03 april 2005

Waar zullen we het vandaag weer eens over hebben, das effe moeilijk omdat ik voor mezelf natuurlijk een onderwerp in de ban heb gedaan wat me toch de afgelopen dagen nog aardig bezig heeft gehouden, je weet wel wie. Over het weer hier uitweiden wordt natuurlijk ook nogal saai en lijkt me bovendien niet zo�n goed idee voor de gemoederen in Nederland hoewel ik wel hoorde dat het daar in ieder geval zaterdag ook lente was. Over de zaterdag valt ook niet veel meer bijzonders te vertellen dan: boodschappen, strand terras want verder heeft zich niks bijzonders voorgedaan. Dan misschien over vandaag? Dat mijn moeder vandaag voor twaalf dagen aankomt had ik ook al aangekondigd, ze komt trouwens vanavond rond half zeven met Martinair vluchtnummer MP433 voor de statistici en vandaag natuurlijk een afspraak met hem waar ik in ieder geval even niet meer over wil schrijven en me daar dus duidelijk ook goed aan houd. Oh, ik heb misschien toch wel iets nieuws te melden, Jean en Walter, van de soap in december en januari komen hoogstwaarschijnlijk vanaf 1 mei weer voor een week of vijf. Misschien zit het er zelfs in dat ze later in het jaar zelfs semi-permanent komen want ze hebben hun huis plotseling verkocht en zijn nu op zoek naar iets zodat ze om de zes maanden kunnen switchen. Dat kan nog leuk worden.

Daarnaast heb ik ondanks alle drukte vandaag ook nog marketingwerk gedaan voor Casa Kernow, een Nederlands echtpaar, Geertje en Arjan, die ik nogal eens tegenkom op de verschillende terrassen komt vanochtend een kijkje nemen. Ook zij komen een keer of drie per jaar hierheen en dan telkens voor een week of acht, ze zijn uitgekeken op het complex waar ze nu zitten, veel grote groepen zuipende Schotten blijkbaar, en zijn dus op zoek naar iets nieuws en dan vooral rustiger, wie weet. Het zijn dus alles bij elkaar nog best wat woorden geworden terwijl ik dacht niks bijzonder te melden te hebben. Prettige zondag en tot morruge!!

02 april 2005

De laatste kleinigheden aan mijn huis zijn gisteren afgewerkt, de douchedeuren, badkamerspiegels en lampen geinstalleerd en mijn lekkende boiler en wasmachineafvoer gerepareerd. Nou alleen nog wat kleinigheidjes aan de keuken en dan is het hele verhaal rond. Dat lijkt er trouwens ook aan te zitten komen, afgelopen week hebben ze het in ieder geval al in kaart gebracht. Gisteravond was ik op verzoek van de eigenaresse van mijn appartement even langs de man gegaan die de belangen naar buiten behartigd van de gezamenlijk bewoners van het complex waar ik zit. Nou dat was effe slikken, erg verbitterd, gefrustreerd, opgefokt en erg moeilijk te benaderen was hij. Hij heeft volgens mij niet helemaal door dat het hier op de Spaanse manier gaat en niet op de Engelse. Er hing op zijn zachtst gezegd geen leuke sfeer in dat huis. Ik was er dan ook zo weer weg nadat ik mijn boodschap had achtergelaten Verder is er weer veel meer rust in me, het beste teken dat ik de goeie beslissingen heb genomen. En heb ook weer nieuwe (zakelijke) contacten gelegd en wel met de loodgieter die de laatste puntjes op de i heeft gezet. Hij kent een heleboel mensen op het eiland en dat is natuurlijk nooit weg, bovendien is het een aardige vent en das waarschijnlijk nog het belangrijkst. Hij is Engels trouwens!!

Hij heeft erg leuke hobby�s: hanggliders, zweefvliegtuigen en model vliegtuigen. Hij heeft me uitgenodigd om een keer mee te gaan. Dat zie ik natuurlijk wel zitten, ik hou wel van nieuwe uitdagingen en mijn grenzen verleggen. Dus wie weet binnenkort sterke verhalen en foto�s van Lanza in vogelvlucht. I�ll keep you posted.

01 april 2005

Elvis just left the building. Dit zal waarschijnlijk voorlopig de laatste blog over Antonio zijn, misschien dat er nog wat naweeen komen, we zien wel. Gisteren was zijn verhaal en gedrag weer heel anders. Errug vermoeiend, het dreigde me ook te gaan verwarren en mijn zelfvertrouwen te ondermijnen. Dat kan ik nu niet gebruiken, duidelijk tijd voor de noodrem en wijziging van mijn houding ten opzichte van hem, ik heb wel zin in een andere benadering en het gebruik van spiegels. En nou niet meteen verkeerde gedachten bij het laatste hebben, het is overdrachtelijk bedoeld. Wat mij betreft staat ons stoplicht in ieder geval weer op feloranje, het lijkt soms zelfs aardig rood. Ik wil rust, stabiliteit en niet met kinderachtige spelletjes aan de lijn gehouden worden (Casa bedankt dat je mijn ogen hebt geopend). Ik heb hier geen zin in, daarvoor heb ik niet al die jaren geknokt. Zo gedraag je je als je aan het puberen bent, maar niet als je al in de veertig zit. Misschien is het dat wel en zit hij "gewoon" in zijn tweede puberteit, de midlife-crisis? Zo ja, dan is het de zijne en niet de mijne. Gisteren werd ik ook door Ailsa op het feit gewezen dat er op de foto bij mijn log van die dag vijf armen stonden, ik had het zelf vantevoren niet eens gezien. Errug typerend voor hier en nu en misschien zelfs voor heel veel (homo)relaties. Dit kan geen toeval zijn, ik voelde ook een figuurlijke vijfde hand.

Het weer was gisteren overigens super, de zoveelste dag op rij. Het zwembadwater bij John en Ailsa is inmiddels tweeendertig graden, alsof je in bad gaat. Er had wat mij betreft alleen wat meer wind mogen zijn, maar ja zo is er natuurlijk altijd wel wat te zeuren. Ik kijk uit naar zondag, dan komt mijn moeder voor twaalf dagen, en ben ook blij dat er nu werk op de plank ligt. Het klopt dus allemaal weer, alles lost zichzelf toch op een of andere manier op. Effe slikken en weer verder.