28 februari 2005

The day after: Ik zit weer op de wolk, of het nou een roze is of wat dan ook, ik durf het niet te zeggen. Antonio en ik hebben gisteren in ieder geval, om maar in dezelfde sfeer te blijven, een hemelse dag gehad. Wel een wilde dag, wat het weer betreft dan, we zijn weer gezandstraald en alle lichaamsopeningen zaten weer vol na afloop van onze wandeling. We hebben het over van alles en nog wat gehad en ook over zijn vakantieplannen, tenminste ik heb hem duidelijk kunnen maken wat mijn gevoel daarover nu is. En hij heeft me ook zijn gevoelens van nu duidelijk gemaakt. Hij is een beetje bang van me, eigenlijk hetzelfde wat ik naar hem heb en wat natuurlijk bij deze tijd van elkaar leren kennen hoort en natuurlijk ook helaas een gevolg is van onze ervaringen uit het verleden. Die rugzak gooi je, wij althans, niet zomaar even van je af. Hij wil dus hetzelfde als ik, maar is bang van me om de volgende reden: " Straks zit jij op je eigen plekje, heb je weer rust gevonden, je kringetje opgebouwd en heb je me niet meer nodig". Bij die gedachte kan ik me wel iets voorstellen en het is dus aan mij om hem duidelijk te maken en het vertrouwen te geven dat ik niet zo in elkaar zit. En andersom, van hem naar mij natuurlijk ook.

Er is dus nog een hoop te doen voordat het juli is, we doen het stapje voor stapje om een stevige basis te krijgen en wie weet hoe we dan over die maanden denken. We weten nu tenminste waar we allebei staan en wat er speelt, laat het werken daaraan voorlopig maar onze prioriteit hebben. Vooralsnog was het gisteren dus weer vvooral genieten en daar kan ik weer een tijd op teren. Laat maar komen.

27 februari 2005

Dilemma. Wat doet er op: Antonio is rond de feestdagen in december drie weken naar zijn familie geweest in Cordoba op het vasteland. Met Pasen gaat hij ook tien dagen die kant op. Hoewel niet echt leuk natuurlijk met zulke dagen maar alla, niks mis mee, moet kunnen. Zoiets zal bij mij ook nog wel gaan gebeuren, in september, dus daar mag ik geen punt van maken en er valt mee te leven. Zo veel waarde hecht ik nou ook weer niet aan die dagen. Afgelopen weekend vertelde hij me dat hij gewend is om ieder jaar de maanden juli en augustus ook die kant op te gaan, twee volle maanden dus, en dat hij dat ook dit jaar weer van plan is. *Zucht* das effe slikken en in mijn ogen weer een heel ander verhaal. Houden van is loslaten, ik weet het, maar twee maanden vink nogal errug lang en toch zeker in deze onzekere beginperiode. Natuurlijk heeft het niet blij mee zijn ook te maken met het feit dat ik nu niet echt lekker in mijn vel zit. Het missen van Tom, het geintje waar Antonio kort nadat ik terug in Nederland was mee aankwam, de teleurstelling met Ailsa en John (kwestie van te hoge inschatting en verwachtingen van mijn kant) en alle oponthoud, nieuws en veranderingen bij elkaar zijn toch al een hele kluif om het plaatje helder en rustig te houen. Maar wie weet, misschien denk ik er dan heel anders over en/of is er dan weer van alles gebeurt of verandert. Ik heb het gisteren toch maar vast bij hem aangekaart en hem mijn gevoel van nu daarbij uitgelegd. Das alleen maar duidelijk en het begin van een gesprek, zondag (vandaag dus) praten we verder. Ik heb hem ook aangegeven dat ik het best wil proberen en aanzien, maar niet weet of ik er nu al wel mee om kan gaan. Time will tell. Hij is die poging in ieder geval wel dubbel en dwars waard, het is een parel maar toch ook met her en der een dof plekje en ik besef ook dat ik zelf niet veel anders ben. Waarom kom ik nou niet een gewone simpele ziel tegen, het zijn bij mij altijd van die aparte met moeilijke dingen. Neuh toch maar beter zo, simpele zielen zijn het ook niet voor me, die heb ik gehad maar dat werkt ook niet of in ieder geval maar even.

Blijkbaar kan er bij mij gewoon niks simpel gaan, misschien is dat wel, buiten zijn innerlijk en uiterlijk, waarom ik me zo tot hem aangetrokken voel, het aparte en de uitdaging. Maar wel weer iets wat een hoop energie kost en waarvan ik vantevoren weet dat het me weer aan het tobben zet. Wat zeg ik, dat doet het nu al, pfffffffffffffffffffffffff. Ik ga maar gauw bijtanken op het strand.

26 februari 2005

Een paar dagen geleden werd me het volgende gemaild: "Ben wel een beetje jaloers op jou dat je je gevoel zo goed kunt laten opborrelen. Ook al is het dan niet altijd leuk. Kun je mij dat niet proberen te leren?" Een mooier compliment had men me in mijn ogen niet kunnen maken. Het antwoord is echter niet zo simpel, volgens mij is het voornamelijk een kwestie van ervaring. Als je maar genoeg te verstouwen krijgt leer je vanzelf hoe je er het beste mee om kunt gaan, bovendien ligt dat voor iedereen natuurlijk weer anders. Gevoelens zijn bij mij, of ze nu positief of negatief zijn, altijd vrij heftig. In mijn ogen een gevolg van mijn bewogen verleden en natuurlijk ook een deel van mijn karakter. Door vallen en opstaan heb ik geleerd wat bij mij het beste werkt. Als er weer eens wat gebeurd is, "vraag" ik altijd bewust om maar te laten komen wat er komen moet. Meestal komt het dan ook en laat ik dat gevoel helemaal toe, ik ga er dus eigenlijk gewoon voor zitten, neem er de tijd voor. Er van weglopen door afleiding, compenseren met wat anders, het verdoven met drank, eten of wat dan ook werkt op termijn toch niet, de bal komt hoe dan ook terug tot ik er wat mee gedaan hebt. Zelf weet ik dat ik dan het beste helemaal en meteen door dat gevoel heen kan gaan, het beste gelijk tot op de bodem kan gaan. Dat is niet altijd even fijn natuurlijk (understatement), maar het is in ieder geval achteraf, als het weer weg is, wel een heerlijk leeg en opgelucht gevoel. Dan is er weer ruimte en lucht voor het volgende.

Gevoel is voelen of iets goed is. Je gevoelens in bedwang houden. Het gevoel er is wat, Op je gevoel afgaan. Je gevoelens uiten, Je gevoel dat je hebt naar je kind. Een gevoel wat je bindt. Niet je gevoelens tegenhouden. Het gevoel voor je naaste, Het gevoel dat het anders kan. Je gevoel voor de natuur, Met je gevoelens laten spelen. Het gevoel het is mis. En je gevoel of dit de bedoeling is. Het gevoel voor een ander, Is dat dan gevoel. Het gevoel dat het punt is bereikt. Het gevoel diep in je hart, Of dit het gevoel is wat je had verwacht. Op wat voor gevoel wacht je dan, Het gevoel is dit het. Ja dat is gevoel. Voel je wel....