De zondag was weer een perfecte dag, misschien zelfs nog wel beter als de afgelopen zondagen. Het is overduidelijk dat mijn beslissing van zaterdag de goeie is geweest voor mezelf, mijn rust en goeie gevoel, wat vrijdagavond even zoek was door mijn volle buik van Antonio, zijn weer helemaal terug. Het is een heerlijke dag geworden, die weer helemaal klopte. Jupp en ik hebben het noorden van het eiland gedaan, Lagomar, Famara, Haria, Orzola en daarna nog even een verfrissende duik in zee bij Matagorda. De honing werkt ook nog steeds. In Haria was het zelfs zo dat de ober, van het restaurant waar we Canarische soep hebben gegeten, publiekelijk werk van me maakte. Heerlijk, vooral op dit moment, en temeer omdat hij ook nog eens de moeite waard was. Het enige wat ik gistermorgen nog richting Antonio heb gedaan, is hem een laatste voorstel voorgelegd om, zoals Mieke het zo mooi omschreef, de frequenties weer stabiel te krijgen. Hij gaf toe dat ik ook deze keer weer helemaal gelijk had en stond er voor open, maar bleef verder weer (nog?) half en half op de vlakte. Nou ja, hij ziet maar wat hij nu verder doet, ik heb mijn best in ieder geval gedaan. Bovendien begrijp ik dat hij hier even tijd voor nodig heeft, maar ����� ondertussen gaat die van mij ook verder. Er zit hier duidelijk nog veel meer vis in de zee Casa, massa�s. Maar of dat ook mijn smaak is����.. no se! Het is ook overduidelijk dat ik �afschuwelijk� goed in balans ben, en stevig ook. Alles komt als vanzelf naar me toe, vriendschappen, oplossingen, inspiratie, werk, complimenten enz enz. En dat alles precies op het juiste moment ook nog. Dit is een droom die steeds meer werkelijkheid wordt, het is zelfs nog beter dan ik me ooit heb durven voorstellen. Een schijnbare eindeloze spiraal omhoog met de volgende tussenverdieping in zicht.

Ik ga nu bij een lekker nieuw relaxed muziekje, ik heb namelijk zaterdag twee nieuwe klassiek CD�s met pianomuziek gekocht, nog lekker even nagenieten van deze zoveelste heerlijk dag op rij, het lijkt nog steeds per dag allemaal mooier en beter te worden. Wat zeg ik, het is gewoon een feit. What a lucky basterd!!

Gisteren schreef ik al dat ik mijn buik er behoorlijk vol van had en meestal genoot van het "gedoe" rond Antonio, nou dat was duidelijk even een verkeerde inschatting. Ik had er mijn buik duidelijk helemaal van vol, meer dan vol. Het genieten was over. Het werd me gisterochtend volkomen duidelijk dat hij het enige is wat op het ogenblik mijn rust verstoord en het werd me bovendien kraakhelder dat ik van hem geen stappen moet verwachten om hier verandering in te brengen. Waarom zou hij ook? Hij hoefde maar te knippen en ik was er, ik had toch alle tijd van de wereld en genoot er bovendien van. De situatie was dus eigenlijk ideaal voor hem, ik was er voor hem op afroep en hij kon zijn verder leven gewoon blijven leven zoals hij zelf wilde. Hoog tijd om de slagboom neer te laten.

Ik ben nu niet meer zo vanzelfsprekend voor hem, in ieder geval wat het afroepen betreft, ik heb hem laten weten hem niet meer te willen zien tot hij beslissingen heeft genomen, keuzes heeft gemaakt. Effe slikken en pijnlijk dat wel, maar het geeft me in ieder geval nu rust en een goed gevoel. Ik besef ook dat dit tot een "of niet" kan leiden, maar dat is dan maar zo. Het is vooral zaak geduldig af te wachten en bij mezelf en mijn standpunt te blijven, maar dat is me ondertussen wel toevertrouwd. Lo que sea, sera!

Gisteren dus voor het eerst sinds lang weer getennist en dat viel niet eens tegen. In het begin wel vooral veel ongecontroleerde ballen maar het balgevoel kwam van lieverlee toch terug. Nog niet helemaal je dat natuurlijk maar dat komt wel. Na ongeveer een uur waren mijn benen helemaal op, verzuurd zoals ze dat noemen. Er waren duidelijk spieren wakker geschud die al een tijd in diepe rust waren. Na het tennissen hebben we, Jupp en ik, nog een uurtje of wat gerelaxed om bij te komen van de inspanningen en om de spieren weer wat losser te maken, sauna, douche, jacuzzi, douche, sauna enz enz. Heerlijk, dit is echt het paradijs, wat zeg ik, beter zelfs als het paradijs want daar liep Eva rond met haar appeltje en die is hier in geen velden of wegen te bekennen. Ik heb ook het idee dat het mannenprobleem van zondag nu uit de wereld is, na wat heen en weer gesteggel is het Antonio nu volgens mij ook duidelijk dat hij het zichzelf vooral moeilijk maakt door er zo'n punt van te maken. Hij was weer wel even boos op me, maar ja, boosheid maakt dingen vaak sneller helder. Af en toe heb ik mijn buik er behoorlijk van vol, maar aan de andere kant geniet ik meestal wel van het "gedoe".

Voor de rest eigenlijk nog steeds weinig nieuws hier, behalve dat het weer nu al zo'n week of twee perfect en stabiel is, volop zon en een heerlijk koel windje. Oh ja, toch wel iets, volgende week wordt mijn buro afgeleverd en gaan Antonio en ik een brief schrijven om te proberen Telefonica aansprakelijk te stellen. Het gaat er steeds meer op lijken dat werken binnenkort onvermijdelijk wordt. Ook goed, alles op zijn tijd.