03 januari 2005

Bij gebrek aan schokkend nieuws of ontwikkelingen hier ter plekke en omdat ik van hieruit en op dit moment ook in Nederland eigenlijk niet veel meer kan opstarten dan ik al gedaan heb, is het nu voornamelijk een kwestie van reageren op zaken die vanuit Nederland komen en verder mijn tijd uitzitten en genieten. Geen verkeerde positie dacht ik maar het betekent ook dat ik hier eigenlijk even niet veel praktisch te melden heb. In mijn ogen dus een goed moment om weer eens een poging te wagen om uit te drukken hoe ik me op dit ogenblik voel. Voordat er echter verkeerde conclusies getrokken gaan worden bij het zien van de foto en het lezen van de tekst even dit: Ik sta stevig in mijn schoenen, weet wat ik wil en vooral wat ik niet meer wil, voel me heel erg sterk en draai echt niet door, ben ook niet onder invloed van wat dan ook en loop echt niet blind met mijn hoofd in of met mijn voeten op een of ander a la Didi gekleurd wolkenpak. Ik ben er gewoon van overtuigd, eigenlijk weet ik het gewoon, dat er hier iets erg fraais op me ligt te wachten. Waarschijnlijk wist ik dat onbewust eigenlijk al vanaf de eerste keer, zes jaar geleden, dat ik hier was en de laatste paar maanden hebben die overtuiging alleen nog maar gevoed. Voor een deel zal dat natuurlijk ook wel wishful thinking zijn en daar is ook niks mis mee. Als je iets heel erg graag wil, eigenlijk niet anders kunt, vooral als je het zo diep van binnen voelt, dan zet je naar mijn idee onbewust en bewust van allerlei dingen in gang in die richting.

Hoe ik me nu voel wordt eigenlijk het beste uitgebeeld door bovenstaande foto die ik hier in Teguise een tijdje geleden gemaakt heb en die ik �Stairway to heaven� genoemd heb naar de ballad van Led Zeppelin. Voor mijn gevoel sta ik stevig op die witte trap, klaar om de blauwe deur, die al voor me is opengezet, binnen te gaan en daar achter een leven te vinden wat me past als een jas. Geen hemel natuurlijk, want die vindt je nergens, maar wel een aardig eind in die richting.

02 januari 2005

Zondagmorgen alweer, na een superavond gisteren in Playa Quemada, sommigen van ons werden zelfs zonder alcohol sentimenteel van de perfecte entourage, komen we van lieverlee weer terug in de dagelijkse realiteit en das ook nodig en goed. Vanmorgen maakte mijn onderbewustzijn me waarschijnlijk al om vijf uur wakker om me dat duidelijk te maken. Het is weer even goed geweest met de romantiek en het zorgeloze leven, er is werk aan de winkel. Er moeten plannen en to-do-lijsten gemaakt worden, een opzeglijst, een verhuisberichtlijst, een wat-wel-en-wat-niet-meenemen-in-de-koffer lijst, een wat-wel-en-wat-niet-meenemen-in-de-container lijst, een wat-doe-ik-met-de-rest-lijst, enz. enz. Vooral de container lijst is op deze afstand even graven, ik moet in gedachten rondlopen door mijn huis en keuzes maken wat wel en wat niet. Afgelopen week hebben namelijk twee verhuisbedrijven mijn inboedel opgenomen om te bekijken welke maat container er nodig is om al mijn spullen hier te krijgen. Van de eerste heb ik ondertussen een reactie en ik blijk dus zoveel zooi te hebben dat het allemaal niet in een 20 voet container past, er zal dus een 40 voet container nodig zijn als ik alles mee wil nemen. Het zou, zoals bij iedere verhuizing, een mooie gelegenheid kunnen zijn om weer eens schoon schip te maken, maar vind dat deze keer niet zo makkelijk. Ten eerste omdat ik dat de afgelopen dertien jaar al vier keer heb gedaan en ook omdat er volgens mij weinig is wat ik zou kunnen en willen missen.

Ondertussen heb ik in gedachten al wel het een en ander bij elkaar kunnen sprokkelen, maar dat is maar marginaal. Daarnaast zijn er nog wat dingen die ik wil kopen voordat ik vertrek, zoals een nieuw logeerbed en een goeie en ruime werkplek, wat dan de ruimte die de spullen die niet meegaan innemen weer zal compenseren. Dat schiet dus niet echt op. Ik wil me straks op mijn nieuwe stek hoe dan ook gelijk thuis voelen en daarvoor heb ik toch echt in eerste instantie al die zooi nodig? Of niet? Het zal dus waarschijnlijk wel een 40-voeter gaan worden, nou ja het zij zo!

01 januari 2005

Wat het weer betreft hadden het einde van 2004 en het begin van 2005 al niet beter kunnen zijn, gisteren was een perfecte dag, een lentedag, en voor vandaag ziet het er naar uit dat hij hetzelfde gaat worden. Een strakke blauwe hemel met zon en een lekker koel briesje, kortom de perfecte setting voor een goed begin. Om het allemaal nog completer te maken, ook het gezelschap was zeer aangenaam. We zijn rond de middag om het zwembad al begonnen met het uitzwaaien van het oude jaar. Heerlijk decadent met een paar flessen Sangria, hapjes, goeie conversatie, heerlijk flauwe en smerige Engelse humor en af en toe een verfrissende duik in het zwembad hebben we ons tot een uur of zes zeer goed vermaakt. Daarna ging ieder zijn eigen weg, in eerste instantie de meesten richting een kleine siesta en opfrisbeurt. Rond elven, toen het in Nederland al 2005 was, hebben we de middag nog dunnetjes overgedaan en zijn zodoende rustig en goed het nieuwe jaar ingerold. Vuurwerk was er ook hier volop, Casa Kernow ligt op een heuvel en heel centraal, zodoende kun je vanaf de veranda drie plaatsen overzien en dat zorgde zeker gisteravond voor een heel speciaal uitzicht. Spanjaarden weten wel hoe je moet feesten en zijn over het algemeen levensgenieters, ze vieren al hun feesten uitbundig en dat was te zien. Er was vooral veel siervuurwerk en weinig lawaaivuurwerk. Het was heel bijzonder zo'n eerste keer die bontverlichte hemel over de hele breedte en in deze omgeving.

Om maar geen gelegenheid onbenut te laten en het jaar helemaal goed in te zetten, gaan we tenslotte vanavond op mijn initiatief met z'n allen paella eten in een puur Spaans restaurant in een klein ongerept vissersplaatsje: Playa Quemada (verbrand strand). Het lijkt zo weggekaapt te zijn uit een Hemingway roman, heel oorspronkelijk en puur. Kan een nieuw begin nog mooier? Ja dat kan natuurlijk altijd, maar voorlopig is dit niet verkeerd en heel goed te verhapstukken.