Gisteren, tijdens een van mijn zeldzame heldere momenten, kreeg ik de ingeving dat ik al het mooie wat nu realiteit is, eigenlijk mede te danken heb aan een aantal mensen die me het leven in het verleden behoorlijk zuur gemaakt hebben.In feite hebben ze me daardoor iets geweldigs kado gedaan. Dan denk ik aan met name twee ex-en die in feite de medestimulators, en indirekt zelfs ook sponsors geweest zijn van dit hele project. Ik heb het natuurlijk allemaal zelf gedaan en uiteraard met de hulp en de steun van Tom, mijn familie en een aantal errug goeie vrienden, maar zij waren toch eigenlijk degenen die me telkens weer, door hun vasthoudendheid, net dat zetje gaven om over een dood punt heen te komen. Weliswaar erg vervelende zetjes destijds, maar achteraf bezien, precies de goeie. Ik loop er dan ook over te denken om hen een bedankje te sturen, vink eigenlijk wel zo netjes. Geen gek idee volgens mij. Maar nee, toch maar niet, als ik het doe moet het echt puur uit dankbaarheid zijn en dat is nu nog niet, er zouden ook valse drijfveren bij zitten. Bovendien zouden ze er niks van begrijpen en degenen die het wel begrijpen en er nog toe doen, heb ik al bedankt. Het is al heel goed en voldoende dat ik er nu zo tegenaan kan kijken en voor mezelf die kwesties af kan ronden en zodoende de boeken positief kan sluiten. Verder heb ik nog nieuws te melden op het gebied van werk, dat klinkt misschien enigzins vreemd uit mijn mond, maar daar hou ik me soms ook mee bezig, tenminste als ik zin heb en natuurlijk onder het voorbehoud dat mijn internetaansluiting ooit eens een keer realiteit wordt. Er is namelijk misschien een Spaanse ingang in zicht, het is nog pril maar de manager van O'Orreo is geinteresseerd in een website voor zijn restaurant en een vriend van hem met een makelaarskantoor in Arrecife ook. De deur gaat van lieverlee open.

Ik ben hier vooral blij mee omdat ik toch het liefst de Spaanse richting in wil want het gros van de Engelsen hier heb ik nog steeds niet echt hoog staan. Degenen die ze vroeger naar Australie verscheepten worden volgens mij nu hier gedumpt. Er zijn natuurlijk uitzonderingen, maar die moet je met een zoeklicht zoeken. Maar ja, das volgens mij bij veel Noord Europeanen hetzelfde, de goeien zijn daar (in mijn ogen althans) dunner gezaaid, dus waarom zou het bij hen anders zijn. Je kunt het ze in feite niet eens erg kwalijk nemen, hun biologische klok is bij velen blijkbaar blijvend ingesteld op de snelheid en het individualistische van de ratrace van de zogenaamd hoogontwikkelde westerse landen en dan liggen je prioriteiten nou eenmaal anders. Zij zijn een beetje dom (in mijn ogen uiteraard).

Het lijkt wel of de dagen en de omstandigheden alleen nog maar perfekter worden, alles wat er om me heen gebeurd klopt gewoon en werkt mee. Wat gebeurde er: Antonio en ik hebben de afspraak dat we geen afspraken meer hebben en ik had gisteren dus een vrije dag. Nou ja welke dag is niet mijn vrije dag, ik zou het eerlijk gezegd niet weten. Het weer was weer ideaal dus ik natuurlijk naar het strand wat zo goed als helemaal verlaten was, heerlijk. Door alle drukte in mijn hectisch leven was ik van lieverlee wat ingedommeld. Toen ik wakker werd lagen er drie mannen vlak in mijn buurt, beslist geen verkeerde exemplaren ook nog eens en alledrie duidelijk uit op iets, ik heb volgens mij honing aan mijn k...... Alsof de duvel ermee speelt komt juist op dat moment Antonio aanlopen en dan moet ik er natuurlijk niet vergeten bij te vertellen dat hij me net eind van de afgelopen week uitdrukkelijk te kennen heeft gegeven had dat hij absoluut niet jaloers is???? God straft meteen!! Nou dat zat hem duidelijk niet lekker, hoewel ik er helemaal niks mee gedaan heb en dat ook beslist niet van plan was. Ik zie dat soort dingen maar als vette complimenten en een lust voor het oog, meer niet, ik heb daar genoeg aan, ik hoef niet zonodig de hoer uit te hangen.

Terwijl ik bleef genieten van het fraaie uitzicht, werd er aanvankelijk helemaal geen woord over gerept. Op een gegeven moment kon hij het toch niet laten en bracht hij het onderwerp via een omweg ter sprake. Ik heb hem zelfs aangeboden om ook een rondje door mijn supermarkt te maken, maar daar was hij duidelijk ook niet voor in. Al bij al was het wel errug verhelderend, lekker!! De frank is trouwens aan het vallen, maar hij vindt wel dat ik erg "cruel" voor hem ben door hem zo te confronteren, maar geniet er aan de andere kant ook zichtbaar van en doet er iets mee. Hij kan er nu ook om lachen. De rollen waren vandaag om, hij was als was in mijn handen. Volgende keer weer andersom??

Gisteren was het hier erg warm, ik heb zelfs de blaren op mijn voeten van het warme strandzand. Er was hoegenaamd geen wind, vandaar. Door die warmte was het drukker dan normaal op de stranden. Het strand in Playa Honda, waar je normaal bijna nooit iemand ziet, was zelfs druk, vooral veel Spanjaarden. Mijn gevoel is nog steeds hetzelfde, rustig en genietend, af en toe probeert het tobduiveltje zijn kop nog wel even op te steken, maar ik kan het deksel van zijn doos weer vrij snel sluiten zodat hij geen kans krijgt om er helemaal uit te komen. Ik mag bij mezelf blijven en hoef me over niks meer druk te maken is me opgedragen. Ik heb het maar getroffen met zo'n baas, met mezelf dus. Het is me helemaal duidelijk dat ik de weg naar rust en geluk in mezelf teruggevonden heb, het was een stevige hindernisbaan maar ik ken nu in ieder geval de route. Hij is opgeslagen op de harddisk van mijn routeplanner, dus mocht ik ooit eens de weg even kwijt zijn, dan kan ik die altijd raadplegen. Een uitkomst die technisch noviteiten van tegenwoordig. Voor de rest houd ik op het ogenblik ook bewust alles even af, ik wil me eerst nog even onderdompelen in dit gevoel en het zodoende ook een kans geven een vaste plaats in te nemen, zich te stabiliseren. En ik moet zeggen dat me dat niet echt moeite kost, er zijn slechtere omstandigheden. In mijn ogen moest ik eerst naar dit rustpunt toe, eerst moest de basis goed zijn, en was er bovendien vanaf de eerste keer dat ik hier was van overtuigd dat ik dat alleen hier op Lanza kon vinden. Na dit nieuwe startpunt kan en mag alles, nu kan ik verder gaan bouwen. Wie weet waar me dat allemaal heen zal brengen, ik laat me verrassen. Laat maar komen!

Wat Antonio betreft heb ik nu zijn hele, erg ingewikkelde, puzzel compleet, we liggen op het ogenblik mijlenver uit elkaar, het is niet anders. Hij is zelfs op het ogenblik heel erg boos op me omdat ik volgens mij precies zijn spijkers op hun kop heb geslagen. Zijn boosheid spreekt wat dat betreft boekdelen. Hij bij mij trouwens ook, maar heb dat ondertussen al onder ogen gezien, hij (nog?) niet. Ik zie wel wat de toekomst zal brengen, mijn leven gaat in ieder geval gewoon op dezelfde goeie manier door. Dinsdag komt Jupp voor een maand. Lo que sea, sera.