Ik heb me de afgelopen dagen ontzettend klote gevoeld, was diep verdrietig en kon bijna de hele dag janken en heb dat ook met de regelmaat van de klok gedaan. Als ik afgeleid was ging het goed met me maar dat is natuurlijk maar tijdelijk uitstel, zodra ik weer alleen was viel het als een klamme deken op me. Met Tom heeft het niks meer te maken, afgelopen weekend heb ik hem een paar keer gesproken en het gaat hem weer goed en ook ikzelf heb vrede met de situatie zoals hij is. Met de rest van de familie en vrienden heeft het ook niks van doen en heimwee naar Nederland is het ook niet. Met Antonio en Barbara gaat het ook naar volle tevredenheid dus daar kan ik het ook niet zoeken. Waar dan wel? De enige reden die ik nog kan bedenken is dat er, nu er rust is en mijn keuzes duidelijk en gemaakt zijn, oud weggemoffeld verdriet loskomt. Oud verdriet van de afgelopen heftige en moeilijke jaren dat door alle drukte destijds niet de aandacht heeft gekregen die het nodig had en verdiende. Dat moet het wel zijn en in mijn ogen is dat losgemaakt tijdens een van de gesprekken die ik vorige week met Barbara had. Ik heb het hier ook al eerder geschreven, ik heb toen zaken aan haar verteld die in mijn verleden erg pijnlijk waren maar doordat er destijds zoveel aan de hand was op allerlei gebieden, is die pijn niet echt doorgedrongen. De echte pijn voelde ik pas toen ik het weer eens vertelde. Het is misschien niet helemaal logisch of juist wel, wat heb ik tenslotte nog te wensen, maar het is niet anders. Ik kan er niet omheen en een andere verklaring kan ik er niet voor vinden. Ik denk dat ik net als Antonio muren en beveiligingen aan het afbreken ben. Het is nu dus effe kut met peren maar ik zie er gelukkig ook het positieve van, wat er nu uit komt kan in ieder geval later niet meer dwarszitten, weer een laag weg. Ik loop er ook niet van weg. Ik laat het maar komen, zonder me ook bewust af om het de kans te geven te komen en ga door het klote gevoel heen. In mijn ogen de enige weg om het zo snel mogelijk uit mijn systeem te krijgen. Dit gaat ook weer over en daarna kan het niet anders zijn dat alles me weer toelacht. Ik kijk er naar uit.

Gisteren had ik aanvankelijk weer een valse start, er hing letterlijk en figuurlijk weer een zware grijze lucht in en om me heen. Dat kwam voornamelijk omdat ik woensdag Tom aan de lijn heb gehad. Het ging hem niet helemaal lekker, zat niet lekker in zijn vel en was verkouden. Hij worstelt volgens mij met hetzelfde als ik, het besef dat het min of meer definitief is. Daarbij kwam nog dat mijn auto niet wilde starten, de accu was weer leeg. Gelukkig had ik hem boven op de heuvel voor het complex gezet waar ik woon, dus ik kom hem gewoon van de heuvel af laten rollen om te starten. Het is voor nu natuurlijk een aardige oplossing maar niet voor de lange termijn. Vandaag ga ik daarom in Tias samen met Barbara kijken voor een nieuwe accu, zij heeft nieuwe ruitenwisserbladen nodig voor haar auto dus dan vangen we twee vliegen in een klap. Ik loop er trouwens over te denken om mijn auto te verkopen en er een kleinere voor in de plaats te nemen. Eerstens heb ik zo?n grote bak helemaal niet nodig, volgens mij is het formaat van deze nog een gevolg van mijn Engelse fase, daarnaast is hij gewoon duur in meerdere opzichten. Het was mijn wens om eens een jeep te hebben, die is nu vervuld dus kan hij wat mij betreft de deur weer uit. Ik zit overduidelijk nu in mijn Duitse fase en dat bevalt me stukken beter. Ik heb via Barbara al een heleboel mensen leren kennen en ook op de escuela heb ik nader kennis gemaakt met een paar mensen. Caroline en Boris zijn allebei ook weer Duits, (nog?) geen stel en allebei al een paar jaar woonachtig op het eiland. Zij werkt als schoonheidspecialiste in een van de hotels, hij is timmerman en maakt exclusieve meubels op bestelling voor rijke klanten. Het klikt vooral met Boris. we hebben afgesproken om volgende week, dan hebben we namelijk een week vakantie van school, ergens een bak koffie of een pilsje te gaan drinken. Mijn netwerk breidt zich gestaag uit. Sinds gisteren heb ik trouwens thuis af en toe verbinding met internet. Er zit blijkbaar dicht bij me in de buurt een onbeveiligd draadloos netwerk. Hetzelfde overkwam me toen ik de afgelopen weken bij mijn moeder was, ik had daar de keuze uit drie. Hoewel ik dus nog steeds aangewezen ben op een internetcafe omdat mijn eigen telefoon en internetaansluiting nog steeds geen feit zijn, komt het wel steeds dichterbij. Ik heb afgelopen maandag weer maar eens gebeld met Telefonica, volgende week weet ik meer. Het gaat dus allemaal errug traag maar er zit in ieder geval beweging in. Weliswaar in een licht stijgende lijn, maar alla, er komt ongetwijfeld een moment (het juiste) dat ook dit zich heeft opgelost.

Barbara en ik zijn heel open tegen elkaar en omdat we allebei een flink bewogen leven achter ons hebben, hebben we elkaar dus erg veel te vertellen. Doordat we het ook over de pijnlijke dingen kunnen hebben komt er af en toe oud zeer naar boven wat ver weg is gestopt omdat het destijds heel erg veel pijn heeft gedaan waardoor je er niet zo makkelijk over praat. Gisteren was dat bij mij het geval, het haalde oude wonden uiteraard weer open maar ik heb het idee dat het goed en ook nodig was. Het kan nu definitief in het grote archief. Wat Antonio betreft is er ook eigenlijk alleen maar positiefs te melden, hij is aan het veranderen. Ik merk het aan verschillende dingen, hij neemt initiatieven, is opener, duidelijker, spontaner en vooral ook vrolijker. Zelf zegt hij het ook te merken dat er van binnen dingen gaande zijn. Ik heb het idee dat de verschillende Antonios van lieverlee een Antonio aan het worden zijn. De puur rationele Antonio, de computer, heb ik in ieder geval tot nu toe nog niet aan de lijn gehad, ik heb hem ook gezegd dat ik die niet meer wens te spreken. Net zoals mijn twijfels over mijn verhuizing sinds mijn laatste vakantie in Nederland weg zijn, zijn ook mijn twijfels wat Antonio betreft helemaal verdwenen. Ik weet dat ik hem ondanks al zijn eigenaardigheden wil. Het gaat zelfs zo ver dat ik hem verteld heb met hem te willen trouwen, iets waarvan ik altijd gezegd heb het nooit meer te zullen doen en zeker niet met een man. Samenwonen met hem evenwel wil ik beslist niet en dat weet hij ook. Dat zou, net zoals het voor roken geldt, dodelijk kunnen zijn voor een van ons. Hij was erg blij met mijn aanzoek en vindt, net als ik, trouwen en samenwonen heel verschillende dingen die helemaal los van elkaar staan. Nou is het wat al te voorbarig om gelijk al agendas te trekken, want de eigenlijke bruiloft laat beslist nog even op zich wachten. Antonio zit namelijk nog wel met twijfels en dat begrijp ik maar het maakt me in feite niet uit. Op het ogenblik is alles mogelijk tussen ons dus waarom zou ik dan haast hebben. Antonio wil in Nederland trouwen, ik heb hem gezegd dat de plaats me niet uitmaakt, Antartica mag van mij ook, als het maar in de lente is. Waar het uiteindelijk allemaal op uit zal draaien kom ik vanzelf achter.