12 november 2005

Capitulatie

De dagen vliegen steeds sneller om, voordat ik er erg in heb ben ik weer een week, een maand en meer verder. Ik hou het er maar op dat het een goei teken is, zou de tijd traag voortkruipen dan wil dat volgens mij zeggen dat je je verveelt, het niet naar je zin hebt of wat voor negatiefs dan ook. Van de ene kant dus goed maar aan de andere kant vind ik het ook wel jammer, voordat je het weet ben je echt oud en daar heb ik eigenlijk voorlopig nog geen zin in. De rust die ik in de loop van het afgelopen jaar heb gevonden is er in ieder geval nog steeds, ik stribbel niet meer tegen, kan me nu vol vertrouwen overgeven aan het tempo en de soms grillige weg van the flow en en dat scheelt natuurlijk een hele hoop, zo niet alles. Het gaat dan ook uitstekend met me, het maak me niet meer uit welke kant het op zal gaan, ik vind het allemaal prima. Ik heb het ook eindelijk voor elkaar om mijn grenzen goed te bewaken, geef dat nu blijkbaar op de enige goeie manier aan want het werkt en pakt bovendien positief uit. Ik maak me ook echt om weinig of niks meer druk, vooral niet om wat anderen van me denken. Eerstens maakt het natuurlijk geen donder uit, je druk maken over wat dan ook kost alleen maar een hoop tijd en energie. Daarnaast gaat het toch zoals het gaat en dat is veelal heel anders dan gedacht. Ik besef terdege dat dit makkelijker gezegd is dan gedaan, ik heb er zelf immers ook vele jaren over gedaan om zo ver te komen en die knoppen geinstalleerd te krijgen. Die laatsten werken natuurlijk ook niet altijd even soepeltjes, ze willen nog steeds weleens haperen en dat vind ik ook prima als het maar met mate is en binnen grenzen. Helemaal afleren is natuurlijk gewoon een illusie, het is immers onderdeel van de aard van dit beestje plus levert het vulling op voor mijn dagboek. Bovendien hou ik er op een bepaalde manier en vooral liefst in deze mate ook wel van. Ik ben al dik tevreden dat ik ben waar ik nu ben, plus scheelt het me een hoop nachtrust, ik ben wat dat betreft volgens mij nog steeds bezig met een inhaalrace.

11 november 2005

Verwend

Donderdag heb ik een schitterend kado van Jupp gekregen waar een paar verhalen aan vooraf gaan. Zoals ik hier al eerder schreef had ik in eerste instantie een afspraak met Peter, een Duitse fysiotherapeut, niks mis mee een aardige vent maar ik had in mijn ogen geen andere keus dan de afspraak af te zeggen omdat Barbara er zich weer mee ging bemoeien. Zij had namelijk ook een afspraak met hem lopen en had het bij Peter zo geregeld dat die behandelingen dan mooi samen konden gebeuren bij haar thuis, hij werkt namelijk ook op verzoek aan huis. Mooi niet dus, ik laat mijn leven door niemand bepalen tenzij ik daar zelf voor kies. Ik heb de afspraak dus geannuleerd met de bedoeling later een nieuwe te maken. Volgende episode: Jupp logeert als hij op Lanza is al sinds lange tijd in appartementen Playa Club in Puerto del Carmen, een erg fraai, schoon en centraal gelegen complex waar je per week dat je er logeert punten verzamelt die je te gelde kunt maken in de diverse faciliteiten die het complex herbergt. Daaronder is ook een Thermal Spa, aquarsis, waar je alles wat in zoiets thuishoort vindt. Omdat Jupp er al jaren komt en telkens voor vier a vijf weken heeft hij een stevige voorraad punten verzamelt die hij tot nu toe nooit verzilverd heeft maar dat deze keer wel van plan was. Omdat hij van mijn nek en schouderproblemen wist, heeft hij me aangeboden met zijn verzamelde punten ook (kosteloos) gebruik te maken van de daar aanwezige fysiotherapeut. Dat heb ik natuurlijk met beide handen aangenomen en ben er gisteren voor de eerste behandeling geweest. Het ging er stevig aan toe, eerst een massage om de boel wat los te krijgen, daarna een elektrotherapie voor de laatste restjes en als afsluiting een paar giropraktische ingrepen om mijn kop, nek en wervelkolom zowat van elkaar te scheiden. Een weldaad, ik liep als op wolken toen ik er buiten stapte. Maandag gaat Jupp zelf voor zijn eerste behandeling, dinsdagochtend ben ik weer aan de beurt. De niet dagelijkse lezers vinden onder deze link de feiten waar ze voortaan compleet te zien zijn. Het onderdeel "Hoezo" is er nu in drie talen, de vierde, Duits, is in de maak.

10 november 2005

Vioque

Woensdagochtend ben ik met Antonio in Arrecife op stap geweest, eerst om een nieuwe zonnebril op sterkte want mijn ouwe is onlangs gesneuveld. Ik was er op het strand bovenop gaan zitten en dat was niet de eerste keer, deze keer heeft hij definitief de geest gegeven maar dat is geen schande na zes jaar, hij was doormidden. De nieuwe is een fraaie geworden vind ik zelf en de prijs viel ook nog mee, ik had gedacht duurder uit te zijn dan in Nederland maar dat was dus duidelijk niet zo. Volgende week dinsdag is hij klaar. We zijn daarna nog voor een logeerbed gaan kijken, een opvouwbaar, om helemaal voorbereid te zijn voor januari als mijn moeder weer komt, deze keer bij me in huis. In de middag zijn we nog naar een expositie geweest van zes internationale fotografen in het cultureel centrum van San Bartolome. "Tierra de suenos" heet de expositie en is georganiseerd in het kader van "Arte Lanzarote Terzero Encuentro Bienal". Er was onder andere werk te zien van Luis Vioque, een Madrileense fotograaf, werk dat me heel erg aansprak door zijn eenvoud, kleur, onderwerpen en presentatie. Inspirerend mag je wel zeggen. Onder photoclick vindt je een paar voorbeelden en op zijn website nog veel meer. De niet dagelijkse lezers vinden onder deze link de feiten waar ze voortaan compleet te zien zijn. "Hoezo" is nu ook in drie talen.