Naar aanleiding van de vraag van Daisy, over de ondertekening met CW van de ingezonden brief in het NRC, een kleine anekdote. Na de geboorte van Tom nu ruim achttien jaar geleden, om vier minuten voor twaalf 's nachts en waarna we door de opwinding natuurlijk ook geen oog meer dichtgedaan hadden, was het uiteraard de bedoeling dat ik hem de volgende dag aan zou gaan geven bij de burgerlijke stand. In mijn dufheid, roes en euforie, plus het feit dat er in het gemeentehuis bij mijn komst ook nog lichte consternatie uitbrak, ben ik bij de aangifte in de fout gegaan. Wat was het geval namelijk? In die tijd werd de 8000ste inwoner verwacht van de toenmalige gemeente Hoeven, nu Halderberge. Tom bleek dus die gelukkige te zijn waardoor er, toen ik het gemeentehuis binnenstapte, ineens iets speciaals op poten gezet moest worden waarvoor weer allerlei mensen opgetrommeld moesten worden. In die hectiek en omdat ik helemaal niet van zulke poespas houd, ben ik totaal vergeten Tom zijn roepnaam ook aan te geven en is het bij Cristiaan (naar mijn vader) Willem (naar de vader van zijn moeder) gebleven. Volgens de officiele registers heet Tom dus helemaal geen Tom maar CW en gaat hij door het leven met een illegale roepnaam.
03 november 2005
02 november 2005
01 november 2005
El Golfo
Na de woelige en onrustige dagen van vorige week, komt de ondertussen voor mij overbekende reactie. Altijd als zoiets achter de rug is kan ik voor mijn gevoel hele dagen slapen en voel ik me heerlijk roezig en voldaan. Zo nu ook weer, het weer paste daar gisteren ook helemaal bij, wisselend bewolkt met een fris windje en een enkele kleine regenbui. Mijn huis was daardoor heerlijk fris en dat slaapt toch altijd nog het lekkerst. Gisteren ben ik ook weer gestart met de privelessen Spaans, ik heb het idee dat ik in dit ene uur al meer opgestoken heb als in de twee maanden van Catalina. Celina brengt het op een leuke speelse maar adequate manier, er zit een opbouwende lijn in. Plus haalt ze er wetenswaardigheden bij over Spanje en de Spaanse cultuur. Dit voelt en past veel beter bij me dan de lessen op de escuela, ik ga donderdag nog kijken maar denk er zwaar over om het alleen op de privelessen te houden. Later die middag hadden Antonio en ik afgesproken om, vanwege de oorspronkelijke sfeer en de zonsondergang die van daaruit schitterend is, te gaan eten in El Golfo. Het was ruim een week geleden dat we elkaar hadden gezien en in die week was er, in ieder geval bij mij, weer van alles gebeurd. In de tussentijd hadden we wel contact gehad en dat klonk in ieder geval al heel erg bemoedigend, maar ik was toch benieuwd en gespannen of ook hier de opgaande lijn door zou zetten. Nou die zette inderdaad door, er was al rust tussen ons maar die wordt alleen nog maar bestendiger. Hij komt ook van lieverlee meer uit zijn schulp, praat steeds meer en laat steeds meer van zichzelf zien. Door al dat praten hebben we wel mooi de zonsondergang gemist, we waren een minuut of tien te laat. De foto is dus niet van gisteren maar van een vorige keer. Ook goed, hebben we tenslotte een reden temeer om nog een keer terug te gaan. De zon gaat tenslotte iedere dag onder en het eten en de sfeer waren desondanks prima. Alles op zijn tijd, het zal de bedoeling nog wel niet geweest zijn.