaarcontract. Op de kunstacademie van Antonio is dat voor 50% van het lerarenbestand het geval. Dat houdt dus in dat je aan het eind van ieder schooljaar weer maar af moet wachten of je volgend jaar terug mag komen. Bovendien krijgen ze dat pas te horen aan het eind van de zomervakantie. Van de ene kant vind ik zo'n systeem wel goed, het houdt de scherpte er in ieder geval in. Maar aan de andere kant zorgt het natuurlijk voor een heleboel onzekerheid en spanningen. Of dat zo bevorderlijk is voor de rust, kwaliteit en motivatie vraag ik me af. Bovendien denk ik dat het ook niet goed is voor de onderlinge verstandhoudingen. Een erg spannende tijd dus voor Toon, ik leef met hem mee.