10 februari 2005

Ola, ik ben op mijn stekkie, weer thuis. Zelfs het vliegtuig had haast, we waren drie kwartier eerder op Lanza dan gepland en het welkom door John en Ailsa was weer hartverwarmend. Ik was zelfs zo vroeg dat ik Jean en Walter nog uit kon zwaaien en dat was een lekker gevoel. Iedereen hier is overduidelijk opgelucht en blij dat ze weg zijn, ze hebben hun sporen achtergelaten. Ik zat aardig goed met mijn inschatting. Het weer is blijkbaar in de weken dat ik weg was ook erg belabberd geweest, maar vandaag brak (natuurlijk) de zon door. Mijn auto heb ik ondertussen al opgehaald en ook bij de bank is al een en ander geregeld zoals verzekeringen etc. Met Nederland heb ik ondertussen al druk telefoonverkeer gehad want toen ik om boodschappen wilde gaan kwam ik er achter dat mijn portemonee kwijt is. Of ik hem verloren heb of dat ik gerold ben kan ik niet echt zeggen, ik vermoed helaas het laatste. Ik hou het maar op een passend afscheid van Nederland, dat wel. De laatste plaats waar ik hem gebruikt heb is de boekhandel op Schiphol, daarna niets meer. Het is gewoon erg vervelend want er zaten twee credit cards in en mijn bankpas.

Ondertussen is al wel alles geblokkeerd dus veel kan er nu niet meer misgaan, het enige kwalijke is alleen dat ik het niet kan controleren omdat ik nu dus ook niet op internet kan kijken hoe het er mee staat. Das even afwachten en erg klote natuurlijk. Het geeft een heel vervelende bijsmaak aan mijn nieuwe start, maar dit zal ook weer wel op zijn pootjes terecht komen zoals alles.

09 februari 2005

Wauw, wat heb ik een paar geweldig fijne en warme dagen achter de rug en vooral vandaag was helemaal een topdag. De (voorlopig) laatste dag met Tom is er een geworden met een gouden randje. Eentje die je in zou willen lijsten, heel intens en positief. Heel wat anders dan afgelopen oktober. Dit is goed, ik vertrek met een gerust hart en vol vertrouwen. Hij trok de enig juiste conclusie: "Ik voel dit niet als een afscheid". Wat heb ik fijne mensen om me heen en wat heb ik een kanjer van een zoon. Ik ben trots op hem, I'm a lucky basterd.

08 februari 2005

Zonnig, strakblauwe hemel, een koud waterachtig zonnetje, aangevroren autoruiten, auto�s die niet willen starten, dik ingepakte mensen�����enz enz. Allemaal dingen die ik (voorlopig) niet meer zal zien. Zal ik het gaan missen? Ik denk het niet! Vanmorgen in alle vroegte moest ik naar Breda, na misschien voor de laatste keer mijn autoruiten schoongekrabt te hebben, om bloed te laten prikken voor een wetenschappelijk onderzoek naar de invloed van medicijnen op je cholestorolgehalte. Vijf jaar heb ik daarin meegedraait en alsof de duvel ermee speelt, het onderzoek wordt nu gestopt, ze hebben voldoende gegevens voor een deugdelijke conclusie. Het zal best aan mij liggen maar wat lopen er toch een hoop negatieve en voortdurend kankerende mensen hier rond. Lange gezichten, zeuren over van alles en nog wat, veel meer anders heb ik niet gezien en gehoord terwijl ik in de rij stond bij de bloedafname.

Natuurlijk is een ziekenhuis ook niet de positiefste plaats en dat zal ongetwijfeld vandaag ook wel meegespeeld hebben, maar ik zie en zag het op veel meer plaatsen de afgelopen weken. Dat en zich niet aan afspraken houden, moeilijk doen om niks en veel papierwerk ben ik de afgelopen weken vooral tegengekomen. Het zal niet anders zijn dan toen ik er zelf nog in meedraaide en ook ik zal er misschien best aan meegedaan hebben, maar het betekent natuurlijk vooral dat ik duidelijk al afstand heb genomen. Het is hier mijn plek niet meer en zo voelt het ook. Voorgoed? Wie zal het zeggen, daar komen we vanzelf achter.