"Go with the flow" zeggen de Engelsen om uit te drukken dat je het leven en alles wat er op je pad komt gewoon over je moet laten komen, je mee moet laten voeren door de stroom dus. Das helaas vaak makkelijker gezegd dan gedaan. Veel mensen, ik in ieder geval wel zei de gek, hebben (hadden) toch de neiging om het heft zelf in handen te willen houden. Volgens mij een volkomen natuurlijke karaktertrek en niks mis mee todat je wijzer wordt en je ogen opengaan. Alleen jammer dat velen van ons daar pas achterkomen als het er al half op zit. Maar ja zo zit het nou eenmaal in elkaar: tegen het eind weet je wat je eigenlijk liever in het begin al had willen weten. Zelf ben ik ook jaren zo geweest en dat heeft me op een haar na opgebroken omdat het alleen maar erg veel energie en tijd kost en op den duur toch averechts werkt. Er zijn maar weinig dingen die je kunt regelen in het leven en het is zoveel leuker en makkelijker om het allemaal maar over je te laten komen, je te laten verrassen door het lot of hoe je het ook wil noemen. Zoals waarschijnlijk velen met mij ben ik door schade en schande achter dat recept moeten komen en daarom voelt het nu deste lekkerder om te zien en beleven dat het ook echt werkt. Dat als je probeert zo weinig mogelijk verwachtingen te hebben, zo weinig mogelijk te sturen en te regelen, onthechten en loslaten noemen ze dat tegenwoordig met een trendy woord, dat dan de juiste en goeie dingen bijna als vanzelf op je pad komen. Zo zie en voel ik tenminste wat er nu bij mij allemaal gebeurt.

Dit hierboven is het resultaat van mijn lange strandwandeling van dinsdag, ik had er weer eens een nodig om de grijze brij een handje te helpen met zakken. Volgens mij liep ik op dat strand rond als een soort Jezus Christus met een krans om me heen van gelukzaligheid, zo voelde ik het tenminste. Het voelt aan alsof ik volkomen high ben en op wolken door een of ander paradijs stap, speciaal voor mij gemaakt. Mijn hele lijf voelt ook beurs aan, ik heb het in mijn buik, mijn benen , mijn armen en barst van de energie. Ik hoop dat deze pijn en toestand nog lang blijft want het voelt toch eigenlijk wel overheerlijk. Volgens mij ben ik gewoon hartstikke verliefd op dit leven, dat lijkt me duidelijk. Soit!

Tuinieren gaat in Spanje toch wel heel anders en volgens onze begrippen een beetje vreemd. Planten die wij in Nederland in de huiskamer in het klein hebben staan en waar we enorm veel werk en aandacht in moeten stoppen om ze aan de praat te houden, worden hier als vanzelf enorme bomen of struiken. Zomergoed zoals geraniums kennen ze hier wel maar niet als zomergoed, dat groeit en bloeit gewoon het hele jaar door. Voor de meeste groenten kennen we in Nederland per jaar een zaai en oogst seizoen, hier doen ze dat gewoon drie keer per jaar. Zo staat er hier in de achtertuin een enorme cactusboom van zon vijf meter hoog en net zo breed, in Nederland koop je die in van die minipotjes en zijn ze als je geluk hebt een centimeter of tien hoog. De zijscheuten van die boom hangen over een muur die pas wit geschilderd is. Het probleem is dat een cactus de eigenschap heeft om voortdurend te bloeden, dat wil zeggen er komt sap uit gesijpeld. Nou is dat sap een soort gummiachtige substantie die erg kleverig en hardnekkig is, en dat viel dus doorlopend op die pas geschilderde muur. Die muur was binnen de kortste keren natuurlijk niet meer om aan te zien, vol vieze bruine, plakkerige strepen.

Conclusie: hij moest gesnoeid worden. Je zou zeggen dan ga je toch simpel met een snoeischaar of zaag aan de slag, nou zo eenvoudig is dat dus niet. Het is ongeveer hetzelfde als met een bot mes in een rubberen schoenzool proberen te snijden, geen doorkomen aan. Er moest dus groffer geweld aan te pas komen, kettingzaag dan: veel te gevaarlijk, dan maar proberen met harken en touwen die zijscheuten af te breken. Nou, dat hebben we geweten, als namelijk zo'n scheut afbreekt komt er gelijk een enorme hoeveelheid van dat kleverige witte vocht vrij. Toen we klaar waren hadden we zo goed als een wetsuit aan en konden we zo de surfplank op, schrobben dus.

Zondag heb ik de eerste ingang gevonden naar de lokale bevolking. Tijdens mijn zondagse strandwandeling liep ik Antonio tegen het lijf, we raakten aan de praat en het klikte. Hij is oorspronkelijk afkomstig van het vasteland, uit Cordoba in Andalusie, maar woont en werkt al jaren op het eiland in Arrecife. Hij spreekt alleen Spaans en zodoende word ik min of meer gedwongen om er echt mee aan de slag te gaan. Volgens mij en andere ervaringsdeskundigen (CasaSpider) is dat nog steeds de beste manier om een taal echt te leren, de praktijk. Aanstaande zondag hebben we een volgende afspraak. Maandag en woensdag zijn er hier weer feestdagen voor een of andere heilige, ze barsten er hier van, en omdat de dinsdag dan zo'n halfwassen dag zou zijn, hebben ze die ook maar aan de vrije dagen toegevoegd. Vanaf donderdag kun je dus pas weer bij banken en dergelijke officiele instanties terecht. Maar ondanks dat zit mijn agenda voor deze week aardig vol, ook dat begint al aardig vorm te krijgen. De eerste dagen vooral met het concreet maken van mijn freelance plannen, donderdag weer een huis gaan bekijken en vrijdag samen met Wilfried Arrecife in om nog wat financiele dingen te regelen.

Vrijdag wil ik ook langs een drukkerij in Arrecife om een deel van mijn portfolio in druk te hebben zodat ik die niet alleen op mijn website heb, dat werkt als binnenkomer natuurlijk veel beter. Ik wil dan ook de flyer laten drukken, zodat we met de marketing echt aan de slag kunnen. Zaterdag tenslotte 's ochtends een afspraak met Didi, ze wil toch wat gewijzigd hebben op de website, ze wil er nu weer wel prijzen bij. Verder een vrij rustige dag waarop wat andere figuurlijke donkere wolken, die aan de horizon dreigden op te doemen, zijn weggewerkt, gelukkig.