Voor Tom was het gisteren de laatste examendag met wiskunde. Ondanks dat het niet "zijn" vak is vond hij de opgaven makkelijker dan gedacht en had er weer een goed gevoel over. De zestiende valt de beslissing, hoort hij niks dan is hij klaar, hoort hij wel wat dan is er nog een herkansing een week later. Afgelopen woensdag heeft hij ook weer een stapje bijgezet in de weg naar beroemdheid. Volgens mij heeft hij dat soort dingen gewoon bij zijn geboorte meegekregen. Toen was hij namelijk ook al voorpaginanieuws, hij was namelijk de 8000 ste inwoner van wat toen nog de gemeente Hoeven was. Woensdag was hij deze keer de hele dag te zien op tv bij het nieuws van Omroep Brabant. Het eerste vaatje nieuwe haring werd door de plaatselijke onlangs voor zijn slechte kibbeling afgekraakte visboer, geschonken aan Omroep Halderberge en Tom was er bij.

Het zal heerlijk zijn hem weer te zien, we zijn ook al bezig om dingen te plannen in de twee weken dat ik weer in Nederland ben. Dat wordt weer quality time van de bovenste plank. Ik kijk er deze keer erg naar uit om terug te gaan, het zal nu heel anders zijn. Er valt weinig of niks meer te regelen en het wordt dus voornamelijk genieten met de mensen die belangrijk voor me zijn. Nog een week of drie.

Zoals Daisy al in een reactie schreef, denk ik soms nog te veel na over met name Antonio en alles daaromheen. Dat gebeurt me vooral, zoals afgelopen dinsdag, als ik met andere emoties zit en die dan rationeel en via een omweg op hem afreageer. Volkomen onterecht natuurlijk en in ieder geval al weer een stap vooruit voor mezelf dat ik het alleen op papier hier heb gedaan. In werkelijkheid zitten de twee stapjes vooruit en een terug meer bij mij tussen de oren dan dat ze werkelijkheid zijn. Als ik het namelijk vanaf wat afstand bekijk heeft Antonio, sinds de afgelopen maand met rust tussen ons, in feite zelfs grote stappen gezet. Mijn puzzel mag dan wel compleet zijn, maar ik vergeet wel eens dat die van hem dat nog niet was en hij die nu in sneltreinvaart aan het compleet maken is. Bovendien heb ik natuurlijk alle tijd om die van mij compleet te houen en doet hij dat er "even" bij naast zijn drukke baan en dagelijkse beslommeringen. Mijn ongeduld komt dan ook meer voort uit mijn overtuiging dat hij het is, uit verlangen, dan uit de door mij gezochte en dan ook gevonden maar niet reele signalen dat ik dat voor hem niet zou zijn. Er zijn ook al veranderingen bij hem zichtbaar, het overserieuze gaat er af, hij gaat relativeren, lacht meer en staat open voor humor. Sterker nog zijn reacties worden steeds gevatter en hij komt nu zelf ook. Het wordt dus oppassen.

Alles bij elkaar ziet het er gewoon zonnig uit tussen ons, het zit goed. We hebben het dan ook al over kinderen gehad. We willen er dertien, hij neemt er zeven voor zijn rekening en ik hoef er, omdat ik wat ouder ben, maar zes. Hij is volgens mij vergeten dat ik al een grote voorsprong heb, Tom, en er dus in feite maar vijf hoef. Dat vertel ik hem wel als we bij nummer dertien zijn.

Het afscheid van Jupp gisteren was na zo�n lange intensieve tijd effe stevig slikken. We zijn allebei niet van die sterren in het afscheid nemen. Bovendien had hij een paar prachtige kadootjes voor me, een stier uit lavasteen die op me moet passen terwijl hij weg is en zoetjes voor in de koffie ter compensatie van de vele ongezonde maar lekkere postres in de afgelopen weken. Mijn woorden over Antonio werden gisteren ook weer meteen gelogenstraft, hij was er gisteren helemaal voor me toen hij wist dat ik in een kleine dip zat door het vertrek van Jupp. Ik heb dus weer eens voor mijn beurt gepraat en me onterecht, gelukkig alleen met woorden hier, op hem afgereageerd. Gisteren is het wat Antonio betreft dus weer zo�n �overtuigd ja� dag geworden. Misschien moet ik dat in het vervolg meer doen, het is namelijk al een paar keer gebleken dat, zodra ik hier iets negatiefs of twijfelachtigs over hem schrijf er meteen een positieve reactie komt. Mijn log lezen is wat moeilijk voor hem dus hou ik het maar op telepathie. Het werkt in ieder geval hoe dan ook en daarom in het vervolg dus meer afzeikverhalen over Antonio.

Wat Tom en zijn examen betreft gaat het nog steeds gesmeerd, maandag had hij Nederlands, en dinsdag Engels. Over allebei had hij een goed gevoel en was hij tevreden. Toppie! Beide keren was hij binnen vijftig minuten van de drie uur klaar en als een van de eersten de zaal uit. Heel herkenbaar en ook goed. Niet te veel herlezen en daardoor misschien dingen ten slechte veranderen. Donderdag het laatste examen, wiskunde, niet zijn favoriete vak maar daarna is het allemaal achter de rug en kan hij gaan genieten. Vanaf vandaag kan ik waarschijnlijk niet iedere dag loggen. Het appartement waar ik tot nu toe mijn internetaansluiting had is weer verhuurt voor enkele weken. Ik moet het dus doen met de aansluiting bij John en Ailsa in huis en wil ze niet iedere dag lastig vallen. Een internetcafe is natuurlijk een andere optie, maar ik vind het eigenlijk ook wel even lekker om ook dat over te laten aan zijn beloop.