Relativum

Omleiding

2005-11-16T20:02:00.000Z

Deze weblog is verhuisd. Wijzig je links en/of favorieten en klik hier, waar de boel gewoon verder gaat.

Zwanezang

2005-11-15T06:54:00.000Z

Vandaag, na 483 posts, mijn zwanezang bij Blogger. De afgelopen week heb ik nog de combinatie eigen domein en Blogger geprobeerd, maar alles onder eigen beheer, posts, reacties en noem maar op is toch stukken makkelijker en overzichtelijker. Voor degenen die goed opletten is het misschien opgevallen dat de lay-out voor de goeie orde ook weer maar eens een keer is veranderd. Vanaf vandaag zijn Las Cosas dus helemaal onafhankelijk en verplaatst naar www.henkvangurp.nl/lccs. Wijzig je links en/of favorieten en klik hier, waar de boel gewoon weer verder gaat. Het oude materiaal blijft bereikbaar onder de noemer Eerder in de rubriek Alhier.

Linkse handen

2005-11-14T08:03:00.000Z

Afgelopen week heb ik het weer flink bruin gebakken. Zoals iedereen hier heb ik ook een droogrek op mijn veranda staan. Normaal staat dat ding opgevouwen in een hoek met de wasknijpers er nog op, zo nu ook. De wasknijpers en de draden zaten deze keer echter in de war en ik had dat even niet in de gaten. Ik probeer dat ding dus open te vouwen en merkte wel dat het niet zo soepel ging als anders maar deze jongen keek natuurlijk niet verder dan zijn neus lang was. In mijn onschuld en ongeduld heb ik het droogrek geforceerd geopend met als gevolg dat een van de aluminium staanders doormidden brak. Kun je nagaan hoe subtiel ik te werk ging. De gevolgen van deze aanpak in eerste instantie: boos op mezelf en een gammel rek. De bui was gelukkig van korte duur en de oplossing van het probleem bleef ook niet lang uit, zaterdag liep ik die weer als vanzelf tegen het lijf. Tijdens een wandeling met Jupp kwamen we namelijk voorbij jonge aanplant en daar stonden nog enkele bamboestokken bij die precies zouden kunnen passen in de holle profielen, zodat ik met wat passen, meten en hang en vliegwerk de gebroken poot misschien weer zou kunnen herstellen. En ja hoor, het is gelukt. Hij staat weer stevig op zijn poten, er moeten alleen nog wat schroeven door het profiel en het bamboe zodat de boel niet bij de eerste keer verzetten weer uit elkaar valt. Toch geen twee linkse handen?

Vacuum

2005-11-13T08:07:00.000Z

Om te beginnen vandaag eerst een paar praktische mededelingen. Gisteren al kon ik mijn nieuwe zonnebril afhalen, een schot in de roos. Door die bril heb ik blijkbaar een andere, veel zonnigere, kijk op de wereld dan de mensen om me heen. Gisteren was het weer namelijk niet zo geweldig maar met die bril op was het voor mij gewoon een dag als alle andere hier, met vooral veel warme kleuren. Verder is er donderdagavond een stuk van een kies afgebroken en zit ik nu met een half rauwe tong omdat ik het gewoonweg niet kan laten om voortdurend met mijn tong aan die kies te zitten. Aanstaande donderdagmiddag kan ik terecht voor het herstel, dus ik zal nog een paar dagen door moeten sabbelen. Verder gaat het nog steeds prima, hieronder wat meer details daarover in de vorm van een mijmering. De laatste weken lijk ik in een vacuum te leven, alsof alles helemaal stilstaat of in ieder geval veel trager gaat. De wereld om mij heen draait natuurlijk gewoon door, dus moet het wel met mijzelf te maken hebben. Waarschijnlijk vooral met het feit dat ik niet meer hardloop, tegenstribbel en/of me verzet enzovoorts. Ik voeg me naar de dingen die met me en om me heen gebeuren, zonder zelf weinig initiatieven te nemen maar uiteraard wel met het aangeven van mijn grenzen. Ik laat het allemaal maar gewoon gebeuren en over me komen, daardoor zal het in mijn ogen wel op slow motion lijken. Ik vind ook dat ik even pauze mag nemen. Jaren heb ik overal achteraan gelopen en mijn best gedaan, nu ben ik gewoon even niet meer op die manier aan de beurt maar ligt de bal aan de andere kant.

Capitulatie

2005-11-12T08:39:00.000Z

De dagen vliegen steeds sneller om, voordat ik er erg in heb ben ik weer een week, een maand en meer verder. Ik hou het er maar op dat het een goei teken is, zou de tijd traag voortkruipen dan wil dat volgens mij zeggen dat je je verveelt, het niet naar je zin hebt of wat voor negatiefs dan ook. Van de ene kant dus goed maar aan de andere kant vind ik het ook wel jammer, voordat je het weet ben je echt oud en daar heb ik eigenlijk voorlopig nog geen zin in. De rust die ik in de loop van het afgelopen jaar heb gevonden is er in ieder geval nog steeds, ik stribbel niet meer tegen, kan me nu vol vertrouwen overgeven aan het tempo en de soms grillige weg van the flow en en dat scheelt natuurlijk een hele hoop, zo niet alles. Het gaat dan ook uitstekend met me, het maak me niet meer uit welke kant het op zal gaan, ik vind het allemaal prima. Ik heb het ook eindelijk voor elkaar om mijn grenzen goed te bewaken, geef dat nu blijkbaar op de enige goeie manier aan want het werkt en pakt bovendien positief uit. Ik maak me ook echt om weinig of niks meer druk, vooral niet om wat anderen van me denken. Eerstens maakt het natuurlijk geen donder uit, je druk maken over wat dan ook kost alleen maar een hoop tijd en energie. Daarnaast gaat het toch zoals het gaat en dat is veelal heel anders dan gedacht. Ik besef terdege dat dit makkelijker gezegd is dan gedaan, ik heb er zelf immers ook vele jaren over gedaan om zo ver te komen en die knoppen geinstalleerd te krijgen. Die laatsten werken natuurlijk ook niet altijd even soepeltjes, ze willen nog steeds weleens haperen en dat vind ik ook prima als het maar met mate is en binnen grenzen. Helemaal afleren is natuurlijk gewoon een illusie, het is immers onderdeel van de aard van dit beestje plus levert het vulling op voor mijn dagboek. Bovendien hou ik er op een bepaalde manier en vooral liefst in deze mate ook wel van. Ik ben al dik tevreden dat ik ben waar ik nu ben, plus scheelt het me een hoop nachtrust, ik ben wat dat betreft volgens mij nog steeds bezig met een inhaalrace.

Verwend

2005-11-11T08:00:00.000Z

Donderdag heb ik een schitterend kado van Jupp gekregen waar een paar verhalen aan vooraf gaan. Zoals ik hier al eerder schreef had ik in eerste instantie een afspraak met Peter, een Duitse fysiotherapeut, niks mis mee een aardige vent maar ik had in mijn ogen geen andere keus dan de afspraak af te zeggen omdat Barbara er zich weer mee ging bemoeien. Zij had namelijk ook een afspraak met hem lopen en had het bij Peter zo geregeld dat die behandelingen dan mooi samen konden gebeuren bij haar thuis, hij werkt namelijk ook op verzoek aan huis. Mooi niet dus, ik laat mijn leven door niemand bepalen tenzij ik daar zelf voor kies. Ik heb de afspraak dus geannuleerd met de bedoeling later een nieuwe te maken. Volgende episode: Jupp logeert als hij op Lanza is al sinds lange tijd in appartementen Playa Club in Puerto del Carmen, een erg fraai, schoon en centraal gelegen complex waar je per week dat je er logeert punten verzamelt die je te gelde kunt maken in de diverse faciliteiten die het complex herbergt. Daaronder is ook een Thermal Spa, aquarsis, waar je alles wat in zoiets thuishoort vindt. Omdat Jupp er al jaren komt en telkens voor vier a vijf weken heeft hij een stevige voorraad punten verzamelt die hij tot nu toe nooit verzilverd heeft maar dat deze keer wel van plan was. Omdat hij van mijn nek en schouderproblemen wist, heeft hij me aangeboden met zijn verzamelde punten ook (kosteloos) gebruik te maken van de daar aanwezige fysiotherapeut. Dat heb ik natuurlijk met beide handen aangenomen en ben er gisteren voor de eerste behandeling geweest. Het ging er stevig aan toe, eerst een massage om de boel wat los te krijgen, daarna een elektrotherapie voor de laatste restjes en als afsluiting een paar giropraktische ingrepen om mijn kop, nek en wervelkolom zowat van elkaar te scheiden. Een weldaad, ik liep als op wolken toen ik er buiten stapte. Maandag gaat Jupp zelf voor zijn eerste behandeling, dinsdagochtend ben ik weer aan de beurt. De niet dagelijkse lezers vinden onder deze link de feiten waar ze voortaan compleet te zien zijn. Het onderdeel "Hoezo" is er nu in drie talen, de vierde, Duits, is in de maak.

Vioque

2005-11-10T08:04:00.000Z

Woensdagochtend ben ik met Antonio in Arrecife op stap geweest, eerst om een nieuwe zonnebril op sterkte want mijn ouwe is onlangs gesneuveld. Ik was er op het strand bovenop gaan zitten en dat was niet de eerste keer, deze keer heeft hij definitief de geest gegeven maar dat is geen schande na zes jaar, hij was doormidden. De nieuwe is een fraaie geworden vind ik zelf en de prijs viel ook nog mee, ik had gedacht duurder uit te zijn dan in Nederland maar dat was dus duidelijk niet zo. Volgende week dinsdag is hij klaar. We zijn daarna nog voor een logeerbed gaan kijken, een opvouwbaar, om helemaal voorbereid te zijn voor januari als mijn moeder weer komt, deze keer bij me in huis. In de middag zijn we nog naar een expositie geweest van zes internationale fotografen in het cultureel centrum van San Bartolome. "Tierra de suenos" heet de expositie en is georganiseerd in het kader van "Arte Lanzarote Terzero Encuentro Bienal". Er was onder andere werk te zien van Luis Vioque, een Madrileense fotograaf, werk dat me heel erg aansprak door zijn eenvoud, kleur, onderwerpen en presentatie. Inspirerend mag je wel zeggen. Onder photoclick vindt je een paar voorbeelden en op zijn website nog veel meer. De niet dagelijkse lezers vinden onder deze link de feiten waar ze voortaan compleet te zien zijn. "Hoezo" is nu ook in drie talen.

Voldaan

2005-11-09T08:08:00.000Z

De verbouwing van mijn weblog en website is nu voor mijn gevoel afgerond en goed, dit is waar ik heen wilde. Voorlopig ben ik hier tevreden mee, maar zoals Rian al opperde in haar reactie, wat is er nou definitief, zeker bij mij. Als hij het een jaar uithoudt zoals mijn Daily Zen lay out vind ik het al prima, we zullen zien. Gisteren zijn ook de nieuwe visitekaartjes binnengekomen, kort, zakelijk en to the point. In mijn ogen is dat het beste, ook hier geldt dat onnodige informatie afleidt. Oordeel zelf onder Photoclick. Mijn toestand is nog dezelfde zoals ik die een paar dagen gelden omschreef: vooral tevreden, voldaan en gelukkig met de situatie zoals hij op alle fronten nu is. Het kan alle kanten op wat mij betreft en welke dat uiteindelijk zal zijn wordt me vanzelf duidelijk, als het de kant maar is die bij mij past en die ik kies uit vrije wil. Dat wil zeggen dat ik voor mezelf kies zonder onnodig (te veel) rekening te houden met wat voor andere belangen dan ook, zonder mezelf dus weg te cijferen. De tijd met Jupp gaat onverminderd op dezelfde heerlijke manier verder, dit is zo goed als perfect. Het is verdomd jammer dat het derde ingredient er niet is en/of dat er een (te) groot leeftijdsverschil is. Gisteren hebben we het er, onder het genot van heerlijke flensjes met ijs, over gehad dat we dit allebei graag willen koesteren omdat het zo kostbaar is. Ik heb hem ook uitgelegd waarom ik tot nu toe nog niet op zijn uitnodigingen om een keer naar Duitsland te komen ben ingegaan. Ik wil het beeld wat ik nu heb vasthouden en ben bang dat, als we elkaar ergens anders zien, dit beeld verstoord wordt. Het is er waarschijnlijk gewoon nog te vroeg voor.

Las cosas como son

2005-11-08T07:41:00.000Z

Mijn weblog heeft vanaf vandaag een definitieve naam, Las cosas como son, de dingen/feiten zoals ze zijn. Het uiterlijk is zo op het eerste zicht niet veel gewijzigd, het doorklikken gaat voornamelijk anders in zijn werk. Het adres van mijn weblog is ook gewijzigd, vanaf nu lekker helemaal zelfstandig onder mijn eigen NL-domein met ondersteuning van Blogger. Voor diegenen die me gelinkt hebben is het dus zaak de boel aan te passen anders ziet het er bij het volgende bezoek maar kaaltjes uit. Oh ja, het beste kun je alles bekijken in Mozilla Firefox, mijn favoriete browser met veel meer mogelijkheden en zonder sommige irritante zaken van Internet Explorer. Hier vindt je in ieder geval "de feiten zoals ze zijn", oordeel zelf.

Stoeien

2005-11-07T07:25:00.000Z

Gisteren is mijn log een erg lang verhaal geworden dat ik eerst over twee dagen uit wilde smeren, maar het moest er gewoon uit. Vandaag dus effe wat minder. Zondag heb ik me de hele dag heerlijk gevoeld, onwerkelijk rustig en ontspannen. Het gevoel wat je hebt na een keer stevig sporten, lekker loom en voldaan. In de middag hebben Antonio en ik nog een wandeling door Arrecife gemaakt onder andere naar de vervallen zeezwembaden in de haven. Voor de rest ben ik vooral bezig geweest achter mijn computers. Ik ben bezig geweest met het proberen mijn weblog in een frame te zetten, dat is wel gelukt maar vindt het er (nog) niet echt goed uitzien. Mijn bedoeling is de foto vast te zetten zodat de tekst achter of naast de foto verdwijnt. Ik ben er nog niet helemaal aan uit wat me nou het beste bevalt. De grootste bottleneck is het verschil tussen Internet Explorer en Mozilla Firefox (mijn favoriet), ze reageren allebei anders op een layout. Om het er op allebei hetzelfde uit te laten zien vraagt soms kunst en vliegwerk, maar vind dat eigenlijk gewoon leuk, vooral als het eindresultaat dan weer is wat ik voor ogen had. We stoeien verder.

Re-laxed

2005-11-06T08:06:00.000Z

De afgelopen dagen is er iets bijzonders met me aan de hand. ik weet niet waar het vandaan komt of waarom en dat doet er ook niet zoveel toe, het is in ieder geval een feit dat het er is. Nadat ik een week of vier geleden, toen ik terug uit Nederland kwam, hier zo stellig heb beweerd dat al mijn twijfels over mijn keuzes weg waren, is nu juist het tegenovergestelde aan de hand. Ik heb op het ogenblik gewoon geen flauw idee waar het heen zal gaan. Het zijn ook geen twijfels, dat is het goeie woord in feite niet, ik weet het gewoon niet en vind dat heerlijk (en zo werkt het uiteindelijk ook natuurlijk). Het zal er wel mee te maken hebben dat ik het afgelopen jaar veel achter me heb gelaten, heel anders tegen veel dingen aankijk, nergens meer verbaasd van sta en zelf erg veranderd ben. Ik ben op het ogenblik niet meer zeker over van alles en nog wat, dat ik bijvoorbeeld hier over een jaar nog zal zijn, ben ook niet meer zeker hoe en of ik nog wel met Antonio verder wil enz enz. Mijn gevoel voor Lanza en hem is niet veranderd, dat is nog steeds heel erg goed, maar het is in feite niet meer zo belangrijk, het maakt me niet uit welke kant het opgaat. Kortom de toekomst is gewoon een onzekere ondoorzichtige brij en ik voel me der nog prima bij ook. Het verstoord namelijk mijn rust, tevredenheid en geluk niet, integendeel het geeft me zelfs meer van dat alles. Alle mogelijkheden liggen open, het kan alle kanten op en dat is gewoon een heerlijk gevoel. Dit is waar ik heen wilde en moest, weinig of niks brengt me nog van slag en ik probeer niks meer te sturen of forceren. Gewoon mezelf helemaal overgeven en maar zien wat er komt. Daarom onderneem ik nu ook niks, neem geen belangrijke beslissingen op welk gebied dan ook (bv huis en auto). Dat zou nu immers niet goed zijn omdat je op zulke momenten simpelweg geen belangrijke beslissingen moet nemen. Bovendien zou ik dan tegen mezelf ingaan en zou zodoende alleen maar weer onrust op mijn nek halen. Ik laat het dubbeltje maar rollen in de richting die het zelf kiest, ik zie wel waar ik dan terecht ga komen. De antwoorden zullen zoals altijd vanzelf wel komen, op dat moment is het nog tijd zat om in aktie te komen en keuzes te maken. Ik wacht geduldig en relaxed af wat voor antwoorden het zullen zijn en ben zelfs niet erg nieuwsgierig. Ze zullen immers hoe dan ook goed zijn! Zoals ik al eerder schreef is er het afgelopen jaar ontzettend veel gebeurd, ik voel me een ander mens omdat ik een heleboel oud zeer achter me heb kunnen laten en een stapel oude boeken in die tijd definitief heb kunnen sluiten, ook wat mezelf betreft. Dat scheelt me een hoop ballast zeg en ik heb mezelf en mijn innerlijke rust weer teruggevonden. Zo voel ik bijvoorbeeld geen boosheid meer naar de moeder van Tom. Zij was onder andere een van de redenen om weg te gaan uit Nederland, ik kon niet meer omgaan met het idee haar ergens een keer tegen te zullen komen. Ik was verbitterd en ontzettend boos en stond niet voor mezelf in als dat onverhoopt een keer zou gebeuren. Ze heeft gevoelens in me naar boven gehaald die ik niet van mezelf ken, die helemaal niet bij mij passen maar duidelijk dus ook in me zitten, agressie en haat. Ik liep zodoende voortdurend op mijn tenen en voelde me onrustig en opgejaagd. Door de afstand ben ik daar anders tegenaan gaan kijken en doordat gebleken is dat de band tussen Tom en mij ook dit weer overleefd heeft en me zelfs duidelijk heeft gemaakt dat hij nu zijn eigen weg gaat en zijn eigen keuzes maakt, maakt het ook allemaal niet meer uit wat er in het verleden allemaal gebeurt is en hoe ze misschien nu nog in elkaar steekt. Het is niet meer belangrijk, het doet er niet meer toe, zij, en ik ook, kunnen nu alleen nog maar afwachten of we misschien ooit een rekening gepresenteerd krijgen of niet. Dat alles is ook een van de redenen waarom ik nu even in het duister tast wat betreft mijn toekomst. Nu er een heleboel van dat soort obstakels zijn weggevallen is er zelfs misschien weer een toekomst voor me mogelijk in Nederland, wie weet? Daarom zal het goed zijn om met Kerst weer even in Nederland te zijn en aan den lijve te ondervinden of nu die druk weg is of in ieder geval een stuk minder is. Het zou een radicale omslag betekenen en weer een hoop heisa maar dat zien we dan weer wel, ook dat zou uiteraard weer op zijn pootjes terecht komen. Voortbordurend op mijn verhaal van de afgelopen dagen is het duidelijk dat het afgelopen jaar Lanza me in ieder geval ontzettend veel goeds heeft gebracht. Mijn knoop was eigenlijk voordat ik vertrok al uit de war, alleen de gevoelens, angsten en oud vastgeroest gedrag die daarmee samenhingen moesten nog uit mijn systeem en de ervaringen een rustig plekje krijgen op mijn harde schijf. Ik merk aan alles dat die nu goed is gedefragmenteerd en gereorganiseerd, ik ben weer mezelf en rustig, kan weer tegen een stootje. Mij krijgen ze niet meer gek omdat ik nu definitief weet dat ik weer van mezelf opaan kan en van weinig mensen echt iets nodig heb. Omdat ik dus op het ogenblik totaal geen idee heb waar de toekomst me zal brengen, houd ik het hier allemaal op een laag pitje. Het zou oneerlijk zijn verwachtingen bij mezelf en anderen te wekken die ik misschien helemaal niet waar kan maken. Hetzelfde geldt natuurlijk voor Nederland, ik weet nog helemaal niet of mijn toekomst weer daar of toch hier op Lanza ligt, dat zullen de komende maanden me duidelijk moeten maken. Op het ogenblik weet ik gewoon helemaal niks en heb ook geen enkel vermoeden of voorkeur. Het is een woeste zee van mogelijkheden waarin het zand eerst zal moeten bezinken om de bodem weer duidelijk in zicht te krijgen. Ik wil een nieuwe blanco start met openheid en eerlijkheid want ook bij mezelf heeft het daar in het verleden aan gemankeerd, vooral naar mezelf.

Sin estres

2005-11-05T09:32:00.000Z

Hier gaat alles ondertussen weer zijn normale gangetje, de mist is opgetrokken sinds ik afstand heb genomen van Barbara en sinds ik de beslissing heb genomen om Kerst in Nederland te vieren. De zon schijnt en ik voel me weer zoals voorheen: rustig, tevreden en gelukkig. Het hele Barbara verhaal heeft me weer een hoop duidelijk gemaakt en nu ik afstand heb, weet ik ook dat onze "vriendschap" geen toekomst heeft als het zo doorgaat zoals het nu gaat. We zijn te verschillend, leven in verschillende werelden. We hebben een heel andere kijk op mensen en het leven. Met Jupp heb ik ondertussen weer een heerlijke tijd, we gaan ieder onze eigen gang en als we elkaar tegenkomen, wat nogal eens is, is het weer als vanouds onder ons motto: sin estres. Soms zware gesprekken, soms luchtige niemendalletjes, dolle fantasien, lekkere toetjes en volop lachen. We begrijpen elkaar, het is heerlijk makkelijk zonder verplichtingen, verwachtingen en bedoelingen. Ongeveer hetzelfde verhaal als met Antonio. Dat gaat, sinds ik ook hem los heb gelaten, nog steeds per dag beter. We gaan hoe dan ook de goeie kant op, of dat ook de goeie richting uit is voor iets gezamenlijks durf ik niet te zeggen. Er zijn bij mij, en volgens mij bij hem ook, nog twijfels of we echt wel bij elkaar passen, maaaaaaaarrrrrr er is rust en dat is me nog het meeste waard. Hij brengt me in ieder geval al niet meer van slag. Zijn verschillende persoonlijkheden zijn zo ver ik daar zicht op heb namelijk van lieverlee inderdaad aan het verdwijnen. Weer een typische kip en het ei kwestie, want of het nou door mijn loslaten komt of andersom? Geen idee! Doet er ook niet echt veel toe, ik krijg ze hoe dan ook nauwelijks meer te horen of te zien en als er even eentje dreigt op te duiken dien ik hem van repliek en zet hem op zijn nummer. Ze zijn dus van korte duur en verder doet hij op zijn manier echt zijn best. Ik stel me veel onverschilliger ten opzichte van hem heb op en das heerlijk en voelt lekker. Het maakt me allemaal niet meer zoveel uit wat voor kuren hij uit zijn doosje tovert en welke kant het op zal gaan. Hij doet zijn best maar, ik hou heel veel van hem maar nog veel meer van mezelf. Casa heeft de Frappr Webloggers in het leven geroepen, een community voor Nederlandstalige webloggers en -niet te vergeten- hun lezers. Ga er eens kijken en hier ook, is leuk!

Optocht

2005-11-04T07:32:00.000Z

Vandaag een anekdote die Jupp me gisteren vertelde, het is hem een paar weken gelden overkomen. In de stad waar hij woont, Oldenburg, wordt jaarlijks eind oktober een optocht van praalwagens gehouden, een soort carnavalsoptocht maar dan anders. Jupp is dan ook altijd van de partij, hij heeft meestal een vast plekkie op een plein waar grote stenen liggen die waarschijnlijk bedoeld zijn om erop te kunnen zitten maar daarvoor worden ze nooit gebruikt. Jupp, en met hem anderen, gebruiken ze bij deze gelegenheid om op te gaan staan zodat hij over de menigte heen kan kijken, hij is namelijk niet zo groot. Ook deze keer dus weer. Hij was nauwelijks geinstalleerd of hij voelde dat er iets aan zat te komen, het hing in de lucht. Het gevaar bleek van links te komen. Het gevaar was grijs in de vorm van een oudere vrouw met smalle lippen, degelijke regenjas, ijzersterke permanent en een echtgenoot met overduidelijk geen ruggegraat. Ze wilden van dezelfde steen gebruik maken als Jupp maar wilden erop zitten. Geen probleem zei hij dan ook, want er was nog plek zat. Het zat haar alleen overduidelijk niet lekker dat Jupp daar stond: "Doet u dat thuis ook?" vroeg ze. "Ja" zei Jupp, "als er bij ons een optocht in huis is, staan we met z'n allen op de bank." Die was in de roos, de lippen werden smaller en de echtgenoot werd vervolgens meegesleurd naar de volgende steen voor nog een poging.

CW

2005-11-03T07:40:00.000Z

Naar aanleiding van de vraag van Daisy, over de ondertekening met CW van de ingezonden brief in het NRC, een kleine anekdote. Na de geboorte van Tom nu ruim achttien jaar geleden, om vier minuten voor twaalf 's nachts en waarna we door de opwinding natuurlijk ook geen oog meer dichtgedaan hadden, was het uiteraard de bedoeling dat ik hem de volgende dag aan zou gaan geven bij de burgerlijke stand. In mijn dufheid, roes en euforie, plus het feit dat er in het gemeentehuis bij mijn komst ook nog lichte consternatie uitbrak, ben ik bij de aangifte in de fout gegaan. Wat was het geval namelijk? In die tijd werd de 8000ste inwoner verwacht van de toenmalige gemeente Hoeven, nu Halderberge. Tom bleek dus die gelukkige te zijn waardoor er, toen ik het gemeentehuis binnenstapte, ineens iets speciaals op poten gezet moest worden waarvoor weer allerlei mensen opgetrommeld moesten worden. In die hectiek en omdat ik helemaal niet van zulke poespas houd, ben ik totaal vergeten Tom zijn roepnaam ook aan te geven en is het bij Cristiaan (naar mijn vader) Willem (naar de vader van zijn moeder) gebleven. Volgens de officiele registers heet Tom dus helemaal geen Tom maar CW en gaat hij door het leven met een illegale roepnaam.

Trots

2005-11-02T07:26:00.000Z

El Golfo

2005-11-01T06:43:00.000Z

Na de woelige en onrustige dagen van vorige week, komt de ondertussen voor mij overbekende reactie. Altijd als zoiets achter de rug is kan ik voor mijn gevoel hele dagen slapen en voel ik me heerlijk roezig en voldaan. Zo nu ook weer, het weer paste daar gisteren ook helemaal bij, wisselend bewolkt met een fris windje en een enkele kleine regenbui. Mijn huis was daardoor heerlijk fris en dat slaapt toch altijd nog het lekkerst. Gisteren ben ik ook weer gestart met de privelessen Spaans, ik heb het idee dat ik in dit ene uur al meer opgestoken heb als in de twee maanden van Catalina. Celina brengt het op een leuke speelse maar adequate manier, er zit een opbouwende lijn in. Plus haalt ze er wetenswaardigheden bij over Spanje en de Spaanse cultuur. Dit voelt en past veel beter bij me dan de lessen op de escuela, ik ga donderdag nog kijken maar denk er zwaar over om het alleen op de privelessen te houden. Later die middag hadden Antonio en ik afgesproken om, vanwege de oorspronkelijke sfeer en de zonsondergang die van daaruit schitterend is, te gaan eten in El Golfo. Het was ruim een week geleden dat we elkaar hadden gezien en in die week was er, in ieder geval bij mij, weer van alles gebeurd. In de tussentijd hadden we wel contact gehad en dat klonk in ieder geval al heel erg bemoedigend, maar ik was toch benieuwd en gespannen of ook hier de opgaande lijn door zou zetten. Nou die zette inderdaad door, er was al rust tussen ons maar die wordt alleen nog maar bestendiger. Hij komt ook van lieverlee meer uit zijn schulp, praat steeds meer en laat steeds meer van zichzelf zien. Door al dat praten hebben we wel mooi de zonsondergang gemist, we waren een minuut of tien te laat. De foto is dus niet van gisteren maar van een vorige keer. Ook goed, hebben we tenslotte een reden temeer om nog een keer terug te gaan. De zon gaat tenslotte iedere dag onder en het eten en de sfeer waren desondanks prima. Alles op zijn tijd, het zal de bedoeling nog wel niet geweest zijn.

Overgewicht

2005-10-31T07:21:00.000Z

In de afgelopen figuurlijk bewolkte weken is er door het ver weg zoeken en uiteindelijk dichtbij vinden heel veel bij ingeschoten. Zo heb ik minimaal gelopen, niet getennist en niet gefietst. Het is dus hoge tijd dat daar verandering in komt, mijn geest kan dan nu weer wel rustig en op orde zijn, mijn lichaam mag natuurlijk niet achterblijven, dat heeft tenslotte ook regelmatig onderhoud nodig. Dat betekent dus in de eerste plaats weer gezonder eten, dat schiet er namelijk in zo'n periode nog al eens bij in, een paar keer naar McDonalds en voor de rest ook regelmatig veel dingen door de vingers zien. Errug foute boel dus. Voor het bewegen word ik op mijn wenken bediend, dinsdag komt Jupp voor vijf weken en de afspraak staat al sinds mei om ook deze keer weer samen te gaan tennissen. Ik heb hem vantevoren al wel dringend en meerdere malen gewaarschuwd dat hij speciale kleding mee moet brengen omdat ik een nieuw snel en hard racket heb gekocht. Ik wil beslist niet dat hij niet is voorbereid op mijn opmars en misschien daardoor een zwaar geblesseerde vakantie tegemoet gaat. Hij heeft me daarna als tegenzet foto's gestuurd van het harnas en de andere speciale accessoires die hij ter bescherming speciaal heeft aangeschaft. Die zal me een hoop overgewicht moeten betalen. Daarnaast heb ik een afspraak gemaakt bij Peter, een Duitse fysiotherapeut die erg goed schijnt te zijn, voor een massage of meer. In mijn nek en rechterschouder zit het namelijk niet helemaal lekker, stijf en pijnlijk en het straalt uit naar mijn elleboog. Het zullen wel weer RSI verschijnselen zijn. Ik had dat al eerder en het zit er nu ook al weer een maandje of twee. De laatste keer ben ik ervoor naar een "kraker" geweest, die trok zowat de kop van mijn romp maar het werkte als een trein, ik hoop dat hij ook die techniek beheerst. PS: Ik ben nog aan het stoeien met de naam van mijn weblog, ik vind zelf dat er eindelijk maar eens een vaste naam moet komen. Ik heb zelf drie opties in gedachten: Diario barbaro (barbaars dagboek), Diario despiadado (genadeloos dagboek) of Diario inexorable (onverbiddelijk dagboek). Wat denken jullie?

Fotoklik

2005-10-30T06:42:00.000Z

He he, er is weer rust in de tent, de zon schijnt weer, tijd voor wat luchtigere en andere dingen. Voor zover ik het kan bekijken zijn nu alle verhoudingen hier en in Nederland zoals ze moeten zijn. Het is natuurlijk maar een momentopname, alles verandert en beweegt immers voortdurend en niks is tenslotte zo veranderlijk (flexibel) als een mens en zijn leven. Het mijne tot nu in ieder geval wel maar dat is gelukkig ook wat het bubbelend houdt. Het kan er daarom over een maand, een week, een ..... weer heel anders uitzien, maar ik waak erover dat het eventuele rumoer waar ik iets mee kan, binnen de perken blijft. Ik ben weer rustig, dik tevreden en gelukkig en kan het plaatje zoals het nu is heel goed velen. Het betekent dat ik nu ook echt aan de slag kan met het vinden van bronnen van inkomsten, in feite dus werk, maar omdat ik het niet op een bepaald iets vast wil pinnen, geef ik er maar een andere, wat bredere, draai aan. Mijn brieven en curriculum (wat een tongbreker is dat woord trouwens) liggen klaar en de eersten gaan dus nu eindelijk de volgende week echt de deur uit. Als het allemaal meezit komen binnen niet al te lange tijd ook mijn visitekaartjes binnen voor het tolkwerk, dus dan kan ik ook daar aan de slag met het ronddelen daarvan, met het afgeven bij plekken waar ze regelmatig tegen taalproblemen aanlopen. Het gaat er dus op lijken, mijn boom is geplant en mijn wortels kunnen zich nu vastzetten en uitbreiden. Wat het uiterlijk van mijn website en weblog betreft heb ik na lang zoeken en proberen ook weer een layout gevonden die, net als het Daily Zen uiterlijk en voor zover ik het nu kan inschatten, voorlopig even mee zal gaan. Ik heb nu ook een manier gevonden om toch dagelijks een passende of niet passende foto te plaatsen zonder dat het mijn log rommelig maakt, want ook hier vind ik dat eenvoud meer te bieden heeft dan allerlei liflafjes. die lijden alleen maar af en worden snel vervelend. De balk onder ieder log is de manier om er te komen. Vandaag een die past bij mijn verhaal van gisteren

Sleutel

2005-10-29T07:33:00.000+01:00

De beer is weer los hoor, hij is uit de kooi gebroken waarin hij zichzelf had opgesloten. In mijn mail aan Tom van donderdag had ik eigenlijk de sleutel al gevonden, het was in feite zo simpel en voor de hand liggend en toch keek ik er telkens overheen zoals zo vaak het geval is als je ergens mee zit. Wat is die sleutel dan? Nou heel simpel, het is voor Tom en mezelf gewoon belangrijk dat ik een datum prik of een termijn stel waarbinnen ik weer een keer naar Nederland ga. Dan hebben we iets om naar uit te kijken en dat houdt in ieder geval mijn gemoed rustig, dat van Tom was het al. Gisteren heb ik dus meteen naar Neckermann gebeld voor een ticket, maandag hoor ik hoe het zit. Mijn bedoeling is om vanaf 22 december voor een week te gaan, dan ben ik voor oud en nieuw weer terug, dat vind ik veel minder beladen dan Kerst. Volgens mij hoeft die datum geen probleem te zijn, in die tijd komen er namelijk meer toeristen dan er vertrekken en als ik weer terug ga is het net andersom. Op mijn mail heb ik trouwens een paar onvoorstelbaar goeie, slimme en lieve reacties van Tom gehad, weer maar eens extra bewijs dat het een super kanjer is. Ook dit verhaal maakt me dus weer een hoop duidelijk over mezelf, maar ook over Antonio. Hij heeft namelijk ook hier weer hetzelfde als ik, hij gaat alle schoolvakanties naar het vasteland en nu begrijp en herken ik zijn beweegredenen. De laatste weken zijn er veel meer dingen boven water gekomen waarin onze situaties op elkaar lijken en waardoor we elkaar dus veel beter zijn gaan begrijpen. Mijn inzichten maken een hele hoop dingen zo veel gemakkelijker. Daarnaast is het gewoon zo dat je af en toe de behoefte hebt om van het eiland af te zijn, het is heerlijk overzichtelijk maar ook af en toe benauwend. Soms heb je wat meer bewegingsvrijheid, mogelijkheden en een ander uitzicht nodig. Zodoende vang ik twee vliegen in een klap. Het is dus overal wat, zelfs hier, da's duidelijk en in feite overbodig om te melden.

2005-10-28T06:55:00.000+01:00

Om op mijn log van gisteren terug te komen, er is donderdag niet echt veel nieuws op mijn pad gekomen. Dat kan ook niet anders want ik ben vooral bezig geweest met opruimen en reorganiseren. Bij mij hoort dat er altijd bij als er weer eens ingrijpende veranderingen zijn geweest of nog bezig zijn, symbolisch waarschijnlijk en ook onderdeel van die veranderingen. Ik ben begonnen met allerlei papperassen uit te zoeken, gebruiksaanwijzingen, niet meer ter zake doende papieren van mijn huis in Nederland enz. Resultaat: twee tassen vol oud papier en een paar dozen. Daarna heb ik mijn computers gereorganiseerd en gedefragmenteerd. Mijn laptop zat namelijk aardig vol en ik heb de programmas nu verdeeld tussen mijn desktop en de laptop. Dit kon niet eerder omdat ik mijn desktop ongeveer een jaar niet heb gebruikt. De boel loopt nu op beide weer stukken sneller en gesmeerder, plus kan ik nu op twee verschillende schermen checken hoe het er allemaal uitziet. Ook hier klaar voor meer dus. Ondertussen ben ik ook nog bezig geweest met weer eens een keer mijn huis aan kant maken, dat was weer even geleden en nodig. En met het bereiden van een "oerhollandse" maaltijd, nasi. Ik had namelijk zin in iets pittigs. Daarnaast heb ik Tom de volgende email gestuurd en die spreekt denk ik voor zich: Heej maat, Weer maar eens een schrijfsel van mij. Waarom? Nou er blijft namelijk een vervelend en vooral verdrietig gevoel bij me knagen, ik weet zelf dat het heimwee naar jou is omdat ik nu een "definitieve" beslissing heb genomen. Niks is natuurlijk ooit definitief, maar voorlopig lijkt het me duidelijk dat deze keuze van me het beste is voor iedereen. Iets anders kan het niet meer zijn. Het heeft in ieder geval niks met wat er hier allemaal gebeurt te maken, het gaat goed zoals het nu gaat, met alles en iedereen. En ook heeft het niks te maken met oma, familie of vrienden in Nederland of met Nederland in het algemeen, ook dat loopt en zit allemaal goed. Het heeft ook nu niks meer te maken met het loslaten van jou, het idee dat je je eigen leven leeft, daar ben ik doorheen dat is me wel duidelijk. Ik geniet er vooral van en ben trots op je als je weer iets nieuws onderneemt zoals dat van aanstaande zondag bijvoorbeeld. Wat me in feite het meeste pijn doet is dat ik je, zoals de situatie nu is, nog maar een paar keer per jaar zal zien. Dat idee doet me veel pijn en bezorgt me het vervelende gevoel waar ik nu mee zit. Nu vooral omdat ik nog geen concrete plannen heb om weer eens te komen. Misschien is het daarom een idee om alvast een vlucht te boeken zodat ik in ieder geval een concrete datum heb om naar uit te kijken, een datum dat ik je weer zal zien. Misschien is het ook een idee om nu daadwerkelijk aan de slag te gaan met het vinden van werk, zodat ik afgeleid ben van dat gevoel. Alles daarvoor ligt klaar, ik heb er alleen nog niks mee gedaan omdat ik er helemaal klaar voor wil zijn en ben er zelf van overtuigd dat vooral klaar zijn met dit klotegevoel erg belangrijk is. Plus is afleiden in feite alleen maar uitstellen van dingen waar ik toch vroeg of laat doorheen zal moeten. Ik wil namelijk een nieuwe start maken vanuit een goeie basis en dan is het belangrijk dat ik goed in mijn vel zit en klaar ben met knagende gevoelens. En dat is nu duidelijk niet het geval. Nou dat is mijn verhaal voor vandaag, het lijkt me duidelijk dat ik nog niet helemaal klaar ben met mijn overstap, dat heeft gewoon zijn tijd nodig en komt ongetwijfeld ook weer goed. Er zijn alleen op het ogenblik momenten dat ik alles terug zou willen draaien en het eerste beste vliegtuig terug zou willen nemen om jou te zien, maar is dat een optie? Ik dacht het niet. Het komt er dus in feite op neer dat het enige wat me nog dwars zit het gemis van jou is. Ik zou je af en toe eens willen kunnen aanraken en stevig willen kunnen knuffelen. Voor alle duidelijkheid, ik wil je niet belasten met mijn schrijfsels en gevoelens. Dat is de bedoeling niet, ik weet dat jij je net als ik ook snel verplicht en/of verantwoordelijk voelt, ik verwacht helemaal niks van jou want jij kunt hier helemaal niks mee, het zijn tenslotte mijn gevoelens en ik ben de enige die daar iets mee kan. Het is gewoon dat ik het van me af moet schrijven en jou wil laten weten wat er met me aan de hand is. Je zou misschien ook kunnen denken, hoewel ik weet dat dat niet zo is, integendeel, dat het me niks interesseert om ver van je weg te zijn en je veel minder te zien. Ik zal zelf in het reine moeten komen met mijn gevoel, het is tenslotte mijn gevoel en een gevolg van mijn eigen keuze.

2005-10-27T06:59:00.000+01:00

Aanstaande zondagavond gaat Tom voor het eerst in Amsterdam op stap. Samen met een maat van de radio gaat hij naar de Melkweg naar een optreden van de Duitse groep "Wir sind helden". Hij is goed bezig, hij heeft het afgelopen jaar al ontzettend veel nieuwe initiatieven genomen en dat is tenslotte de manier om te ontdekken wat je ligt en wat er bij je past. Uit de tijd dat ik zelf die leeftijd had, kan ik me nog wel herinneren dat het een heerlijke tijd is, telkens gaan er nieuwe werelden open. Telkens loop je tegen nieuwe spannende uitdagingen aan en telkens verleg je je grenzen weer, je komt los. Laat hem er maar lekker van genieten. Wat mezelf betreft heb ik weinig te melden, het was gisteren vooral schitterend weer, de zoveelste perfecte dag en erg rustig. Ik was de avond ervoor tot ruim drie uur 's nachts met mijn website bezig geweest en was er om acht uur al weer uit omdat ik uit bed gebeld werd. Geen probleem, ik kan mijn tijd tenslotte indelen zoals ik zelf wil, ik was alleen de hele dag een beetje gammel door de lange bezige nacht en daardoor al vroeg weer afgebrand. Daarom ben ik maar op tijd, rond tienen, in mijn mandje gekropen. Vandaag wacht weer een nieuwe dag en wie weet wat er dan allemaal weer op mijn pad komt.

2005-10-26T06:45:00.000+01:00

Gisterochtend voelde ik me ineens een heel stuk beter, de zon scheen weer in en om me heen. Het gaat er op lijken dat ik door de zwaarste rui heen ben. Verschillende mensen hebben me daarbij geholpen, Toon, Barbara, Jupp en iemand wiens naam ik niet noem omdat ik niet weet of dat op prijs gesteld wordt. Ze hebben me ieder op hun eigen manier over de drempel heen geholpen door mij bijvoorbeeld te laten zien dat er, als je om je heen kijkt, veel ergere dingen zijn die je kunnen overkomen, dat ik in feite mijn troubles achter de rug heb en mijn leven weer goed op de rails heb staan. Soms heb je andermans ellende nodig om te beseffen hoe bevoorrecht je eigenlijk bent. Per gisteren had ik weer helemaal door hoe goed het eigenlijk met me gaat en dat alles wat eventueel naar boven komt allemaal voorbij is en dus voltooid verleden tijd. Lekker, ik kan er weer tegenaan. Gisteren was het ook weer Spaanse les op de escuela. Weer, omdat we twee weken geen les hebben gehad onder andere omdat Catalina, de lerares, ziek was. Ik ben er alles bij elkaar niet echt weg van, er zit geen logische lijn in haar stijl van lesgeven en we komen voor mijn gevoel niet echt verder. Ze schiet van hot naar her, gaat soms diep op onbenulligheden in die je in het dagelijkse leven niet of nauwelijks nodig hebt en is blijkbaar ook om de haverklap afwezig wegens ziekte. Dat schiet dus alles bij elkaar niet op. Daarom heb ik besloten om mijn privelessen van voor de zomervakantie weer op te pakken, daar zat lijn in en bovendien hoef je niet op anderen die echt vanaf nul moeten beginnen te wachten. Maandag aanstaande begin ik dus weer bij Celina en ik heb er zin in. Ik wil het Spaans zo snel mogelijk onder de knie hebben zodat ik vooral conversaties beter kan volgen. De strekking heb ik meestal wel te pakken maar de finesses ontgaan me nog te vaak. Nu moet ik nog regelmatig vragen of ze langzaam willen praten of dat ze dingen willen herhalen of uitleggen, dat gaat mezelf steeds meer tegenstaan. Daarom ook hier een tandje bij.

2005-10-25T07:15:00.000+01:00

Mijn plaatje wordt steeds completer, ik ben nu zowat volledig geinstalleerd. Sinds gisteren is namelijk mijn ADSL aansluiting ook een feit. Ik had het idee dat de monteur van Telefonica dat zou doen, maar er werd alleen een pakket afgegeven met daarin alles wat ik nodig had, router, filters, kabels, ethernetkaart, software enz enz. Het installeren was eigenlijk heel simpel, vantevoren zou het zweet me al uitgebroken zijn, nu ik rust in mijn lijf heb kon ik het op mijn gemak en stap voor stap doen en er was geen vuiltje aan de lucht. Om drie uur waren allebei mijn computers volledig up-to-date en draadloos on-line. Ik kan nu heerlijk op mijn veranda met mijn flipflop spelen. Mijn dip is nog steeds niet helemaal over, sinds mijn terugkomst uit Nederland, ruim drie weken alweer, heb ik eigenlijk nog niet echt goed in mijn vel gezeten. Niet dat ik er onrustig of moedeloos van ben, integendeel, ik geef me eraan over en laat het allemaal maar gebeuren. Maar het contrast is zo groot binnen korte tijd. Ondanks dat ik wist dat dit er aan zat te komen valt het dus gewoon tegen na al die euforie, het wordt weer alledag. Het hoort er allemaal bij, ik moet dit voelen om ook van de andere kant volledig te kunnen genieten en die niet vanzelfsprekend te vinden. Het zal dus wel, ik moet gewoon mijn tijd afwachten dit gaat ook weer over. Het zakt van lieverlee ook al wel, maar af en toe valt het toch nog steeds als een klamme deken op me. Ik heb ook al gedacht dat het komt door het vallen van het blad, een herfstdip misschien? Er valt alleen hier geen blad, zou het dan gewoon toeval zijn dat het nu gebeurt, men kent hier immers geen echte herfst maar misschien zit die gewoon nog wel in mijn bioritme. Aan mijn omstandigheden hier ligt het in ieder geval niet, wat dat betreft ben ik tevreden, het gaat allemaal zoals het moet gaan, rustig en met stapjes vooruit en in Nederland gaat het ook allemaal zijn gang. Zelf kan ik naast die dip maar een andere reden verzinnen, het is dat of, zoals al eerder hier geschreven, oude balast die nu naar buiten komt omdat er rust en afstand is. Ik hou het maar op een mix van beide, waarschijnlijk is het gewoon zo dat voor oude verdrongen en ingeslikt zaken nu pas de ruimte, het incasseringsvermogen en het begrip er is om ze toe laten vanuit mijn onderbewustzijn of zoiets. Misschien was ik er dus gewoon nog wel niet eerder klaar voor. Nou het zij zo, laat dus maar komen wat er nog zit en moet komen, deste sneller is het weer achter de rug, want dit ben je veel eerder beu dan de andere kant van de medaille en die wil ik liefst weer zo snel mogelijk zien.

2005-10-24T07:24:00.000+01:00

Sinds afgelopen vrijdag ben ik precies een jaar hier, een bewogen jaar met allerlei dingen te regelen en heftige en minder heftige emoties die nou eenmaal bij zo'n stap horen. Terugkijkend ben ik dik tevreden, ik ben in allerlei opzichten een stuk verder. Na de afgelopen drie voor mijn gevoel pittigste weken ga ik gerust de volgende fase in. Alle perikelen zijn gelukkig de wereld ook weer uit, bij Barbara is de frank sinds mijn noodstop ook gevallen. Zaterdag heb ik haar gebeld en tijdens het open gesprek wat volgde op een terras bij een kop koffie, heb ik haar opnieuw verteld waar mijn grenzen en beperkingen liggen, ik hoop en denk dat het nu beter is doorgedrongen. Wat Antonio betreft is er ook duidelijkheid en daardoor rust. Er is nog wel een en ander te melden wat Telefonica betreft. Aanvankelijk was het een hele toer om sowieso met ze in contact te komen, de afgelopen week had ik bijna twee aansluitingen en moest ik ze haast van de deur slaan. De monteur is namelijk sinds ik mijn verbinding heb al vier keer aan de deur geweest, er bleek nog een aanvraag op dit adres te lopen maar op een heel andere naam, ook van een Nederlander. Een raadsel hoe dat kan, mij is hij totaal onbekend en ik ben tenslotte hier de eerste en enige bewoner. Op zulke momenten komt de echte bureaucratie om de hoek kijken. Verschillende medewerksters van de afdeling bij Telefonica die dat soort dingen regelt probeerden het balletje bij mij neer te leggen. Het kwam er zo goed als op neer dat ik moest bewijzen die aanvraag niet te hebben ingediend en de goeie man niet te kennen. De wereld dus weer maar eens op zijn kop en ik ben er dan ook niet in meegegaan. Het is hun pakkie an om dat uit te zoeken en recht te zetten, niet de mijne. Ik kon ondertussen met hulp van de monteur, een heel aardige en gemoedelijke vent, mooi het makkelijkste nummer kiezen van de twee. Afgelopen vrijdag werd ik tenslotte weer gebeld door Telefonica dat er maandag opnieuw een monteur langskomt, waarvoor konden ze me niet zeggen (ik vermoed/hoop voor mijn ADSL verbinding?), wat ze me wel konden zeggen is dat ze niet konden zeggen wanneer de goeie man komt. Het kan zowel 's morgens als 's middags zijn. Ik wacht af.

2005-10-23T07:38:00.000+01:00

De perikelen rond Barbara van de laatste tijd, een herhaling van die rond Antonio en anderen voor hem, hebben me definitief duidelijk gemaakt dat ik geen type meer (?) ben voor een huisje, boompje, beestje relatie. Misschien zelfs gewoon nooit ben geweest vanuit mijn karakter en nog versterkt door mijn ervaringen. Zoals het nu met Antonio gaat is het ideaal voor me, we weten dat we er voor elkaar zijn, hebben vertrouwen in elkaar en houen veel van elkaar. We leiden allebei een eigen leven en hebben daarin een stukje gereserveerd voor elkaar. Ik heb gewoon veel vrijheid en ruimte nodig en vind het al gauw te benauwend worden, ik ben gewoon geen mens die lange tijd een partner om zich heen kan hebben, misschien mede daardoor dat ik me erg lang heb weggecijferd. Het zou kunnen dat ik daarin weer (nog?) kan groeien maar ik durf daar nu geen uitspraak over te doen, ik ken de toekomst niet. Het is waarschijnlijk eerder zo dat dit is waar ik heen gegroeid ben omdat dit, in ieder geval nu, bij me hoort. Het Barbara verhaal heeft me ook duidelijk gemaakt dat ik soms bij bepaalde personen (kwetsbare) nog steeds, hoewel ik al een heleboel heb bijgeleerd, moeite heb met nee zeggen vanuit een of ander onterecht gevoel van verplichting. Nog te veel en op de verkeerde manier rekening hou met de ander, bang ben iemand te kwetsen en dan weer, op het moment dat het eigenlijk zou moeten, ten koste van mezelf mijn mond houd. Dat werkt dus volledig averechts want het komt er later toch uit maar dan met een onnodig heftige reactie die veel kwetsender en teleurstellender is. Ook is het zonneklaar dat mijn wantrouwen, dat al een heel eind was weggezakt, weer een stuk dichter naar de oppervlakte is gekomen door de ervaring van begin augustus en dat is waarschijnlijk niet eens verkeerd. Het positieve daaraan is namelijk dat dit wantrouwen, de angst voor herhalingen, er wel voor heeft gezorgd dat ik een gedegen mensenkennis heb opgebouwd die me steeds minder met mijn kop tegen een muur aan laat lopen en voorzichtiger en daardoor rustiger heeft gemaakt bij nieuwe contacten. Ik kijk nu eerst veel meer de kat uit de boom dan voorheen. Schat uiteraard nog wel eens verkeerd in maar geef vanaf het begin duidelijk mijn grenzen aan. Lijkt het niet soepel te lopen dan confronteer ik meteen om de frictie in ieder geval bespreekbaar te maken, waardoor het eventueel geen langslepende of etterende verhalen kunnen worden. Vroeger was het zo dat als mijn gevoel me zei dat het goed was ik er automatisch vanuit ging dat het aan de ander kant ook goed zat, ik ging er dan volledig voor, dook er bovenop en cijferde maar weg. Dom en naief natuurlijk, maar zo hebben we het allemaal moeten leren. Veel vallen en opstaan zodat je zachter valt en het opstaan steeds soepeler gaat. Alles bij elkaar ben ik dus weer een stuk wijzer wat mezelf betreft. Wetenschap die er ongetwijfeld altijd al wel was maar die ik waarschijnlijk nooit onder ogen wilde zien.

2005-10-22T08:23:00.000+01:00

Voor mijn gevoel ben ik even genoeg bezig geweest met persoonlijke relaties, ik heb er even mijn buik van vol, nu weer eens even wat anders. Mocht er gedacht zijn dat ik alleen daarmee en met slapen en treuren bezig geweest ben, dan kan ik jullie gerust stellen. Het gaat me weer stukken beter en mijn schrijfsels hier zijn maar stukjes van een dag, belangrijke dat wel, maar ze beheersen mijn dagen niet, er gebeuren nog maar zat andere leuke en positieve dingen die ik hier niet vermeld. Misschien een idee het voortaan wat beter te mixen om een beter beeld te krijgen. Wat werk betreft ben ik, zoals ik met mezelf had afgesproken, ook aan de slag gegaan. Met de voorbereidingen wel te verstaan, ik wil goed beslagen ten ijs komen en heb daarom eerst mijn Spaanse CV in orde gebracht en de eerste min of meer standdaard sollicitatiebrieven in elkaar gezet. Antonio heeft ze daarna gecheckt op idioom en grammatica en wat bleek: mijn Spaans op schrift gaat ook als een trein, er waren maar een paar dingen te verbeteren. De eerste brieven gaan volgende week de deur uit naar de grote hotels. Ik wil zoals bekend bij voorkeur iets met mijn talen doen en bied hen mijn diensten aan op part time of free lance basis. Verder hebben we een visitekaartje opgesteld dat ik af wil gaan geven bij politie, artsen, tandartsen etc. Om in geval van taalproblemen, hulp (tegen betaling wel te verstaan) te bieden. Verder denk ik er over om wellicht prive taalles te gaan geven en diverse galerien hier op het eiland te benaderen voor een eventuele fototentoonstelling van mijn werk. Daarnaast is het nu ook mogelijk, omdat ik internet heb, serieus aan de slag te gaan met het zoeken van klanten voor websites. Bij dat laatste wil ik vooral kritisch zijn, ik ga niet voor super flitsende sites met flash enzo, ik moet er zelf achter kunnen staan. Plannen volop dus en de aktie komt ook op gang, ik heb er ook zin in. De grijze wolken om en in mijn hoofd zijn dus zo goed als verdwenen en dat was mijn eerste prioriteit. Wat het allemaal zal gaan worden zien we vanzelf. Tot slot dan toch nog gauw iets over Toon, ik kan het niet laten en ook dit is weer positief. Hij is namelijk begonnen aan de voorbereidingen voor het examen om een vaste aanstelling te kunnen krijgen. Dat is namelijk mogelijk door nog eens een extra vakbekwaamheidsproef, een extra zware en gespecialiseerde, af te leggen. Het is in ieder geval belangrijk voor hem en misschien ook wel voor ons. We zijn ieder op onze eigen manier dus bezig om ons leven nog meer vorm te geven, of dat ook ooit samen zal zijn wordt vanzelf duidelijk. Nu stimuleren we elkaar in ieder geval in de goeie richting en das wel eens anders geweest.

2005-10-21T19:48:00.000+01:00

Door de trammelant rondom Barbara zijn me wat Antonio en mezelf betreft trouwens nog veel meer dingen duidelijk geworden. Ik zag al wel in dat ik op dezelfde vervelende manier bezig ben geweest bij hem, maar heb het nu zelf ook weer eens aan den lijve ondervonden hoe irritant en vermoeiend dat is. "God" straft dus inderdaad meteen. Daarom bij deze hier (bij hem zelf heb ik dat al mondeling gedaan) een vet compliment en dank aan hem dat hij dat gedram van me zo lang heeft volgehouden, dat moet houden van zijn dat kan niet anders. Dat is me ondertussen trouwens op allerlei manieren veel duidelijker geworden. Ik begrijp nu ook zijn houding telkens wanneer hij van het vasteland terugkomt op het eiland. Ik heb deze keer gemerkt dat terugkeren inderdaad een traumatische ervaring is. Dit heeft er in mijn ogen vooral mee te maken dat het nu min of meer definitief is en het van ons allebei geen volledig vrije keuze was om hier te wonen en werken. Allebei zijn we door de omstandigheden min of meer gedwongen. Mochten de omstandigheden ideaal zijn geweest, waardoor we een volledig vrije keuze hadden gehad, dan zouden we nu waarschijnlijk geen van tweeen hier zijn. Het komt er dus op neer dat we allebei de feiten (en die kunnen gelukkig veel slechter) moeten accepteren zoals ze zijn. Misschien kunnen we, doordat we elkaar steeds beter begrijpen, er iets extra moois en bijzonders van maken. We'll see. Om helemaal up-to-date te zijn: Barbara heb ik dinsdagochtend laten weten onze vriendschap te willen bevriezen omdat ik geen pronkappeltje of opvulsel wil zijn en heb haar geadviseerd eens goed na te denken. Haar eerste en enige reactie was dat ik volgens haar vooral ontevreden met mezelf was (dacht het niet). Ik ben vooral bang voor herhalingen en heb ruimte, tijd, begrip, positieve bevestigingen en geduld nodig. Volgens mij zijn we te verschillend in situatie en denken. We hadden een beeld en verwachtingen van elkaar die gewoon niet reeel waren. Woensdagmiddag zag ik haar voor het eerst weer, voortkomend uit mijn angst denk ik dan: ze heeft misschien haar tanden al wel in een nieuw slachtoffer gezet. Zij en Peter, een Duitse fysotherapeut en ook homo, waren namelijk samen op het strand.

2005-10-20T07:42:00.000+01:00

Antonio en ik hebben op het ogenblik een verschil van inzicht (wanneer nou eens niet zul je vast denken). Een vriend van Antonio, Demian een Cubaan, is namelijk sinds een paar weken verliefd en volgens hen beiden is dat een slecht en bedrieglijk gevoel. Ik kijk daar anders tegenaan. Ik vind verliefdheid een heerlijk en goed gevoel, ik weet dat het niet reeel is en nergens op gebaseerd maar slecht is het in mijn ogen niet. Wat het slecht kan maken is dat je er verwachtingen door kunt krijgen die niet reeel en te hoog zijn. Maar daar ben je zelf bij en ik weet uit ervaring dat je dat in de hand kunt houden door eerst de heftigste gevoelens weg te laten ebben met afwachten. Die vlieger gaat natuurlijk ook weer niet altijd op. Het beste bewijs daarvoor zijn de voorgaande hoofdstukken uit de soap Antonio. Ergens tegen vechten heeft, in het algemeen en tegen verliefdheidsgevoelens dus ook, in mijn ogen sowieso geen enkele zin, daardoor verleng je processen alleen maar, ontzeg je jezelf iets moois en maak je het jezelf alleen maar moeilijk. Dit alles maakt me indirect ook weer een hoop duidelijk wat Antonio betreft, nu snap ik de plotselinge ommekeer en dwarsheid van hem van een aantal maanden geleden ook veel beter. Toen had ik al het idee dat hij boos op zichzelf was als hij zich bij mij liet gaan, nu weet ik dat het naast boosheid ook vechten tegen zijn gevoel was. Eigenlijk hetzelfde natuurlijk maar in ieder geval heel positief. Het gaat trouwens tussen ons sinds ik hem heb losgelaten stukken beter en zijn verschillende persoonlijkheden kan ik ook veel beter hanteren. Misschien mede omdat ze langzaam aan het verdwijnen zijn? Is hij, net als ik, zijn muren en beveiligingsapparatuur aan het demonteren?

2005-10-19T07:44:00.000+01:00

Afgelopen zondag heb ik in de praktijk kunnen brengen dat het feit dat je Nederlands spreekt toch ook zijn voordelen heeft. Wat was het geval? Ik zat, zoals hier eerder gemeld, zondagochtend in een flinke dip en moest eerst naar het diepste van de put om weer vooruit te kunnen. Ik had me daarom voorgenomen om me die dag van alles en iedereen af te sluiten maar had 's ochtend toch wel zin in een warm en vers stokbrood. Nou is dat bij mij niet zo'n probleem, want onder mijn veranda, balkon of hoe je het ook wil noemen, zit een supermarkt die zeven dagen per week open is tot 's avonds elf. Goed gemutst als ik was ging ik dus die ochtend naar beneden om mijn stokbrood. Het personeel in veel supermarkten is hier overigens niet veel beter als in Nederland wat beleefdheid en stemming betreft. Het personeel van hieronder staat volgens mij wat klantonvriendelijkheid aangaat met stip op nummer een, wat een kenau's zeg. Deze keer was ik de enige klant en waren er twee norse "dames" van dienst. Een bij het brood en de ander aan de kassa. Ik werd vooral bij het brood op een hele nette en beleefde manier geholpen, niet echt dus. Doordat zij me in eerste instantie flink sjagrijnig aankeek en daarna compleet negeerde werd het me even te gortig, liep de emmer even over en flapte ik er spontaan en in het Nederlands uit: "Ik kan er niks aan doen dat jij 's zondagsochtends moet werken trut". Heerlijk die ontlading en misschien niet helemaal terecht, maar zij snapte er toch niks van, ik was het kwijt en ze glimlachte zelfs naar mij en haar collega met een blik van wat is dat voor een rare snijboon terwijl ik naar de kassa liep. Prima, de druk was weer van mijn ketel en ik had tenslotte mijn nog warme stokbrood waar het om begonnen was. Het smaakte overigens daardoor misschien nog wel extra lekker. Dinsdag ben ik trouwens hier, na een algehele controle in september, voor mijn eerste behandeling naar de tandarts geweest, bij Dr. Dimitri Takas, een Griek. Nou was ik zoals bekend al weg van mijn Surinaamse tandartse (?) in Nederland, hij overtreft haar echter in alle opzichten. De moeite waard om te zien, vrolijk maar ook in zijn vak een kei. Niks heb ik gemerkt van verdoving, boren of wat dan ook. Hij zegt precies wat hij doet en doet datgene wat moet gebeuren met heel veel beleid en rust. Je geniet er haast van, vandaag ga ik daarom nog maar een keer voor de volgende vervanging.

2005-10-18T07:29:00.000+01:00

Gisterochtend rond de koffie heb ik Barbara gebeld of ze tijd had voor een gesprek om de zaken op tafel te brengen die ik op mijn lever had. Ze had tijd en het bleek weer helemaal te kloppen, zij had volgens haar zeggen hetzelfde in de gaten gekregen en voelde zich de afgelopen dagen met wat afstand ook stukken beter. De frictie die ik voelde was dus terecht en blijkbaar ook wederzijds. Ik ga er vanuit dat we, nu er duidelijkheid is, de juiste verhoudingen te pakken hebben. Wat mij betreft zijn we vrienden, doen samen af en toe dingen en kunnen van elkaar op aan als er eens iets is, niks meer en niks minder. Duidelijker dan gisteren kan ik niet zijn maar of het ook zo is binnengekomen vraag ik me af. Gisteravond verviel ze tijdens een etentje namelijk weer meteen in haar ouwe patroon en is absoluut niet tegen te houden. Het is net of een vampier zijn tanden in me zet en al mijn energie wegslurpt. Hier helpt in mijn ogen alleen nog een radicale houding en a-sociaal gedrag. Het weer is trouwens de afgelopen dagen erg Nederlands, zondag is het de hele dag grijs geweest en gisteren heeft het zowat de hele dag geregend. Zelf had ik daar geen problemen mee, ik vond het wel eens lekker om weer een keer door de regen te kunnen lopen en een frissere dag tussendoor is af en toe heerlijk. Voor de toeristen die hier voor een week zijn is het natuurlijk wel stevig balen als er een paar van zulke dagen net in je vakantie vallen. De winkels en restaurants varen echter wel door het mindere weer. "The strip" in Puerto del Carmen, de weg langs het strand waar heel veel winkels en restaurants zijn, was overvol. Het was dus ook heerlijk slaapweer en dat kwam me precies goed van pas. Ik doe nog steeds weinig meer dan heel veel slapen. Lig 's avonds al redelijk vroeg op bed en ben er 's morgens niet al te vroeg uit. Overdag zit ik ook nogal eens te knikkebollen en omdat ik het mezelf niet al te moeilijk wil maken maak ik er dan thuis of op het strand, dat hangt er maar net vanaf, een echte Spaanse siesta van. Mijn lijf vraagt erom dus ik laat ook dit maar gebeuren, slecht kan het tenslotte nooit zijn. Veel dromen doe ik ook nog steeds maar het zijn gelukkig aangename dus ook daar geniet ik van. Ik word daardoor soms met een glimlach op mijn gezicht wakker.

2005-10-17T05:46:00.000+01:00

Sinds zondagmiddag zit ik weer op de goeie weg, ik had even de verkeerde afslag genomen. De afslag Barbara was geen goeie keuze van me, hij kwam uit op een moeras. Sinds mijn terugkomst op Lanza verstikte ze me, ze overlaadde me met haar sores en speelt in mijn ogen een rol. Ongetwijfeld een lief en aardig mens, te lief zelfs in mijn ogen, maar ook met verborgen gevoelens en een dubbele agenda. Ongetwijfeld is ze ook door mijn enthousiasme over haar op het verkeerde been gezet maar ik ben wel altijd duidelijk geweest hoe het met me zit. Hoe dan ook is het me duidelijk dat ik niet pas in haar kring en leven, in ieder geval niet in de frequentie van de afgelopen paar weken, zij houdt zich, in mijn optiek om weg te lopen van haar eenzaamheid, op met mensen die me niet aanspreken en is zichzelf daarin niet. Bovendien werd het me duidelijk dat ze jaloers is op Antonio en dat kan natuurlijk al helemaal niet. Jammer natuurlijk maar ook weer overkombaar en het hoeft wat mij betreft niet het einde te zijn. Het is zondermeer al goed dat ik de vinger op tijd op de juiste zere plek wist te leggen. Weer dreigde ik namelijk meegesleurd te worden in andermans negatieve spiraal en ik had met mezelf immers afgesproken dat nooit en te nimmer meer toe te laten. Het is duidelijk dat ik dus nog steeds af en toe te sociaal ben, nog steeds een zwakke plek heb voor de underdog en nog steeds af en toe denk dat ik de aangewezen persoon ben om toe te schieten. Mooi fout dus en misschien (hopelijk) heeft deze keer op mijn bek gaan me voorgoed genezen. Vamos a ver.

2005-10-16T06:07:00.000+01:00

Gisteravond dreigde het weer even te escaleren tussen Antonio en mij. Ik zat namelijk in een dalletje en had behoefte aan een arm om mijn schouder. Omdat ik niet het risico wilde lopen de computer Antonio aan de lijn te krijgen stuurde ik hem daarom eerst een sms. Prompt belde hij me terug en ik kreeg inderdaad de super rationele en logische computer aan de lijn. Golven komen op en zakken vanzelf weer in was zijn conclusie. Iets wat ik natuurlijk zelf ook wel wist maar daar ging het niet om. Hij vondt dat hij na dit advies weer wel voldoende had gedaan, hij was druk met een werkstuk en had zodoende niet meer tijd voor me. Ik heb hem netjes bedankt voor het telefoontje en heb daarna het gesprek maar snel afgekapt. Naderhand heb ik hem nog een extra bedankje per sms gestuurd voor het gesprek met de computer. Want hoe vreemd misschien ook, ik had, weliswaar via een omweg, toch gekregen wat ik wilde. Het had me namelijk goed gedaan omdat ik door zijn telefoontje besefte dat ik gelukkig een mens ben en meer gevoelens heb dan een computer. We hebben duidelijk nog een lange weg te gaan voor de bruiloft maar dat maakt ook niet uit, wat in het vat zit verzuurt tenslotte niet. De verjaardagsperikelen met Barbara zijn gisteren ook uit de wereld geholpen, nadat ze gisteren op dezelfde toer dreigde te gaan als de avond tevoor, chantage, heb ik haar een spiegel voorgehouden en haar gezegd dat het ook onderdeel van vriendschap is om de wensen van de ander te respecteren ook al passen ze niet in jouw plaatje. Die boodschap kwam over, weliswaar met vergoeilijkende uitvluchten maar dat maakt niet uit. Zij weet nu ook weer beter waar ik sta en wie ik ben. Andersom geldt natuurlijk hetzelfde. Er is op het ogenblik gewoon niks waar ik echt zin in heb, niks boeit me, ik voel me apathisch en vooral lusteloos. Niks werkt er op het ogenblik soepel, vooral intermenselijk is het komkommertijd. Kortom ik zit in een flinke dip en ben duidelijk de weg even kwijt. Het is daarom hoge tijd om afstand van alles en iedereen hier te nemen zodat ik weer tot mezelf kan komen. Dat wordt weer veel lopen en schrijven om die negatieve spiraal te doorbreken en uit mijn systeem te krijgen. Vermoeiend hoor en waarschijnlijk nog het meest voor mezelf.

2005-10-15T05:19:00.000+01:00

Vandaag een mini-enquete. Ik zou graag willen weten hoe mijn lezers over vriendschap denken en dan met name wat betreft de grenzen daarbinnen. Volgens mijn kijk op vriendschap horen er geen verplichtigen in thuis en gaat het er vooral om dat je dingen samen doet als je dat allebei wil. Waarom deze vraag? Wel het zit zo, Barbara heeft aanstaande dinsdag een verjaardag en ze heeft me vorige week gevraagd haar daarheen te begeleiden. Omdat ik een gruwelijke hekel heb aan verjaardagen en me voorgenomen had daaraan hier niet meer te beginnen, heb ik meteen gezegd het niet te doen. Ze is sinds gisteren in mijn ogen op de chantagetoer gegaan en heeft me gevraagd dan voor haar mee te gaan. Ze vindt bovendien dat zoiets in een vriendschap thuishoort, je doet dat voor vrienden. Ik ben het daar in dit geval dus volledig mee oneens. Ik kan me zat situaties voorstellen dat deze vlieger wel opgaat maar ben hierin deze keer nog steeds onvermurwbaar. Ik vind dat ik als ik mee zou gaan dat niet voor haar moet doen maar voor mezelf en vind vooral vrijheid blijheid essentieel binnen vriendschap. Hoe kijken jullie daar tegenaan?

2005-10-13T20:28:00.000+01:00

Het down-gevoel wordt met de dag wat minder, het heeft duidelijk zijn tijd nodig. Vooral 's morgens voel ik me groggy. Dat zal er wel mee te maken hebben dat 's morgens, bij een frisse opstart, de boel in mijn bovenkamer weer gedefragmenteerd is en al mijn gevoelens en gedachten weer zuiver zijn. In de loop van de dag zakt het beurse gevoel dan van lieverlee weer verder weg. Dat mijn keuzes nu "definitief" zijn merk ik ook aan andere dingen, zo is er tussen Antonio en mij nu eindelijk rust en het is weer als vanouds intens als we samen zijn. Volgens mij de eerste vereiste om verder te kunnen. Wat Barbara betreft komt er ook steeds meer duidelijkheid. Ik merk dat ze me graag wil zien als een soort vervanging van haar gestorven man. Ze wil die leegte opvullen en dat is natuurlijk begrijpelijk en logisch, maar ik kan en wil dat niet omdat ik nou eenmaal een heel andere persoon ben. Het enige wat ik voor haar kan en wil zijn is een speciale vriend met een schouder en een arm om om haar heen te slaan en waar ze tegenaan kan praten. Ze heeft er vooral moeite mee dat ze nu heel veel alleen moet opknappen, ze mist haar maatje. Als ze Helmut straks nog ergens een keer tegenkomt, krijgt hij, volgens haar eigen woorden, eerst een stevige trap met naaldhakken onder zijn kont en daarna houdt ze weer van hem. Gisteren schreef ik dat er oude dingen in me naar boven komen. Zo was dat de afgelopen dagen mijn ex Wim waarvan ik hier vorig jaar beloofd heb niet meer over hem te zullen schrijven. Hij was afgelopen oktober, toen mijn moeder een nieuwe knie heeft gekregen, degene die haar mede heeft opgevangen toen ze een aantal weken in een verzorgingshuis in Breda heeft gewoond. Hij was een van de zaken die een paar keer op mijn radar waren. Als dat gebeurt moet ik daar duidelijk iets mee en heb hem daarom gebeld. Het gaat hem goed, hij gaat per 1 november samenwonen met Herman, een Belg. Ons gesprek was goed, luchtig en open, het is duidelijk dat we allebei een definitieve en goeie punt achter een langslepend verhaal hebben gezet. Dit is dus ook weer choed zo. We hebben afgesproken kontakt te blijven houden, we zullen zien want dat is/was namelijk niet zijn sterkste punt en ik zie nu ook in waarom.

2005-10-12T10:11:00.000+01:00

Zoals Mieke al schreef in een van haar reacties zit ik overduidelijk in een verwerkinsproces. Allerlei oude zaken komen naar boven, het gebeurt soms zo maar overdag naar aanleiding van een of ander iets wat op mijn pad komt of 's nachts in mijn dromen. Het is niet tegen te houden en dat wil ik ook niet. Het zijn vooral blunders van mezelf en blunders van anderen, met name de pijnlijke en heftige dingen komen naar boven. Het zal wel de bedoeling zijn om opnieuw door die ervaringen heen te gaan. Ik kan er nu in ieder geval al op een ander manier naar kijken zodat ik ze nu hopelijk definitief af kan leggen op hun goeie plaats in het grote archief. Daar hou ik het tenminste maar op. Met Tom gaat het ondertussen trouwens weer stukken beter. Zijn verkoudheid is over en hij is weer actief als altijd. Hij heeft vandaag theorieexamen gedaan voor zijn rijbewijs, 's ochtends bij de eerste test kwam hij twee punten tekort, 's middags had hij nog twee kansen. Hij was over de eerste misser zelf nogal laconiek en ik was het daar helemaal mee eens. Het is allemaal maar relatief, hij kan het natuurlijk maar binnen hebben maar echt haast heeft het niet. Hij belde me net dat het de tweede keer wel gelukt is dus dat heeft hij alvast in de pocket. Ikzelf heb trouwens ook iets in de pocket, geloof het of niet ik heb sinds vandaag telefoon en internet aan huis. Supersnelle service kun je wel zeggen. Nou is het verhaal nog niet helemaal compleet, ik kan namelijk alleen nog maar internetten via modem. De monteur voor mijn ADSL aansluiting komt volgens de monteur van vandaag binnen een paar dagen. Ik ga er maar vanuit dat hij met die paar dagen een paar weken bedoelt, dan valt het nooit tegen. We komen dus waar we zijn moeten, er valt weer van alles op zijn plek en dan heb ik het nu even niet alleen over Telefonica, maar daarover later misschien meer.

2005-10-11T09:59:00.000+01:00

Het verdriet van de afgelopen dagen heeft gisteren eerst plaats gemaakt voor woede en boosheid en daarna voor acceptatie, de volgende fases dus. Het was in eerste instantie maar goed dat ik op Lanza zat en niet even over kon wippen om de dingen waar het om gaat recht te zetten. Dat zou waarschijnlijk sowieso geen goei idee zijn geweest, ik zou namelijk niet voor mezelf in hebben kunnen staan en het zou zodoende wel eens erg uit de hand gelopen kunnen zijn. Het klopt dus allemaal wel weer dat dit besef pas hier en nu echt tot me is doorgedrongen en niet in de tijd dat ik nog in Nederland was. Ik heb nu maar een symbolische brief geschreven en de ruimte in gestuurd. Ik zal hem nooit versturen maar ik heb mijn woede en frustratie heerlijk en op een gore manier kunnen spuien. Die zijn zodoende in ieder geval weer uit mijn systeem. De eigenlijke feiten liggen al een jaar of twaalf achter me, de echte inpact heeft, door alle verwikkelingen van toen, dus nu pas echt toegeslagen. Waar ging het om? Mijn ex, de moeder van Tom, en ik waren al een paar jaar uit elkaar toen ze een andere man ontmoette, vanaf die tijd zijn de moeilijkheden begonnen, ik hoefde plotseling geen vader meer te zijn en kon wat haar betreft het beste maar van de aardbodem verdwijnen. In die tijd was het ook dat ze onder andere onder vrienden en bekenden heeft rondgebazuind dat ze liever niet had dat Tom nog bij me kwam omdat ze bang was dat ik hem sexueel zou misbruiken omdat ik homo ben. Een onlogischere conclusie kun je niet trekken en lager onder de gordel kun je volgens mij niet toeslaan. Het lijkt me duidelijk dat geen enkel middel werd geschuwd om ons uit elkaar te drijven. Het zegt natuurlijk veel meer over haar kromme en zieke geest dan over mij en het is wel het laatste wat in mijn gedachtendoos op zou komen, maar het is toch maar even gezegd en wat kon en kun je ermee. Niks, en dat hoeft gelukkig ook niet meer. Want wat me eigenlijk nog het meest dwarszat is dat Tom hier ongetwijfeld ook iets van moet hebben meegekregen. Dat kon ik helemaal niet inschatten en ik vond het nog te vroeg om hem ernaar te vragen en dat blijkt nu sowieso al niet meer nodig. Het is immers meer dan duidelijk dat het niks ten nadele heeft veranderd voor Tom en aan de hechte band tussen Tom en mij, integendeel. Daarnaast is en blijft ze natuurlijk zijn moeder, woont hij er nog en is dus nog in een afhankelijke positie. Het is dus choed zo, ook dit kan nu bij de afgewerkte stukken.

2005-10-10T09:14:00.000+01:00

Ik heb me de afgelopen dagen ontzettend klote gevoeld, was diep verdrietig en kon bijna de hele dag janken en heb dat ook met de regelmaat van de klok gedaan. Als ik afgeleid was ging het goed met me maar dat is natuurlijk maar tijdelijk uitstel, zodra ik weer alleen was viel het als een klamme deken op me. Met Tom heeft het niks meer te maken, afgelopen weekend heb ik hem een paar keer gesproken en het gaat hem weer goed en ook ikzelf heb vrede met de situatie zoals hij is. Met de rest van de familie en vrienden heeft het ook niks van doen en heimwee naar Nederland is het ook niet. Met Antonio en Barbara gaat het ook naar volle tevredenheid dus daar kan ik het ook niet zoeken. Waar dan wel? De enige reden die ik nog kan bedenken is dat er, nu er rust is en mijn keuzes duidelijk en gemaakt zijn, oud weggemoffeld verdriet loskomt. Oud verdriet van de afgelopen heftige en moeilijke jaren dat door alle drukte destijds niet de aandacht heeft gekregen die het nodig had en verdiende. Dat moet het wel zijn en in mijn ogen is dat losgemaakt tijdens een van de gesprekken die ik vorige week met Barbara had. Ik heb het hier ook al eerder geschreven, ik heb toen zaken aan haar verteld die in mijn verleden erg pijnlijk waren maar doordat er destijds zoveel aan de hand was op allerlei gebieden, is die pijn niet echt doorgedrongen. De echte pijn voelde ik pas toen ik het weer eens vertelde. Het is misschien niet helemaal logisch of juist wel, wat heb ik tenslotte nog te wensen, maar het is niet anders. Ik kan er niet omheen en een andere verklaring kan ik er niet voor vinden. Ik denk dat ik net als Antonio muren en beveiligingen aan het afbreken ben. Het is nu dus effe kut met peren maar ik zie er gelukkig ook het positieve van, wat er nu uit komt kan in ieder geval later niet meer dwarszitten, weer een laag weg. Ik loop er ook niet van weg. Ik laat het maar komen, zonder me ook bewust af om het de kans te geven te komen en ga door het klote gevoel heen. In mijn ogen de enige weg om het zo snel mogelijk uit mijn systeem te krijgen. Dit gaat ook weer over en daarna kan het niet anders zijn dat alles me weer toelacht. Ik kijk er naar uit.

2005-10-07T09:19:00.000+01:00

Gisteren had ik aanvankelijk weer een valse start, er hing letterlijk en figuurlijk weer een zware grijze lucht in en om me heen. Dat kwam voornamelijk omdat ik woensdag Tom aan de lijn heb gehad. Het ging hem niet helemaal lekker, zat niet lekker in zijn vel en was verkouden. Hij worstelt volgens mij met hetzelfde als ik, het besef dat het min of meer definitief is. Daarbij kwam nog dat mijn auto niet wilde starten, de accu was weer leeg. Gelukkig had ik hem boven op de heuvel voor het complex gezet waar ik woon, dus ik kom hem gewoon van de heuvel af laten rollen om te starten. Het is voor nu natuurlijk een aardige oplossing maar niet voor de lange termijn. Vandaag ga ik daarom in Tias samen met Barbara kijken voor een nieuwe accu, zij heeft nieuwe ruitenwisserbladen nodig voor haar auto dus dan vangen we twee vliegen in een klap. Ik loop er trouwens over te denken om mijn auto te verkopen en er een kleinere voor in de plaats te nemen. Eerstens heb ik zo?n grote bak helemaal niet nodig, volgens mij is het formaat van deze nog een gevolg van mijn Engelse fase, daarnaast is hij gewoon duur in meerdere opzichten. Het was mijn wens om eens een jeep te hebben, die is nu vervuld dus kan hij wat mij betreft de deur weer uit. Ik zit overduidelijk nu in mijn Duitse fase en dat bevalt me stukken beter. Ik heb via Barbara al een heleboel mensen leren kennen en ook op de escuela heb ik nader kennis gemaakt met een paar mensen. Caroline en Boris zijn allebei ook weer Duits, (nog?) geen stel en allebei al een paar jaar woonachtig op het eiland. Zij werkt als schoonheidspecialiste in een van de hotels, hij is timmerman en maakt exclusieve meubels op bestelling voor rijke klanten. Het klikt vooral met Boris. we hebben afgesproken om volgende week, dan hebben we namelijk een week vakantie van school, ergens een bak koffie of een pilsje te gaan drinken. Mijn netwerk breidt zich gestaag uit. Sinds gisteren heb ik trouwens thuis af en toe verbinding met internet. Er zit blijkbaar dicht bij me in de buurt een onbeveiligd draadloos netwerk. Hetzelfde overkwam me toen ik de afgelopen weken bij mijn moeder was, ik had daar de keuze uit drie. Hoewel ik dus nog steeds aangewezen ben op een internetcafe omdat mijn eigen telefoon en internetaansluiting nog steeds geen feit zijn, komt het wel steeds dichterbij. Ik heb afgelopen maandag weer maar eens gebeld met Telefonica, volgende week weet ik meer. Het gaat dus allemaal errug traag maar er zit in ieder geval beweging in. Weliswaar in een licht stijgende lijn, maar alla, er komt ongetwijfeld een moment (het juiste) dat ook dit zich heeft opgelost.

2005-10-06T10:22:00.000+01:00

Barbara en ik zijn heel open tegen elkaar en omdat we allebei een flink bewogen leven achter ons hebben, hebben we elkaar dus erg veel te vertellen. Doordat we het ook over de pijnlijke dingen kunnen hebben komt er af en toe oud zeer naar boven wat ver weg is gestopt omdat het destijds heel erg veel pijn heeft gedaan waardoor je er niet zo makkelijk over praat. Gisteren was dat bij mij het geval, het haalde oude wonden uiteraard weer open maar ik heb het idee dat het goed en ook nodig was. Het kan nu definitief in het grote archief. Wat Antonio betreft is er ook eigenlijk alleen maar positiefs te melden, hij is aan het veranderen. Ik merk het aan verschillende dingen, hij neemt initiatieven, is opener, duidelijker, spontaner en vooral ook vrolijker. Zelf zegt hij het ook te merken dat er van binnen dingen gaande zijn. Ik heb het idee dat de verschillende Antonios van lieverlee een Antonio aan het worden zijn. De puur rationele Antonio, de computer, heb ik in ieder geval tot nu toe nog niet aan de lijn gehad, ik heb hem ook gezegd dat ik die niet meer wens te spreken. Net zoals mijn twijfels over mijn verhuizing sinds mijn laatste vakantie in Nederland weg zijn, zijn ook mijn twijfels wat Antonio betreft helemaal verdwenen. Ik weet dat ik hem ondanks al zijn eigenaardigheden wil. Het gaat zelfs zo ver dat ik hem verteld heb met hem te willen trouwen, iets waarvan ik altijd gezegd heb het nooit meer te zullen doen en zeker niet met een man. Samenwonen met hem evenwel wil ik beslist niet en dat weet hij ook. Dat zou, net zoals het voor roken geldt, dodelijk kunnen zijn voor een van ons. Hij was erg blij met mijn aanzoek en vindt, net als ik, trouwen en samenwonen heel verschillende dingen die helemaal los van elkaar staan. Nou is het wat al te voorbarig om gelijk al agendas te trekken, want de eigenlijke bruiloft laat beslist nog even op zich wachten. Antonio zit namelijk nog wel met twijfels en dat begrijp ik maar het maakt me in feite niet uit. Op het ogenblik is alles mogelijk tussen ons dus waarom zou ik dan haast hebben. Antonio wil in Nederland trouwen, ik heb hem gezegd dat de plaats me niet uitmaakt, Antartica mag van mij ook, als het maar in de lente is. Waar het uiteindelijk allemaal op uit zal draaien kom ik vanzelf achter.

2005-10-05T09:21:00.000+01:00

In de afgelopen dagen sinds ik terug ben is het in mijn lijf en hoofd net een achtbaan, de emoties schieten van het ene moment op het andere van dolgelukkig naar diepbedroefd. In goed Nederlands varieert het tussen himmelhoch jauchzend en zum tode betruebt. Ondertussen gaat het trouwens steeds meer op de rups lijken, de scherpe kantjes zijn langzaam aan het verdwijnen. Hetzelfde geldt voor mijn energie die gaat in datzelfde ritme mee op en neer. Alles bij elkaar ben ik daardoor ?s avonds al vroeg gevloerd en dat blijkt ook wel, ik maak lange nachten, slaap vast en droomloos en kan overdag ook nog slapen waar ik zit, sta of lig. Ik kom aan weinig meer toe dan aan het allernoodzakelijkste. Ik laat het maar over me komen en gebeuren, ik heb tenslotte de tijd en de ruimte en deste eerder normaliseert alles zich weer. In de weinige effectieve uren die er daarnaast overblijven heb ik al wel verschillende nieuwe contacten gelegd die misschien bruikbaar kunnen zijn in de toekomst. Zo heb ik in Matagorda op een terras Duitsers leren kennen die in Playa Honda twee huizen hebben, waarvan ze er een zelf en voor de familie gebruiken als vakantiewoning. Het andere huis verhuren ze op het ogenblik voor vakanties maar ze denken erover om dat voor langere tijd te gaan verhuren. Ze zijn er nog niet helemaal aan uit maar je weet tenslotte maar nooit. Ook wat werken betreft heb ik weer nieuwe mensen ontmoet en nieuwe ideeen opgedaan. Ongetwijfeld komen op het goeie moment de juiste antwoorden en kansen op mijn pad. Ik wacht af en hou mijn ogen en oren open, hoewel dat dus nu nog even beperkt is.

2005-10-04T09:35:00.000+01:00

De afgelopen dagen heb ik gemerkt dat ik toch wel heel erg veel heel lieve mensen om me heen heb, gemerkt dat er heel veel mensen veel van me houen. Het lijkt trouwens wel of "iedereen" de laatste tijd van me houdt. Een heerlijk gevoel en tegelijk een openbaring. Het zal er vast mee te maken hebben dat ik het nu toe kan laten en op de goeie manier van mezelf houd. Ik heb de laatste dagen namelijk ontzettend veel lieve reacties en berichtjes ontvangen, per telefoon, sms, email en als reactie hier op mijn logs. Het geeft me een heerlijk warm, ontroerd en gelukkig gevoel en is precies wat ik nodig had in de afgelopen pittige dagen. Het maakt de overgang en de daarbij horende gevoelens in ieder geval stukken makkelijker te verteren. Bij deze daarom ontzettend bedankt iedereen, ik hou ook van jullie. In verschillende opzichten is Lanza in mijn ogen en voor mijn gevoel trouwens ook anders sinds mijn terugkeer. In de twee weken dat ik weg ben geweest is het soort toeristen veranderd, er zijn minder Engelsen en meer Duitsers en Nederlanders. Plus is het een ander soort publiek, rustiger, minder luidruchtig. Daarnaast merk ik bij mezelf dat ik anders tegen het eiland aankijk, het is nu echt mijn thuis en alledag geworden. Het vakantiegevoel is minder en ben waarschijnlijk daardoor ook nog maar een paar keer kort naar het strand geweest. Ook dit is natuurlijk weer goed en op het goeie tijdstip, van lieverlee kan ik nu aan de slag om mijn leven hier nog meer inhoud en vorm te geven. Om ergens te beginnen daarom vanaf vandaag extra serieus aan de slag met mijn Spaans op de escuela.

2005-10-03T09:37:00.000+01:00

De overgang naar Lanza is deze keer een hele pittige geworden in veel opzichten. Ik begrijp nu helemaal waarom verhuizingen in de trauma top drie staan. Ten eerste natuurlijk door mijn besef dat Tom in de maanden tussen mijn laatste twee vakanties volwassen is geworden en daardoor van mijn kind in een heel speciale kameraad is veranderd. Logisch, natuurlijk en uiteraard ontzettend fijn en kostbaar maar niettemin pijnlijk. Daarnaast is het feit dat ik niet weet wanneer ik hem weer zal zien heel moeilijk te verhapstukken. Bovendien is het me de afgelopen weken meer dan duidelijk geworden dat Nederland mijn plek op dit moment niet meer is, het benauwd me vooral en maakt me onrustig en opgejaagd. De terugreis was praktisch gezien ook nogal omslachtig, het begon al met de trein. In Rotterdam hebben we om te beginnen ongeveer drie kwartier stilgestaan vanwege een algehele stroomstoring in de regio. Op Schiphol kreeg ik vervolgens te horen dat het vliegtuig waarmee ik zou vliegen die morgen vogels in de motor had gehad en dat ze daarom ter vervanging een vliegtuig hadden moeten huren dat eerst uit Spanje over moest komen waardoor alles anderhalf uur op zou schuiven. Toen ik uiteindelijk dan toch op Lanza was aangekomen bleek de accu van mijn auto ook nog leeg te zijn. Kortom een start met hindernissen. Die praktische dingen hebben zich allemaal gelukkig snel opgelost en waren in feite geen echt probleem. Het afgelopen weekend ben ik vooral bezig geweest met mijn (verdriet)gevoelens. Ik heb ze de ruimte gegeven wat vooral neer is gekomen op jankbuien zodat dit van lieverlee ook weer zijn plek zal gaan krijgen. Ik ben daarbij hier gelukkig goed opgevangen door Barbara en Antonio en telefonisch door Jeanne en Jupp. Wat Antonio en Barbara betreft was het weerzien hartverwarmend, intens en precies wat ik nodig had. Ik ben weer thuis en het goeie gevoel wat ik hier altijd vindt begint van lieverlee gelukkig al weer terug te komen. Niks is natuurlijk ooit echt defintief maar mijn twijfels voor nu zijn in ieder geval weg en dat is uiteraard een grote stap en dus ook weer een reden voor mijn verdriet. Het zal ongetwijfeld, zoals altijd, weer helemaal choed gaan komen, maar het heeft deze keer gewoon wat meer tijd nodig.

2005-09-29T08:51:00.000+01:00

Buikpijn, spierpijn, elastieken benen, wallen onder mijn ogen enz enz. Kortom ik voel me klote, ik voel me vooral verscheurd doordat mijn gevoel en verstand twee verschillende kanten op gaan. Mijn gevoel zegt me in Nederland te willen blijven, maar mijn verstand maakt me heel erg duidelijk dat dit gewoon geen optie is. Ik hoor hier niet meer. Zou ik blijven dan wordt ik ongelukkig, ziek of wat dan ook en daar schiet niemand natuurlijk iets mee op. Het is goed zo, het is ondertussen uit alles gebleken dat dit het beste is voor iedereen want er is rust op alle fronten. Vandaag wordt het dus de definitieve loslaatdag en waarschijnlijk nog pijnlijker omdat ik voorlopig nog geen plannen heb voor een volgende vakantie in Nederland. Het is nu eerst tijd om op Lanza echt wortel te schieten.

2005-09-28T06:53:00.000+01:00

Vandaag de laatste volle dag in Nederland, vanmiddag weer afscheid nemen van Tom, deze keer voor mijn gevoel een echt afscheid omdat hij een volwassen vent is geworden in het afgelopen jaar. Het is afscheid nemen van een fase, afscheid van mijn kind, afscheid van een stuk van mezelf. Hoewel het vanmiddag ongetwijfeld een natte boel zal worden, heb ik heb het idee dat ik door de pijn heen ben. Ik zie en merk wat ik er voor terug heb gekregen, een heel bijzondere kameraad waar ik trots op ben en heel blij mee ben, een band die rotsvast is en tegen alle stormen bestand. Dat maakt alle pijn van de afgelopen jaren zeer de moeite waard, waardoor het uiteindelijk ook niet meer voelt als pijn maar gewoon als hard werken naar het geweldige resultaat van dit moment. Ik merk trouwens dat dat soort dingen de laatste tijd supersnel bij me gaan. Met "dat soort dingen" bedoel ik het verwerken van veranderingen, emoties etc. Ik heb de boel heel snel op een rij, zie er het logische en natuurlijke snel van in en wat misschien nog wel het voornaamste is, ik zie meteen de positieve kant van veranderingen in. Een "gave" waar ik heel blij mee ben, het maakt alles zo veel gemakkelijker. Want hoe vervelend, pijnlijk of onlogisch dingen in eerste instantie misschien ook lijken, het klopt allemaal weer helemaal zoals altijd en ik hou vooral de positieve gevolgen voor ogen. Het rouwproces van de afgelopen dagen is dus weer grotendeels achter de rug en ik kan morgen weer met een gerust hart en een blij gemoed naar huis vertrekken.

2005-09-27T09:57:00.000+01:00

Zaterdagavond was het de bedoeling om even een terrasje te pikken met Marjo en Johan, oud-collega's van me en ondertussen goeie vrienden. Dat terrasje pikken is ietwat uitgelopen, om vier uur gingen we aardig aangeschoten naar huis. Sinds die tijd voel ik me melancholisch. Dat is vaak bij mij als ik een keer stevig ben doorgezakt wanneer er nog onafgewerkte dingen spelen. De emoties die anders nog wat langer waren blijven sudderen komen dan naar boven. Het is niet fijn maar wel goed en ook weer op het goeie moment. Zoals ik al eerder schreef en verwachtte zijn deze twee weken vooral loslatenweken geworden, zeker wat Tom betreft. Het is logisch en zoals de dingen moeten gaan maar niettemin toch pijnlijk, hij heeft weer een paar grote stappen meer op zijn weg naar zelfstandigheid gezet en dus een paar stappen verder van me vandaan. Ook op andere gebieden was het loslaten, vriendschappen zijn anders geworden, sommige werken zelfs niet meer en ga zo nog maar even door. De laatste dagen zit ik dus in een rouwproces. Ik had er al rekening mee gehouden en het is gewoon een logisch gevolg van mijn beslissingen, maar het valt toch altijd tegen, pijn voelen wil je nou eenmaal liever niet. Op Lanza krijgt mijn leven steeds meer vorm en dat betekent dan natuurlijk automatisch dat je steeds meer afscheid gaat nemen van dingen in Nederland. Twijfel zoals na de vorige vakantie is er echter niet meer, het is me overduidelijk dat mijn toekomst en thuis daar liggen. Het is alleen even slikken en uithuilen zodat ik als ik terug ben daar weer op de goeie manier verder kan met het opbouwen van mijn nieuwe eigen leven.

2005-09-26T08:33:00.000+01:00

Vandaag een voortborduursel op mijn blog van gisteren over de liefde. Het gaat er namelijk steeds meer op lijken dat ik voor mezelf en voor dit moment het juiste totaalpakket heb gevonden. Zoals welbekend loopt het met Antonio allemaal niet echt gesmeerd, er zit weliswaar vooruitgang in maar het gaat in mijn ogen en voor mijn gevoel met een slakkengangetje. Ik ben genoodzaakt mijn gevoelens te beteugelen en ervaar dit als een rem op mijn leven, maar weet tegelijk dat het op het ogenblik niet anders kan en dat ik hem niet kwijt wil. De drie ingredienten voor een volledige liefdesrelatie zijn er (nog) niet, we zitten qua geest nog op twee te verschillende golflengtes, met de andere twee vereisten is niks mis. We kunnen niet met maar ook niet zonder elkaar. Eind juli heb ik, zoals ik hier ook geschreven heb, Barbara ontmoet en dat klikte vanaf het eerste moment. Er was meteen vertrouwen en openheid, plus bleken we heel erg veel raakpunten te hebben in onze huidige situatie en ons verleden. We snappen elkaar en hebben vaak maar een paar woorden nodig om iets uit te leggen en te begrijpen. Heerlijk simpel en ongecompliceerd, zonder bedoelingen, verwachtingen en verplichtingen, waardoor al snel een heel hechte vriendschapsband ontstond. Sinds zij eind augustus naar Duitsland vertrok hebben we intensief contact en we zijn het er allebei over eens dat er tussen ons iets heel bijzonders aan het groeien is. In Nederland kwam ik er, waarschijnlijk door de afstand, zelfs achter dat ik gewoon verliefd op haar was, ik had vlinders in mijn buik en heb die nog steeds. Je kunt je wel voorstellen dat dit in eerste instantie heel verwarrend is voor iemand die voor mannen gaat en tegelijkertijd ook nog verliefd is op een man. Echt weer iets voor mij natuurlijk, dit soort situaties passen helemaal bij mij. Maar gelukkig is er geen man overboord, er is volledige openheid naar alle kanten en ik heb ook het plaatje voor mezelf helemaal duidelijk. Antonio en Barbara zijn volledig van elkaar op de hoogte, kunnen zich er in vinden en zijn er op dit moment, ieder op zijn eigen manier, net zo gelukkig mee als ik. Antonio heeft hierdoor de ruimte en tijd die hij nodig heeft en ook voor Barbara is dit precies wat ze wil. Barbara had namelijk na de dood van haar man en het verwerken daarvan een relatie als deze in gedachten, een houden-van-relatie met vooral de twee belangrijkste ingredienten, het hart en de geest, het seksuele is voor haar volledig ondergeschikt en onbelangrijk. Vooral bij vrouwen is het, in tegenstelling tot mannen, vaak een feit dat de hormonen rustiger worden naarmate ze ouder worden. Plus zijn je hart en je geest in onze ogen de belangrijkste onderdelen van de liefde. Het komt er dus op neer dat ik het ingredient wat ik bij Barbara mis, bij Antonio vindt en andersom. Bij elkaar het volledige pakket en in de huidige situatie de oplossing voor ons alle drie. Of het dat op de lange duur ook zal zijn zal ons vanzelf duidelijk worden, dat zien we dan weer wel. Voorlopig voel ik me gewoon een beetje Anton Heyboer en genieten we met volle teugen van elkaar.

2005-09-25T09:18:00.000+01:00

Delen van de volgende blog zijn quotes uit een column van Jur*, weliswaar aangepast maar met grotendeels dezelfde strekking omdat hij precies de juiste woorden wist te vinden voor mijn huidige gevoelens en situatie: Het is intussen een flink aantal jaren geleden dat ik afscheid heb genomen van het fenomeen man-vrouw-relatie. Definitief gedag heb gezegd tegen mijn heteroseksuele leven. En waarom? Omdat ik me met een man echt mezelf voel. Ik wilde dit echt en het was/is zeker geen bevlieging! Maar al wilde ik vanaf dat moment alleen nog een man-man-relatie, ik wist ook een ding heel zeker: ik kan niet zonder vrouwen. Overal waar ik ben heb ik ze graag om me heen. Mijn beste vriend is een getrouwde vrouw. Ik ken haar al ruim dertig jaar vanuit mijn werk. Wij hebben een heel intense en hechte relatie. Dus toch toch een man-vrouw-relatie maar dan in een andere vorm gegoten zoals iedere relatie zijn eigen vorm heeft. Een relatie zonder gecompliceerde verplichtingen, bedoelingen en verwachtingen en daardoor is het intens genieten van pure vriendschap. We delen heel veel met elkaar, behalve...... Het laatste jaar zijn er nog twee van zulke vriendschappen op mijn pad gekomen, heel hecht, ongecompliceert en vooral met een groot verantwoordelijkheidsgevoel naar elkaar. Pure verliefdheid in eerste instantie maar met slechts twee van de drie ingredienten van een volledige liefdesrelatie (platonisch?). We koesteren de band met openheid en eerlijkheid omdat we beseffen dat dit soort vriendschappen heel waardevol en uniek zijn. Wat wij voor elkaar voelen gaat niet meer over en ik weet waar ik het over heb. In mijn vorige relatie(s) miste ik die verantwoordelijkheid bij mijn partners en nam die zelf ook niet. Het had mooi kunnen zijn, maar het was gewoon het goeie moment nog niet en ik heb er ontzettend veel van geleerd. Mezelf kunnen en willen geven aan de ander en me verantwoorden aan de liefde is een kunst. En niet iedereen beheerst dat of weet daarmee om te gaan, ik wel ondertussen. Me echt verantwoordelijk voelen, vooral voor mezelf, is ontzettend belangrijk voor me binnen al mijn relaties. Vooral die verantwoordelijkheid ook daadwerkelijk nemen als het nodig is. Niet om er snel een punt achter te zetten en er voor te vluchten, maar om er voor honderd procent voor te gaan ook op de momenten dat alles tegen lijkt te zitten en het soms zelfs uitzichtloos lijkt. Doordat ik (en hopelijk ook mijn partner) aan die betrokkenheid inhoud geef wordt mijn relatie uniek. En dat is wat ik wil, een unieke relatie! Zodat ik niet jaloers hoef te zijn op de relatie van een ander, want de mijne is dan tenslotte uniek en de beste. Het klinkt zo heerlijk gemakkelijk op papier, maar het is in de praktijk heel hard werken en vooral telkens weer loslaten en de ruimte geven. Vaak stel ik me heel kwetsbaar op omdat ik zo graag wil dat mijn partner me echt begrijpt en echt naar me luistert, me liefdevol troost en een arm om me heen slaat als dat nodig is. Meestal moet ik dat nog zelf aangeven, me ook daarvoor verantwoordelijk voelen. Ik mag wel hopen, maar niet verwachten dat de ander dit vlekkeloos aanvoelt en/of mijn gedachten kan lezen. Ik zeg gewoon welke storm er in me woedt op het moment dat er iets speelt, niet wanneer het eigenlijk al te laat is en de ander er niets meer aan kan doen. Liefde en echt oprecht houden van zijn werkwoorden en daar moet soms heel hard voor worden geknokt. Ik ken mijn verantwoordelijkheid en deel mijn leven met de ander, geef mezelf, toon mijn inzet, sta open voor elkaar en geniet van het wederzijdse belang: pure liefde!

2005-09-24T07:49:00.000+01:00

Vooral gisteren heb ik weer toegestaan dat Antonio me parten speelde, hij heeft me een groot deel van de dag bezig gehouden. Er is de afgelopen week wel contact tussen ons geweest maar dat heeft de boel in eerste instantie niet luchtiger of zonniger gemaakt, integendeel. De mails die ik van hem heb gekregen waren heel onderkoeld. Hij kwam wel met positieve voorstellen en plannen voor als ik terug ben, maar die werden op zo'n zakelijk manier gebracht dat ik soms het idee heb dat we zakenpartners zijn in plaats van minnaars. Ik merk ook aan mezelf dat ik aarzel om hem te bellen, zelfs opgelucht ben als hij niet opneemt omdat ik grote kans de rationele arrogante machine Antonio aan de lijn krijg die extreme emoties, soms zelfs agressie, bij me oproept. Het lijkt me overduidelijk dat ik dit niet wil, ik wil mijn gevoelens voor hem niet opkroppen en beteugelen. Ik wil de gepassioneerde, vrolijke, positieve Henk kunnen zijn vol energie en levenslust. Ik wil mezelf kunnen zijn en niet langer mijn eigen leven afremmen of zelfs voor een deel stilleggen. Ik merk namelijk dat ik dat laatste op het ogenblik aan het doen ben terwijl ik weet dat dit volkomen onterecht en vooral slecht is voor ons allebei. Verwachtingen dacht ik niet meer te hebben, hoop waarschijnlijk daarentegen destemeer, maar de frustraties van gisteren maken me in feite duidelijk dat ze (de verwachtingen) er toch weer waren. Grotendeels komt dat natuurlijk weer voort uit mijn gevoelens voor hem, mijn ongeduld en het feit dat ik hem en de redenen waarom hij zijn leven zo goed als stilgelegd heeft begrijp. En dat is nou net mijn makke, ik mag dan wel een heleboel begrip voor hem hebben, maar moet vooral verder gaan met mijn eigen leven en niet in zijn stilleven meegaan, daar hebben hij en ik uiteindelijk helemaal niks aan. In ieder geval is het nu al zo dat hij met voorstellen komt en, hoe beperkt ook, op zijn manier communiceert. We zijn in feite dus weer een paar kleine stapjes vooruit. Dat en het feit dat ik alleen ook gelukkig ben en dus geen haast hoef te hebben, uiteindelijk alle tijd van de wereld heb, kan ik maar het beste voor ogen houden. Degene die het trouwens lukt om anti-verwachtingen pillen of drankjes uit te dokteren is voor mij de nieuwe Messias of in ieder geval de reddende engel bij veel complicaties.

2005-09-23T08:39:00.000+01:00

Inmiddels ben ik een weer een week in Nederland en in mijn ogen is het daarom tijd voor weer eens een korte evaluatie. Zoals ik al eerder schreef voel ik me niet meer echt thuis in Nederland. Dat heeft natuurlijk met van alles en nog wat te maken, eerstens het feit dat ik inmiddels op Lanza het een en ander opgebouwd heb en me daar sowieso heel erg goed voel, ik mis vooral de warmte, de vrijheid en de relaxte sfeer. Daarnaast is het feit dat ik in Nederland geen eigen plekkie meer heb uiteraard ook erg belangrijk. Bij mijn moeder is het goed toeven, ik word echt in de watten gelegd, en ook bij de rest van de familie en vrienden ben ik meer dan welkom. Maar het is toch anders als je hier geen eigen stek meer hebt, ik voel me afhankelijker en beperkter en dat past nou eenmaal niet (meer) bij me. Ik besef ook dat ik me die beperkingen deels zelf opleg, het komt vanuit mijn voor een deel nog steeds aanwezige drang om het een ander naar de zin te maken voort. Het is me aan de andere kant meer dan duidelijk geworden dat die drang heel erg op zijn retour is omdat hij me tegenstaat en daardoor gelukkig zelfs zo goed als verdwenen is. Goed voor mezelf zijn, zorgen en alleen voor mezelf denken heeft tegenwoordig de eerste prioriteit. Goed voor een ander kan ik ook nog steeds zijn maar is inmiddels niet meer vanzelfsprekend, ik ben dat nu als men het in mijn ogen verdient en zelf aangeeft daar behoefte aan te hebben. Hoe goed bedoeld ook, adviezen, meedenken en meevoelen worden toch heel erg vaak als bemoeizuchtig en hinderlijk uitgelegd en ervaren en ik kan mezelf daar uit eigen ervaring ook heel veel bij voorstellen. Inmiddels ben ik dus van een erg sociaal figuur een mix geworden van sociaal en anti-sociaal. Ik denk dat ik daarmee voor mezelf een goed evenwicht heb gevonden, het maakt in ieder geval een heleboel verhoudingen duidelijker en gemakkelijker plus voel ik er mezelf heel erg goed bij en daar gaat het tenslotte in de eerste plaats om. Voor mezelf zorgen en denken is uiteindelijk toch de enige en beste weg voor me naar een goed, rustig en harmonieus leven. Iedereen moet als het er op aan komt de klus toch alleen opknappen en dat is ook goed.

2005-09-22T08:40:00.000+01:00

Woensdag, de eigenlijke verjaardag van mijn moeder, is weer een heerlijke volle dag geworden. 's Morgens ben ik Roosendaal in geweest en heb mezelf verwend met twee Kuifje albums, Mannen naar de maan en Mannen op de maan. In de stad kwam ik daarna Marian Albers en Will Buckens tegen waarmee ik op de middelbare school heb gezeten. Effe lekker bijgeluld en e-mailadressen uitgewisseld. 's Middags zijn Tom en ik samen op stap geweest, eerst hebben we in Willebrord zijn OV-jaarkaart opgehaald, daarna wat boodschappen gedaan in Hoeven en daar een rondje gemaakt langs oude voor ons belangrijke plekken. Vervolgens zijn we doorgereden naar Breda en hebben daar nog wat rondgeneusd in de Media Markt. Tom heeft een CD meegenomen van The White Stripes, blijkbaar een band in opkomst voor de geintereseerden in de wat minder gangbare muziekgenres, mij beviel het ook, het deed me een beetje aan Kate Bush denken. Zelf heb ik de laatste film van de Matrix trilogie gekocht, Matrix Revolutions. 's Avonds had mijn moeder ons uitgenodigd om samen te gaan eten bij Osaka, een erg goed Japans restaurant in Roosendaal. Alles is er heerlijk maar vooral de toetjes zijn een must. Tom en ik zijn wat dat betreft ook hetzelfde, we vinden het toetje het lekkerste van uit eten gaan en hebben dan ook ons uiterste best daarop gedaan. Kortom de dag was weer heerlijk en af! PS: Voor mijn foto's heb ik vanaf nu ook een aparte weblog, klik daarvoor op de link photoblog links in het menu.

2005-09-21T08:39:00.000+01:00

Mocht het lijken alsof Antonio helemaal uit mijn gedachten is, dan kan ik iedereen geruststellen, dat is niet zo. Bovendien is dat natuurlijk ook logisch, ik heb dan wel afstand genomen maar het gevoel en het vertrouwen in hem zijn er nog steeds. Ik weet alleen dat ik hem met rust moet laten en hem in ieder geval de kans moet geven om zijn sores zelf en op zijn eigen manier op een rij te zetten. Bij mij zorgde dat in eerste instantie voor een innerlijke strijd tussen mijn hart en mijn verstand, een strijd die nu aardig in evenwicht is, ik kan er mee overweg en heb er vrede mee. Deze twee weken komen dan ook weer op het goeie moment, eerstens om de rust die er tussen ons was na onze laatste ontmoeting te stabiliseren en daarnaast is het ook weer een goeie gelegenheid om door de afstand objectiever te kunnen kijken naar de zaken die hij de laatste weken over zichzelf had losgelaten. Misschien zou het beter zijn hem helemaal uit mijn hoofd te zetten omdat dit nog wel eens heel erg lang zou kunnen gaan duren, maar ik zie nog steeds perspectief dus heb ik voor mijn gevoel geen andere keuze. De bijzondere vriendschap die we nu hebben is daarom voor dit moment ook goed, de rest wordt me vanzelf duidelijk.

2005-09-19T23:36:00.000+01:00

Tom en ik zijn vandaag samen op stap geweest om onder andere mijn lijstje met boodschappen die ik mee wil nemen omdat ik ze op Lanza niet kan krijgen af te werken. Daarop stonden eigenlijk maar een paar zaken zoals o.a. tomato frito, sandwich spread, aardappelpuree, kaassaus en sultanakoekjes. Verder neem ik ook de nieuwste Norton Internet Security versie mee omdat me die op Lanza ruim zeventien euro meer kost. Daarnaast heb ik mezelf nog verwend met zes nieuwe CD's bij V&D voor het enorme bedrag van zeven euro. Als het een beetje meezit heb ik hopelijk voor de eerste keer geen overgewicht als ik terugga, ik ben gekomen met een halfvolle koffer en neem niet echt veel extra's mee. We hebben vooral van elkaar genoten, de boodschappen waren in feite alleen maar een goed excuus om bezig te zijn en elkaar niet alleen maar aan te zitten staren. Als je bezig bent praat het nou eenmaal soms makkelijker en dat geldt volgens mij vooral tussen pubers en ouders. Bij V&D hebben we 's morgens bij een lekker glas vers sap met een appelpunt en later in de middag in Essen bij een heerlijk vanilleijsje weer lekker verder gekletst en elkaar bijgepraat over de afgelopen paar maanden die bij ons alletwee voor nogal wat veranderingen gezorgd hebben. We zijn het er allebei over eens dat mijn beslissing van vorig jaar heel erg goed is geweest voor ons tweeen apart en samen. En dat is tenslotte het belangrijkste en waar het om te doen was. Het is dus goed zo! Morgen weer samen op stap.

2005-09-19T08:57:00.000+01:00

Verleid door het heerlijke najaarsweer van gisteren, fris met een helblauwe lucht en een heerlijk zonnetje, heb ik gisteren een fietstocht gemaakt over de Rucphense Hei. Het is een heerlijke omgeving om te relaxen met prachtige natuur en je komt er altijd wel een paar bekenden tegen. Dat was ook deze keer niet anders. Het leek trouwens wel spitsuur in de bossen, volle fietspaden, parkeerplaatsen en terrassen. Iedereen geniet duidelijk op zijn manier van deze nazomerse dagen. Verder geniet ik ook nog van andere dingen die ik hier wel heb maar op Lanza niet, van de koude nachten bijvoorbeeld. Het is 's nachts lekker koud en het slaapt zo heerlijk als je helemaal weg kunt kruipen en je op kunt rollen onder een warm dekbed. Het ultieme foetusgevoel, en een uitnodiging om rustig, beschermd en warm lekker lang te blijven soezen. Het gevoel waar ik de vorige keer dat ik hier was en net voor mijn vertrek over schreef, dat het deze keer vooral loslaten zou worden, klopt aardig. Ik merk het aan van alles, aan contacten die anders zijn geworden, afstandelijker, en aan mijn eigen gevoel dat ik hier niet echt meer hoor. Nederland is mijn thuis niet meer, het is mijn tweede thuis geworden. Mijn roots liggen er uiteraard en ik heb veel mensen hier die belangrijk voor me zijn, maar dat is niet anders als ik op Lanza ben. Ik ervaar deze dagen daardoor een beetje als vreemd en wezenloos, ik hoor er wel bij maar ook voor een deel niet meer. Logisch en goed natuurlijk maar ook weer effe slikke.

2005-09-18T07:52:00.000+01:00

Gistermiddag vanaf twee uur was mijn moeders feest voor haar 75ste verjaardag, het was een groot succes, mijn moeder is in de terechte watten gelegd en had het heel erg naar haar zin. Ik keek er heel erg naar uit om iedereen weer eens te zien want het was inmiddels ongeveer een jaar geleden dat we allemaal bij elkaar waren. Eigenlijk komt het er op neer dat mijn moeders broers en zussen, elf in totaal, gevoelsmatig ook mijn broers en zussen zijn. Dat geldt met name voor de jongsten van het stel. Omdat mijn moeder de oudste is en ik het oudste kleinkind, zijn de jongsten maar een paar jaar ouder als ik en een paar van hun partners zelfs jonger als ik. Zij is min of meer hun tweede moeder en ik het jongste broertje. We trekken bij zulk soort gelegenheden dan ook altijd naar elkaar toe en zijn een hechte en kleffe eenheid. Tussen de live-ontmoetingen door is er ook frequent en goed contact, we blijven van elkaar op de hoogte. We zien elkaar alleen niet zo vaak omdat we ver van elkaar vandaan wonen, ik zit natuurlijk nu op Lanza en de rest woont over heel Nederland verdeelt. Gisteren was dat heerlijke warme en kleffe er ook weer en het wordt per keer alleen maar hechter. We zijn eigenlijk een heerlijk zooitje ongeregeld, temperamentvol en in veel opzichten totaal verschillend, maar koesteren het allemaal omdat we helemaal onszelf kunnen zijn en elkaar accepteren zoals we zijn. In feite een heel waardevol zooitje waar we allemaal zuinig op zijn.

2005-09-17T11:46:00.000+01:00

Vanmorgen stond Tom al voor negenen bij mijn moeder binnen, ik zat nog in de douche na een lange comateuze nacht van negen to zeven. Heerlijk om hem weer te zien en te voelen. Het gaat overduidelijk heel erg goed met hem, hij is weer spontaner, initiatiefrijker, levendiger als een paar maanden geleden, heerlijk. We zijn samen even de stad in geweest om weer een fiets voor me te huren en nog wat studieboeken voor hem af te halen bij "Het verboden rijk", de beste en gezelligste boekhandel van Roosendaal. Er waren wat belangrijke dingen die ik eerst met hem wilde bespreken voor ik ze naar buiten breng en daarmee hebben we alvast een begin gemaakt. Het zal wel afgezaagd worden voor de lezers en dat vindt volgens mij iedere ouder van zijn kind. In ieder geval krijg ik het iedere keer weer bevestigd dus in mijn geval is het gewoon een waarheid als een koe: wat een kanjer is het toch.

2005-09-16T07:30:00.000+01:00

Het hakt er toch telkens weer in hoor zo'n twaalf uur onderweg zijn en dan nog 's nachts ook. Maar niettemin is me het me toch weer gelukt om de weg terug naar Roosendaal te vinden en zelfs ook nog zonder al te veel hindernissen. Om zes uur stond mijn moeder me weer voor het station op te wachten en werd het een hartelijk maar van beide kanten duf welkom. Tot nu toe is het vooral een dag geworden van bijpraten, telkens indoezelen en niet veel meer. Straks heb ik een afspraak met mijn Surinaamse tandarts om mijn tanden schoon te maken. Dat is namelijk hard nodig na alle koffie en pafkes van de afgelopen maanden. Vantevoren in Nederland gebeurde dat iedere drie maanden maar tot nu toe is het daar gewoon nog niet van gekomen op Lanza. Daar heb ik trouwens mijn eerste controleafspraak met de tandarts 18 oktober, het is een Griek en een hele fraaie ook, het is daarom een extra genot om je lot in zijn handen te leggen. Voorlopig dus eerst een rendez-vous met mijn Surinaamse en daar verheug ik me weer op. Zal ze weer vrolijk als altijd zijn en zou het me deze keer ook lukken om onder haar handen in de stoel in slaap te vallen?

2005-09-15T10:20:00.000+01:00

Gisteren rond twaalven kreeg ik pas mijn vluchtnummers en tijden te horen voor vandaag, echt op de valreep dus. Ik vlieg niet samen met Daisy en Ray, zij vliegen deze ochtend om half tien met Transavia en ik twaalf uur later met Martinair, het wordt een latertje dus. Ik ben daardoor aanstaande nacht weer rond half drie in Amsterdam en kan dan de eerste trein van vier uur naar Roosendaal nemen. Om zes uur morgenochtend ben ik dan waar ik zijn moet. Mijn terugvlucht over twee weken is deze keer wel veel gunstiger, in plaats van zes uur 's ochtends, zoals de vorige keer, is het deze keer half zes in de middag en ben daardoor nog op een christelijke tijd, rond half negen, weer hier terug. Het zal ongetwijfeld heel anders gaan worden dan de twee weken die ik in juni en juli in Nederland was, die twee weken waren vooral van Tom en mij samen. Deze keer gaat het uiteraard voor een deel ook van ons worden maar ook van familie en vrienden. Het heeft zichzelf weer helemaal voor ons wordt geregeld, Tom heeft namelijk in de eerste volle week dat ik er ben, twee volle dagen vrij van school, extra quality time, heerlijk. Het grootste deel van mijn familie zie ik sowieso aanstaande zaterdag, want dan geeft mijn moeder een feestje vanwege haar 75ste verjaardag. De rest heb ik bewust zo veel mogelijk oningevuld gelaten, op een paar afspraken na zie ik wel wat er op me af komt en wat er in me opkomt. Ik laat me verrassen door the flow en mezelf. Als ik dit schrijf, woensdagavond half negen, heb ik weer het mij eigene dubbele gevoel. Aan de ene kant kijk ik ontzettend uit om weer naar Nederland te gaan, aan de andere kant besef ik dat ik deze keer echt kostbare dingen hier tijdelijk achterlaat en in Nederland weer verder afstand ga nemen van echt kostbaars. Een vervelend gevoel aan de ene kant omdat het natuurlijk weer neerkomt op loslaten, maar ook een goei gevoel omdat ik besef dat dit er nou eenmaal bijhoort om tot iets nieuws te komen wat vooral goed is en ook helemaal past bij de huidige situaties en verhoudingen van alle betrokken partijen. Het klopt dus weer helemaal maar er hoort helaas dus ook het onvermijdelijke slikken bij. Het is goed dat het nu komt, ik kan het maar gehad hebben zodat ik vanavond op de goeie manier vertrek. That's life!

2005-09-14T10:19:00.000+01:00

Gisteren, dinsdag, is uiteindelijk weer een rustige dag geworden. Aanvankelijk leek het daar niet op, want er waren gistermorgen weer een paar pusherige mails met betrekking tot Casa Kernow. Ze blijven me lastig vallen en daardoor onrustig maken en dat accepteer ik dus niet. Ik heb ze daarom op een correcte maar besliste manier gebounced. Het was vooral vervelend omdat gistermiddag de cursus Spaans begon waar ook Ailsa zich voor ingeschreven had. Ze hadden me door hun mails even weer boven op de kast maar zo wilde ik dus niet van start gaan. Toen ik bij het schoolgebouw kwam werd ik ook in eerste instantie totaal genegeerd maar ben zelf op haar afgestapt om goeiedag te zeggen en heb het daarbij gelaten. Na afloop van de cursus wachtte ze me op om te vragen hoe het met me ging en heb ik een kort oppervlakkig praatje met haar gemaakt. Ik was daarom weer dik tevreden over mezelf, over de boosheid van die morgen had ik me duidelijk heen kunnen zetten en op deze "vriendelijke" manier met elkaar omgaan vind ik prima, het is dus goed zo! Op andere gebieden zijn er nog veel positievere ontwikkelingen te melden. Ik hoorde namelijk afgelopen weekend dat er in ons gebouw nu mensen zijn met een vaste telefoonaansluiting. Dat betekent dus dat ik nu ook een nieuwe aanvraag in kan dienen. Omdat ik de eerste twee weken weg ben wacht ik daar maar mee tot ik terug ben. Want als het hier eenmaal loopt, dan loopt het ook echt gesmeerd. Binnen een paar dagen na de aanvraag staan ze blijkbaar al bij je op de stoep om de boel aan te sluiten. Na de vakantie dus eindelijk weer internet en email thuis hoop ik. Ik blijf maar met twee woorden spreken, je weet het tenslotte maar nooit.

2005-09-13T09:57:00.000+01:00

Sinds zondag is er weer rust in de tent wat Antonio en mij betreft, alles is voor dit moment duidelijk en ook goed zo. Het is waarschijnlijk nog niet het einde van de soap maar wij hebben in ieder geval voorlopig een extra herfststop ingelast, de zomerstop was duidelijk niet voldoende, het kan zelfs zijn dat we nog meer seizoenen stil liggen, time will tell. Bovendien zou het wel in het geheel passen en me goed uitkomen. Ik wil me namelijk na mijn terugkomst gaan concentreren op mijn Spaans en het vinden van werk. Daarnaast is, zoals het er nu naar uitziet, wat mezelf betreft de volgende soap in de maak maar daar kom ik later nog op terug. Het scenario en de onderhandelingen over de contracten met de hoofdrolspelers zijn namelijk nog niet helemaal afgerond. Wat Daisy en Raymond betreft zijn er tot nu toe ook geen schokkende dingen te melden maar dat zou op de valreep nog wel kunnen komen want er broeit het een en ander. Tijdens een paar karaokeoptredens is namelijk haar zangtalent en grote stembereik terecht door de Engelsen ontdekt. Wie weet zit er dus nog een contract in, vanavond hebben ze in ieder geval al een etentje. Je weet maar nooit wat daar nog uit gaat komen. Het zou ook kunnen dat er Afrikaanse of andere zaadcellen bij Daisy naar binnen zijn gewaaid of gespoeld en dat ze bij thuiskomst zwanger blijkt te zijn van een klein alloch-toontje (!). Er hangen dus nog van allerlei soaps en ontwikkelingen in de lucht. Ik hou u hoe dan ook op de hoogte als er een voet op vaste bodem zou zetten. Wat mijn eigen situatie en gevoel betreft kan ik melden dat ik gisteren, toen ik alles na de afgelopen roerige week weer eens even op een rijtje zette, opnieuw terdege besefte dat ik een lucky basterd ben in alle opzichten. Het geluksgevoel en mijn rust zijn weer helemaal terug en stabieler dan ooit. Het kan dus voorlopig weer niet kapot en ik vertrek daardoor donderdag op een goeie manier en met de beste instelling voor een paar weken naar Nederland. Ik heb er ontzettende zin an.

2005-09-12T10:44:00.000+01:00

Na vooral Antonio de laatste dagen flink afgezeken te hebben in mijn logs, is het natuurlijk niet meer dan billijk dat ik ook mijn kant van het verhaal hier neerpen. De resultaten van het bij mezelf te rade gaan want de verantwoording ligt natuurlijk ook voor een deel bij mezelf. In mijn ogen ligt een deel van de kortsluiting tussen mij en Antonio na zijn terugkomst bij mijn te hoge verwachtingen. Ik had het idee dat er bij hem net zo veel van hem afgevallen was als bij mij en dat was duidelijk niet het geval. De teleurstelling en boosheid die ik daarna voelde was dus ook voor mezelf bedoeld, maar heb die voor een deel op hem afgereageerd. Daaraast heb ik hem natuurlijk regelmatig te veel op zijn nek gezeten en dat werkt verstikkend zoals ik zelf uit eigen ondervinding maar al te goed weet. Alles bij elkaar zijn we dus een fraai stelletje kneuzen met een heleboel eigenaardigheden en deuken. Wat mezelf betreft vraag ik me weleens af of er qua relatie nog wel ooit ergens een soepel lopend geheel van te maken is. Ik weet het niet maar ben nog steeds erg positief. Bij Antonio komt het er eigenlijk op neer dat hij een super perfectionist is, heel erg dwangmatig en rationeel met een superstrakke planning en aanpak van heel zijn leven, in mijn ogen neurotisch. In ieder geval zijn we op het ogenblik elkaars absolute tegenpolen en daardoor de voortdurende botsingen en dus absoluut niet te verenigen. We kunnen dus niet met elkaar maar op de ene of andere manier ook niet zonder elkaar. Omdat we dat laatste ook geen van beiden willen zullen we daar dus een weg in moeten zien te vinden, een weg waarvoor ik zelf wel mogelijkheden zie maar daarvoor zijn gelijkgestemde geesten nodig. De tijd zal het leren. Zondagmorgen hadden we afgesproken op het strand en was hij een tijdje de Antonio waar ik voor wil gaan. Hij was even net een mens, vol leven en passie, openhartig, vrolijk enz. Maar er waren ook momenten dat andere persoonlijkheden zich manifesteerden. Soms lijkt hij een computer of machine, dan weer trekt hij zich helemaal in zichzelf terug, dan is hij weer de arrogante schoolmeester en het volgende ogenblik puur rationeel. Erg moeilijk te doorgronden dus en erg vermoeiend omdat hij binnen korte tijd zoveel verschillende emoties in me oproept. Plus heeft hij weer een paar extreme ideeen gespuid. Hij heeft dus voornamelijk bevestigd dat mijn beslissing om hem los te laten en als vrienden verder te gaan de goeie is.

2005-09-09T11:31:00.000+01:00

Helaas voor de lezers, maar gelukkig voor mezelf, zit er, in ieder geval voorlopig, geen vervolg meer in van de Antonio soap. Gisteren zijn alle stukjes van de puzzel op zijn plek gevallen, er klopt gewoon geen hout van en er is nu ook niks van te bakken. Voor mezelf staat de deur nog op een kier, naar hem toe heb ik hem dichtgeknald. Achteraf had ik het vorige week woensdag, toen ik hem van het vliegveld heb gehaald, al kunnen weten. Toen hij door de douane kwam deed hij me niks meer, mijn speciale gevoel voor hem was weg of verdoofd en mijn slechtziendheid was verdwenen. De paar keren dat ik hem daarna heb gezien was het niet anders, de kriebels en de chemie zijn er niet meer. Er is te veel gebeurd en ik ben te vaak tegen een muur aangelopen waardoor mijn gevoel voor hem beurs gebeukt is. Of het helemaal weg is of alleen maar tijdelijk verdoofd weet ik nu nog niet. Dat zal vooral van hem afhangen maar ik reken nergens meer op. Ik zie hem nu vooral als het moederskindje en een domme, eigengereide, arrogante, doortrapte, pedante en gestoorde klootzak zonder geweten, in feite dus zielig en meelijwekkend. Na gisteren een paar keer flink mijn frustratie, verdriet en teleurstelling te hebben gespuid, voel ik me een stuk beter en kan ik weer verder. Volgens mij zit ik er met mijn vermoedens wat hem betreft niet veel naast en heeft hij daardoor nog een lange weg te gaan voor hij met beide benen op de grond staat en aan meer dan vriendschappen toe is, als hij dat uberhauot voor elkaar krijgt. Maar ja, dat is zijn verhaal en niet meer het mijne vanaf nu. Na het effe flink slikken voelt het voor mij in ieder geval als een opluchting, het geluksgevoel en de rust komen van lieverlee na een dag of wat onrust weer terug en daar was het tenslotte om begonnen. Laat maar komen wat moet komen.

2005-09-08T10:21:00.000+01:00

Doordat Antonio mijn speciale gevoel voor hem tijdelijk verdoofd heeft of misschien wel definitief vernietigd heeft, kan ik nu objectiever naar hem kijken. Hoe meer hij daarnaast de laatste dagen over zichzelf loslaat, deste duidelijker wordt het me dat Antonio een wel erg vreemde snuiter is. Afgelopen zaterdag heeft hij me zaken over zichzelf verteld die in mijn ogen kant nog wal raken en aantonen dat er in zijn hoofd erg vreemde processen bezig zijn. Dat en alles wat er in de afgelopen dagen sinds zijn terugkomst is gebeurd, bevestigen dat mijn keuze om heel erg veel afstand te nemen en hem los te laten een goeie is. Ik krijg steeds meer de overtuiging dat zijn intelligentie en apathie hem tot erg extreme opvattingen hebben gebracht of dat er een of ander onlogisch psychisch proces in het spel is. Gisteren heb ik hem een zo objectief mogelijke en beschouwende mail gestuurd met daarin mijn interpretatie van de feiten, zonder het hierboven genoemde natuurlijk uit te spreken, die conclusie heb ik namelijk pas vandaag getrokken en het lijkt me bovendien beter dat achterwege te laten. In de mail heb ik hem er vooral mee geconfronteerd dat hij in mijn ogen weigert naar zijn kant van de dingen te kijken en alles bij een ander legt en dat is niet alleen bij mij het geval. Ik heb hem het advies gegeven hier eens naar te kijken, wil hij dat niet dan heb ik aangegeven dat hij geen contact meer met me hoeft te zoeken. Ik heb mijn buik nu echt vol van hem en weet dat ik zonder hem een veel aangenamer en gelukkiger leven heb. De vermoedens die ik hier al eerder uitte, dat Antonio in mijn leven is gekomen op het moment dat mijn eigen hoofd nog overliep en dat het in feite dus klopt dat hij niet bij me past, blijken nu dus steeds meer bevestigd te gaan worden en ik kan er nu ook vrede mee hebben. Ik wil niet dat zijn of iemand anders' chaos nog langer mijn rust en geluk verstoren. Veranderingen of nieuwe ontwikkelingen moeten iets toevoegen niet afbreken.

2005-09-07T09:29:00.000+01:00

Ondertussen zijn Daisy en Raymond al een dag of drie hier, we hebben veel tijd samen doorgebracht en het is heerlijk ontspannen, open en zonder verplichtingen. Raymond en ik hebben gistermorgen een uurtje getennist en willen dat donderdag weer gaan doen. Of er tussen ons nog een soap in zit weet ik nog niet, we willen er morgen voor gaan zitten of we niets iets kunnen bedenken of in scene kunnen zetten. Anders wordt het hier natuurlijk ook maar saai met al dat positiefs, nietwaar? Antonio en ik communiceren nog steeds, hij begint van lieverlee wat meer van zichzelf te laten zien. Hij denkt vooral veel voor mij, spreekt me aan op mijn gedrag en probeert alle knelpunten op mijn bordje leggen, Hij heeft deels gelijk maar het is (nog) niet echt opbouwend en hij gaat (nog) niet echt bij zichzelf te rade, maar er is in ieder geval weer een begin. Ik heb daarom nog eens geprobeerd het tij te keren door hem duidelijk te maken dat ik die kant niet op wil, ik wil iets opbouwends en daar hoort openhartigheid en vooral communiceren bij. Of hij die boodschap begrijpt en daar dus al aan toe is weet ik nog niet en dat maakt me ook eigenlijk op het ogenblik niet uit. Met mij gaat het goed en het is tenslotte zijn chaos. De Casa Kernow soap kreeg gisteren ook weer een staartje, ik kreeg namelijk weer een mail van Ailsa waarin ze meedeelt dat ze de site bij een ander onder willen brengen en daarvoor mijn toestemming willen. In eerste instantie heb ik nog even gedacht ze een rekening te sturen voor het copyright van mijn foto's, maar heb nu zoiets van prima hoor, laat maar titte want dan kan het boek definitief dicht. Het is nu helemaal duidelijk waar het al die tijd om is gegaan en laat ze er gelukkig mee zijn. Het gaat me dus alles bij elkaar erg goed, ik heb afstand kunnen nemen van alles wat dreigde onrust in mijn leven te brengen en heb nu heel erg leuke dingen omhanden en hetzelfde in het vooruitzicht. Nog ruim een week en dan ben ik weer een paar weken in Nederland waar ik ontzettende zin in heb en naar uitkijk.

2005-09-06T10:12:00.000+01:00

Maandag is door mijn beslissing in eerste instantie een verdrietige dag geworden, dit is niet wat ik wil maar ik zie op dit moment geen andere wegen meer. Ik heb alles geprobeerd en loop telkens met mijn kop tegen een muur van stilte, geslotenheid en in mijn ogen uitvluchten. Ik begrijp hem ook wel, ik heb zelf een aantal jaren geleden in dezelfde situatie gezeten en besef daardoor heel goed dat hij nog lang niet toe is aan meer dan vriendschap. Hij heeft gewoon heel veel tijd voor zichzelf nodig om alles goed op een rij te zetten. Maar dat is zijn verhaal. Het mijne is gelukkig heel anders, ik heb geen onrust meer in mijn lijf, leven en kop, ik heb geen chaos meer zoals hij en wil dus verder. Ik ben niet de aangewezen persoon om hem te helpen, hij weet dat ik er voor hem ben als hij me nodig heeft, meer kan ik hem op dit moment niet bieden. De deur is dus nog niet helemaal dicht, maar het is hoe dan ook een teleurstelling en die moest ik gisteren eerst effe een plek geven. Mijn overtuiging dat hij het is wankelt dus, misschien dat er in de toekomst wel een moment komt dat het klop, geen idee. We gaan nu in ieder geval op de goeie manier met elkaar om en dat is me ook al veel waard. Vanaf gisteren ben ik dus begonnen de draad van lieverlee weer op te pakken, momenten dat ik naar hem toe wil of hem wil horen waren er niet echt, en het is ook het beste dat even achterwege te laten. Het enige wat ik nog wel met hem heb geregeld is dat hij voor mijn planten zorgt als ik in Nederland ben. Het was dus effe slikken en pijnlijk, maar zie gelukkig vooral het positieve ervan in. Net als het Casa Kernow verhaal bewijst het Antonio verhaal dat ik ontzettend gegroeid ben in de maanden dat ik hier ben. Ik heb een heleboel auto destructief gedrag achter me gelaten en bij groeien kan het er nou eenmaal bijhoren dat er mensen uit je leven verdwijnen omdat je niet meer op dezelfde golflengte zit of dat de verhoudingen zich wijzigen. Soms is dat pijnlijk maar voelt het daarna veel beter.

2005-09-05T09:18:00.000+01:00

Afgelopen zaterdag was het wild in meerdere opzichten, volop zon, erg warm maar een harde wind en daardoor veel stuifzand op het strand, niet echt aangenaam. Zondag was het alleen echt warm. Het lijkt erop dat de hete zomer pas nu echt is begonnen. Van lieverlee begint het nu namelijk ook duidelijk te worden wat er tussen Antonio en mij is veranderd. Er is inderdaad meer rust, maar die blijkt dus alleen aan mijn kant te zitten, ik ben nu inderdaad zelfs rustiger als hij en dat merk je ook, het botst weer maar de rollen zijn nu omgedraaid. Nu ben ik de rustige en laat hij zich meeslepen door zijn gevoel. Mijn aanvankelijke onrust was er vooral omdat mijn verwachtingen niet helemaal zijn uitgekomen, ze waren te hoog en kon dus daarvoor alleen bij mezelf te rade gaan. Ik vroeg me namelijk af of ik dat onrustige bij Antonio ooit helemaal los zou kunnen laten, het leek bij hem onderdeel van mijn karakter en ik kon me niet echt goed meer herinneren of ik zo altijd geweest ben. Ik dacht zelf van niet en bij de rest van de mensen om me heen heb ik het in ieder geval niet meer. Bij navraag bij mijn moeder en vrienden werd dat laatste ook bevestigd. Als baby was ik wel ongeduldig maar dat is van lieverlee weggegaan, het onrustige en ongeduldige is ontstaan en dus ook zichtbaar geworden door de omstandigheden na de scheiding en is nu dus duidelijk op zijn retour, heerlijk. Ik heb dus met mezelf de afspraak gemaakt vanaf afgelopen zondag geen of in ieder geval veel minder en andere initiatieven te nemen en vooral mijn mond te houden. Eens af te wachten hoe de dingen zich dan zullen ontwikkelen. Het zal me misschien moeite kosten zodat het weer knokken tegen mezelf wordt maar misschien ook wel niet. Onrust wil ik in ieder geval niet meer, dat ben ik meer dan zat. In feite komt het allemaal ook perfect uit en klopt het plaatje weer. Daisy en Raymond zijn gisteren aangekomen dus ik ben afgeleid, daarna reis ik met hen voor twee weken naar Nederland en als ik terugkom is Barbara er weer voor een week of zeven en ga ik op zoek naar werk. In november komt Jupp en als die teruggaat is het ondertussen december. Tegen die tijd moet er volgens mij weer meer duidelijkheid kunnen zijn, ik neig er zelf steeds meer naar dat vriendschap de enige optie is tussen ons, ons grootste probleem is vanuit mijn opzicht zijn gebrek aan communicatie. Dit stukje is in de loop van het weekend geschreven en is door de ontwikkelingen met Antonio steeds aangepast, wat ik nu aan het neerpennen ben is in feite mijn eindconclusie van maandagmorgen. De ontwikkelingen waar ik het over heb zijn geen praktische ontwikkelingen, want er is op dat gebied gewoon weinig gebeurd, het zijn de ontwikkelingen in mijn hoofd. Ik ben namelijk tot de eindconclusie gekomen dat nu stoppen gewoon het beste is, nu kunnen we nog op een vriendelijke manier uit elkaar gaan en vrienden zijn. Waarom dan wel? Ten eerste voegt Antonio op dit moment niks toe aan mijn geluk en rust, integendeel. En ten tweede merk ik dat ik mezelf niet meer bij hem kan zijn. Betere argumenten zijn er volgens mij niet. Ontzettend jammer want ik hou heel erg veel van hem maar de feiten zijn helaas niet anders.

2005-09-02T10:00:00.000+01:00

Mijn vermoedens en hoop zijn bewaarheid, Antonio en ik zijn een stuk dichter bij elkaar gekomen en daardoor is er nu rust tussen ons. Het is een hemelsbreed verschil met voor de vakantie. We hebben gisteren een heerlijke middag gehad, hebben voortreffelijk gegeten bij "El Caracol" in Arrecife en op een goeie en vooral open manier met elkaar gepraat. Het weer was gisterochtend een stuk minder, het was bewolkt met een fris windje maar dat paste wel bij de stemming, die vooral bepaald werd door de spanning vanwege de onzekerheid hoe het nou echt aan zou voelen tussen ons na die ruim twee maanden. Misschien heel symbolisch maar toen ik Arrecife in reed op weg naar Antonio brak de zon door en was het weer als vanouds warm. Nou voelde ik me al lang erg goed en rustig, maar door de ontwikkelingen van de laatste tijd, de goeie nieuwe start van Tom, de ontmoeting met Barbara, de aftocht van Casa Kernow, de terugkeer en goeie ontwikkelingen met Antonio is er per keer nog meer rust en vertrouwen in me gekomen en ik heb geen haast meer. Het plafond lijkt telkens bereikt, maar ieder keer wordt het verlegd. Misschien is er gewoon wel geen. No se. Morgen en zondag zal er, net zoals de afgelopen weken, geen log zijn. Ik ben nu natuurlijk helemaal aangewezen op het internetcafe en dat is alleen op werkdagen open. Ook dat voelt stukken beter, ik ben nu niet meer afhankelijk van wat dan ook van een ander maar betaal nu gewoon voor de service. Het is trouwens ook heerlijk om een paar dagen niet op internet te kunnen en geen emails op te kunnen halen, ook weer een stuk relaxter en minder dwangmatig.

2005-09-01T09:47:00.000+01:00

Woensdag is een ietwat onwezenlijke dag geworden doordat ik in de nacht van dinsdag op woensdag zo goed als geen oog heb dicht gedaan. Dat had natuurlijk met de terugkomst van Antonio te maken maar ook omdat er weer emails waren gekomen met pogingen op mijn gemoed te werken. Zo kom je er natuurlijk niet los van. Omdat ik wist dat het geen nut zou hebben op bed te blijven liggen heb ik die nacht mijn huis maar opgepoetst, het was hard nodig en zodoende hebben die ueren in ieder geval nog iets nuttigs opgeleverd. Zoals gezegd heb ik afgelopen zaterdag alle spullen afgegeven van de website en daar kunnen ze dus duidelijk niet mee uit de voeten. In plaats van me direct te vragen of ik die nog wil onderhouden, komen er nu emails met bijvoorbeeld: "I have a lot to learn." en "Obviously, I shall struggle to update the website, but it would be unfair for me to expect you to carry on servicing the website after offending you."en "You are not my enemy and I hope you will still be friends with us." Op deze misselijk makende manier gooien ze alleen hun ruiten nog maar verder in en zakt mijn broek wat hen betreft nog verder af. Door de slapeloze nacht was het weerzien met Antonio ook wat onwezenlijk en mat maar ook goed, hij had namelijk de nacht daarvoor ook niet kunnen slapen omdat hij de avond ervoor met de laatste trein naar Sevilla moest om zodoende het eerste vliegtuig naar hier te kunnen halen. Ik heb het idee dat er meer rust tussen ons is, in ieder geval bij mij. Het leek er zelfs op dat ik nu rustiger was als hij. Vanmiddag gaan we samen eten en zal het wel levendiger zijn nu we bijgeslapen zijn en de eerste shock achter de rug is.

2005-08-31T09:51:00.000+01:00

Tom had afgelopen maandag zijn eerste dag in Nijmegen, het was hem meegevallen. Het is natuurlijk vooral aftasten want alles is nieuw, het reizen, een totaal andere omgeving en medestudenten die uit alle delen van het land komen. Het hoort er allemaal bij, maar ik ben er van overtuigd dat hij ook hier weer zijn draai, plek en maatjes zal vinden. Nadat dinsdagmorgen de gigolo soap was afgesloten met een laatste mail van mijn kant, kon ik de draad van mijn drukke leven hier weer oppakken. Eerst om mijn cortado largo bij O'Orreo en daarna lekker relaxen op het strand en de boel van me afspoelen in het heerlijke oceaanwater. Je kunt trouwens al wel merken dat de grootste zomerdrukte achter de rug is, je ziet minder families met kinderen. De toeristen van nu zijn vooral jonge stellen en de wat ouderen waarvan de kinderen al de deur uit zijn of niet meer met pa en ma meegaan. Het weer is nog steeds het echte Lanza-weer, een strakblauwe hemel met volop zon en een lekker fris briesje. Gistermiddag rond vijven kwam ook het verlossende telefoontje uit Cordoba. Antonio heeft weer werk op het eiland en komt vanmorgen om acht uur vanuit Sevilla aan. Ik haal hem af en ben uiteraard benieuwd hoe het weerzien zal zijn en of zal blijken dat we inderdaad dichter naar elkaar gegroeid zijn in de afgelopen maanden. Ik hou het maar op Doris Day: Lo que sea,sera.

2005-08-30T10:04:00.000+01:00

Zaterdagavond had ik voor mezelf het idee dat de emoties wat Ailsa betreft bij mezelf voldoende gezakt waren en heb haar daarom gebeld om te vragen of dat bij haar ook zo was en of een gesprek mogelijk was. Nou............ dat was dus duidelijk niet zo, ze wilde uberhaupt niet meer met me praten en me ook niet meer zien, een bak modder volgde. Ze nam het me vooral kwalijk dat ik opzettelijk en op een groffe manier de vakantie van haar familie verpest heb en dat ze nu "part of the next soap" op mijn weblog was geworden. Ze kwakte na deze mededelingen de hoorn op de haak. De wereld was weer maar eens op zijn kop gezet. Een uurtje later belde ze echter zelf terug want er was blijkbaar een lichtje gaan branden. Ik heb namelijk hun website, die ze overigens van mij kado hebben gekregen, gebouwd en beheer die ook. Ze waren er dus achtergekomen dat ze de deur wat te vroeg dicht hadden gegooid omdat ze me nog nodig hebben. Over opportunisme gesproken. Er volgde een erg doorzichtige aanpak met natuurlijk heel veel stroop smeren om te proberen recht te breien wat krom is. Haar eindconclusie was: "We are different". Ik ben daar maar in meegegaan maar denk niet dat we zo different zijn, het grote verschil zit hem volgens mij in onze situaties en misschien het verschil in Engels en Europees denken. Ik ben vrij en onafhankelijk en zij zit in een volkomen afhankelijke positie die niet bij haar past. Dubbel triest dus in feite, want ze ziet ook niet in dat ze deze soap zelf in het leven heeft geroepen en met doorzichtige onoprechte emails met dubbel bodem de boel alleen nog maar meer vertroebeld. Wat haar familie betreft kan ik er natuurlijk niks aan doen dat ze zich dit persoonlijk aantrekken en daarmee zelf hun vakantie verpesten. Bovendien ben ik vrij mijn belevenissen en gevoelens in mijn als dagboek bedoelde weblog neer te pennen en zou het haar niet moeten uitmaken wat ik hier schrijf als ze vindt dat ze in haar gelijk staat. Voor mezelf is deze uitkomst eigenlijk geen verrassing. Dit zat er al langer aan te komen en het past eigenlijk gewoon in de opgaande verhaallijn, ik heb daar in de afgelopen maanden veel meer kromme dingen gezien, beleefd en gehoord, en voel het dan ook vooral als een opluchting. Zondagochtend ben ik er nog langs gegaan om de spullen van de website af te geven en mijn fiets en reservehuissleutel op te halen, het afscheid ging op een rustige en nette manier en ik heb ze voor alles bedankt. Ten afscheid zei Ailsa toen John niet in de buurt was: "I'll miss you". Triest en in heel veel opzichten veelzeggend. Ik heb namelijk het idee dat dit niet haar eigen keus is, John heeft me de afgelopen tijd met indirecte vervelende opmerkingen duidelijk gemaakt dat ik, hoe krom ook, een bedreiging voor hem vormde. Misschien was dit incident de perfecte stok en had ze haar instructies? Don't know. Ik heb in ieder geval geen zin in een slangenkuil van onuitgesproken gevoelens, dubbele bodems, verborgen agendas, gekonkel, onoprecht toneelspel en meer van dat soort zaken. Het is jammer, effe slikken maar onomkeerbaar vrees ik. Het gigolo incident kwam dus eigenlijk zoals alles op het goeie moment, alles heeft weer zijn goeie plaats. We kunnen vriendelijk tegen elkaar zijn en that's it for now. Het zij zo!

2005-08-29T10:04:00.000+01:00

Het afgelopen weekend was er weer een van afscheid nemen. Zaterdagochtend heb ik Barbara en Perro, haar hond, naar het vliegveld gebracht, zij zijn weer voor een maand of zo terug naar Duitsland. We hebben een heel erg leuke tijd gehad en ik miste hen dan ook 's middags aan het strand. Ik merk trouwens wel dat ik het afscheid nemen beter onder de knie krijg. Ook dat is dus toch blijkbaar een kwestie van regelmatig doen. Tom begint vandaag aan zijn nieuwe opleiding, om twaalf uur is de aftrap. Toen ik hem gisteren aan de telefoon had stond alles al klaar. Echt zin had hij er niet in maar dat is ook wel begrijpelijk, er komt een hoop nieuws op hem af en dat zorgt uiteraard voor plankenkoorts. Maar dat komt allemaal dik voor elkaar, die staat zijn mannetje wel. Donderdag heeft hij trouwens zijn echte vuurdoop, dan heeft hij lessen van negen 's morgens tot zeven 's avonds. Blijkbaar is dat maar eenmalig en dat lijkt me alleen maar goed. Na zo veel uren neem je volgens mij niks meer op. Wat Antonio betreft is er nog niks veranderd, hij heeft nog steeds geen uitsluitsel over zijn werk en zit dus nog steeds in spanning. Dat merk je ook als je hem spreekt, hij wordt steeds stiller en klinkt steeds matter. Begrijpelijk en ik laat hem daarom maar zo veel mogelijk met rust en ook dat begin ik duidelijk te leren. Die komt, zoals al door Casa werd gemeld, wel weer los (nou ja, los) als er duidelijkheid is. Hopelijk deze week.

2005-08-26T10:04:00.000+01:00

Ailsa en ik hebben een aanvaring gehad, Ailsa gooit er regelmatig dingen uit zonder eerst goed erover na te denken wat ze zegt, ze brengt zich daardoor nogal eens in een moeilijk parket en deze keer dus bij mij. Ik herken het trouwens wel, zelf heb ik me daar in het verleden ook schuldig aan gemaakt. Het geval is namelijk dat ik een week of zo geleden, naar aanleiding van mijn ontmoeting met Barbara, tegen haar gezegd had dat ik erover dacht gigolo te worden. Het was uiteraard bedoeld als geintje en heb haar dat, omdat ik haar ken, voor alle duidelijkheid ook gezegd maar is desondanks een eigen leven gaan leiden. Afgelopen maandag tijdens een gezamenlijk barbecue, waar ook Barbara bij was, bracht ze het onderwerp gericht en op een voor Barbara en mij pijnlijke manier een paar keer ter sprake, we hebben er uiteraard wel op gereageerd maar ik wilde op dat moment geen confrontatie omdat er anderen bij waren en ik de avond niet wilde verpesten. Doordat ik daardoor blij was dat de avond voorbij was en naar huis kon, heb ik me nogal snel uit de voeten gemaakt waardoor ik vergat afscheid van Barbara te nemen. Barbara begreep dat wel, Ailsa reageerde echter met de opmerking: "Typisch iets voor een gigolo". Vooral dat laatste is me in het verkeerde keelgat geschoten, zoiets zeg je niet over mensen waarvan je zegt dat het je vrienden zijn, dat zijn geen geintjes meer en het een heeft bovendien niks met het ander te maken. Ik heb haar daar op een nette en rustige manier, ja ja ik leer het, mee geconfronteerd en daardoor haar en volgens haar zeggen de hele familie mee van slag gebracht. Ze was totaal overstuur en niet voor rede vatbaar. Daarop heb ik voorgesteld de emoties eerst een paar dagen te laten bezinken eer we verder praten, maar ook dat viel verkeerd. Over een paar dagen, als het stof weer is gaan liggen, zie ik wel verder. De wereld gaat hoe dan ook verder met het draaien van zijn rondjes.

2005-08-25T09:31:00.000+01:00

Zoals al eerder gemeld, ik moet blijkbaar eerst hier mijn hart wat Antonio betreft luchten want dan komt er prompt een reactie. Tot een andere conclusie dan dat het wel telepathie moet zijn kan ik haast niet meer komen, want lezen kan hij mijn schrijfsels uiteraard niet. Toen ik gisteren namelijk naar het cybercafe ging voor mijn dagelijkse rondje, lagen er twee e-mails van hem op me te wachten. Ze worden per keer meer openhartig en duidelijker, we komen ergens. We zijn er nu in ieder geval beide aan uit waar onze schoen het meeste wringt. We zijn er achter gekomen dat we blijkbaar allebei in een oude rol vast hebben gezeten en daarmee naar elkaar toe gewoon verder zijn gegaan. Het gevoel, waar ik al eerder over schreef, dat het verhaal met Tom hier gewoon verder leek te gaan met Antonio. Hij had hetzelfde maar dan andersom. We weten nu in ieder geval waar we aan kunnen werken. Eigenlijk heeft het taalverschil dus ook grote voordelen, ik kan namelijk hier schrijven wat ik wil en ook per telefoon zeggen wat ik wil als Antonio er bij is. En af en toe heb je dat toch gewoon nodig, er zijn gewoon dingen die je niet tegen een partner zegt maar wel tegen goeie vrienden, en andersom natuurlijk ook.

2005-08-24T09:47:00.000+01:00

De vakantie loopt duidelijk op een eind, Antonio is er nog niet of het gedonder begint al weer, ik maak van zijn in mijn ogen grootste probleem, introversie, weer mijn probleem. Waarschijnlijk wordt namelijk deze week bekend gemaakt hoe het zit met zijn werk voor het volgende schooljaar. Hij maakt zich daar zorgen over en heeft zijn twijfels, begrijpelijk, normaal en zeker de laatste dagen spannend. Mijn probleem is alleen dat Antonio zich op zulke momenten helemaal in zichzelf terugtrekt en je hem zodoende heel moeilijk bereiken kunt. Ik probeer met hem mee te leven en hem te steunen, dat hoort er volgens mij ook bij als je om iemand geeft, maar loop met mijn kop tegen een betonnen muur. Zelf heeft hij het er, buiten de spanning, niet moeilijk mee, hij wil op zulke momenten helemaal met rust gelaten worden en zijn eigen boontjes doppen. Het is tenslotte zijn probleem vind hij. In feite een bewonderenswaardige houding en uiteindelijk maakt hij het me natuurlijk alleen maar makkelijk. Bovendien is het ook een gevoel wat ik wel begrijp en ook deels in mezelf herken. Ik wil namelijk ook op momenten dat ik ergens mee zit zelf mijn ei uitbroeien maar heb dan altijd wel behoefte aan een klankbord. Antonio dus duidelijk niet. En daar zit nou net mijn probleem, ik voel me namelijk buitengesloten en genegeerd, een feit wat ik zal moeten accepteren en respecteren als ik met hem verder wil. Ik maak het mezelf dus alleen weer maar weer eens moeilijk want het zijn tenslotte mijn kloek- en regelgevoelens die hun kop weer opsteken. Ik knok dus weer effe met mezelf.

2005-08-23T09:24:00.000+01:00

Hoe langer ik hier ben en hoe beter ik daardoor sommigen van hen leer kennen, hoe meer ik er van overtuigd raak dat Engelsen door de band genomen toch een speciaal ras zijn, dat ze door het feit dat ze op een eiland opgegroeid zijn, zich op een andere manier ontwikkelt hebben dan de Europeanen van het vasteland. Mijn ervaringen maken me in ieder geval steeds duidelijker dat er heel veel toneel gespeeld wordt, overvriendelijk in je gezicht maar ondertussen veel achterklap, jaloezie, arrogantie en oogkleppen. Achter het beleefde en vriendelijke uiterlijk ontdek ik steeds vaker dubbele bodems, oportunisme en vooral onzekerheid en angst. Niks mis mee natuurlijk, ieder vogeltje zingt tenslotte zoals hij gebekt is, het belangrijkste voor mij is dat ik het zie gebeuren, afstand neem en er om kan glimlachen. Voor de rest mag iedereen het zichzelf tenslotte zo makkelijk en moeilijk maken als hij zelf wil. Bovendien is het natuurlijk geen monopolie van de Engelsen, ze hebben tenslotte ook de Amerikanen besmet en via het Gemene Best misschien wel een heel groot deel van de wereld. We hebben het uiteindelijk allemaal min of meer in ons, misschien hebben de Engelsen het alleen uitgevonden, verfijnd en zijn daardoor de specialisten.

2005-08-22T09:54:00.000+01:00

De wonderen stapelen zich nog steeds op, ik heb me al tig maal geknepen maar ik ben toch echt wakker, ik droom niet. Zaterdag zat ik nog volop in de euforie door het goeie nieuws van Tom, bezorgt Antonio me de volgende shock. Ik was er zelfs stil van, iets wat helemaal niet bij me past. Maar goed dat het weekend was zodat ik geen internetverbinding had, ik wist namelijk niks meer te zeggen of te schrijven. Het geval is namelijk dat Antonio een week eerder terugkomt dan gepland. Hij moet zo rond de zesde weer beginnen en zou aanvankelijk de vierde terug komen, geen dag eerder dus. Blijkbaar heeft hij iets opgelopen, een of ander onbekend extravert en sociaal virus of zo, hij klinkt namelijk ook heel anders, opener en vrolijker. Ik wilde hem eerst vragen of de aandoening tijdelijk is of chronisch, maar heb dat maar achterwege gelaten. Het wordt van lieverlee zichtbaar dat die ruim twee maanden ook voor hem heel belangrijk zijn geweest. Voor mezelf heb ik in ieder geval mijn gevoelens en nog het een en ander op een rij kunnen zetten. Ik weet nu weer dat ik ook gelukkig kan zijn zonder en niet vanzelfsprekend ben, dus niet op wat voor manier dan ook afhankelijk ben. Volgens mij nog steeds de beste basis voor iets degelijks en duurzaams. Of we nu beter bij elkaar aansluiten wordt me vanzelf duidelijk.

2005-08-20T10:01:00.000+01:00

Vrijdagmorgen een sms van Tom: "Alles ok, ik bel je vanmiddag tussen twee en drie als ik in de trein zit." Om kwart voor drie hield ik het niet meer en heb ik hem zelf gebeld, hij was net zijn koffer uit de bagagekluis aan het halen op het station, ze hadden met de groep afscheid genomen in de stad en miste net zijn trein. Na de eerste tegenvallende anderhalve dag is het geweldig geweest, kroegentochten tot vijf uur 's morgens en dat soort zaken. Geweldig! Hij heeft het dus reuze naar zijn zin gehad na de ietwat valse start. Zo leuk dat hij nu op kamers wil en nu ook inziet dat hij door het op en neer reizen veel zal missen en min of meer tussen de wal en het schip zal vallen, thuis en in Nijmegen. Over het thuis verkopen van deze boodschap heb ik natuurlijk weer mijn twijfels, ik denk dat dit een stevige dobber voor hem gaat worden, maar wie weet, alles loopt daar de laatste tijd tenslotte gelukkig anders dan ik denk en hij is bovendien net als ik: wat hij in zijn kop heeft, heeft hij niet in zijn k..t. We zullen zien, ik ben hier in ieder geval al dolgelukkig mee, voorlopig kan het weer niet meer stuk.

2005-08-19T09:26:00.000+01:00

Woensdag is een erg rustige dag geworden ook door het vreemde zware weer. Na een aantal ontzettend leuke en volle dagen op rij kwam dat ook goed uit, effe de boel relativeren en terug met de pootjes op de grond. Mijn gedachten waren vooral bij Tom en het niet weten en bij Antonio want daar geldt eigenlijk hetzelfde verhaal. Vandaag komt Tom weer thuis en ik ben natuurlijk heel erg benieuwd naar zijn ervaringen en verhalen. Ik ben met name benieuwd of hij zich stoer, en dus gesloten, op zal stellen door de nieuwe ervaringen waarvan de clou nog niet helemaal zal zijn doorgedrongen of dat het echte verhaal, of in ieder geval een deel ervan, er al uit komt. Ik hou het op het eerste. Antonio sprak ik afgelopen maandag en die zit in een rationele en vooral introverte fase. Het is wel duidelijk dat hij van allerlei dingen aan het afwegen is en op een rij aan het zetten. In feite dus met hetzelfde bezig is als ik, hij weet het ook allemaal nog niet. Maar van het hoe, wat, waar en waarom hoor je, in tegenstelling tot mij, niks. Het zijn dus spannende tijden van wachten op binnenvetters, en dat kan zoals bekend effe aanlopen. Een ideale test dus om bij mezelf te blijven en me niet te laten meeslepen door mijn gevoel en gedachten. Het lukt me wonderwel om rustig te blijven, ik heb het voor mezelf tenslotte allemaal goed op een rij en aan de ander kant van de verhalen kan ik toch niks doen. Het gaat zoals het moet gaan en dat is goed.

2005-08-18T10:50:00.000+01:00

De laatste paar dagen zijn erg warm en deze keer ook heiig en benauwd, de wind is grotendeels gaan liggen en vanmorgen was er zelfs de eerste regen sinds maart, een paar druppels, en wat gerommel in de lucht. Daardoor lijkt het nu een beetje op de zwoele warme dagen in Nederland waar ik niet zo weg van ben en waar ik altijd last van had. Ik werd daar altijd zo mat en futloos van, ze slurpten mijn energie weg. Nou is dat laatste op het ogenblik niet zo'n ramp omdat ik nog zo goed als initiatiefloos leef en de warmte is ook goed uit te houen als je er voor zorgt de oceaan binnen handbereik te hebben. In feite heb ik er alleen 's nachts last van in bed, ik heb daarom voor het eerst mijn plafondventilator aan gehad. De drukte en het rumoer op het eiland zijn nu duidelijk op zijn hoogtepunt, volle straten, terrassen, stranden en er is met name in Puerto del Carmen van alles georganiseerd om de toeristen bezig te houen en zo veel mogelijk geld afhandig te maken. Er stond bij de oude haven onder ander een kermis. Maandagavond werd die afgesloten met een groot en spectaculair vuurwerk. Mark en ik hadden eerder die avond getennist, de eerste echte pot voor me na zo'n twaalf jaar. Ik verloor overigens van mijn twintig jaar jongere en regelmatiger spelende tegenstander, maar het ging lekker en ik hoef me niet te schamen. Het gaat tenslotte om het plezier, we hoeven er niet van te eten. Daarna zijn we met z'n allen samen gaan eten en daarbij nodigde Barbara ons uit om het vuurwerk vanaf haar terras samen te bekijken. We zaten daar eerste klas in alle opzichten. Het was weer een heel erg geslaagde avond.

2005-08-17T10:39:00.000+01:00

Maandagmorgen kreeg ik al vroeg een sms van Tom dat het bij de ontgroening niet superleuk maar ok was en dat ze hun mobiele telefoon in moesten leveren. Je kon proeven dat het hem tegenviel en het heel anders was dan dat wat hij er vantevoren over in gedachten had gehad. Omdat ik hetzelfde heel veel jaren geleden, ruim dertig, ook heb meegemaakt, heb ik voordat hij ging nog in twijfel gestaan of ik hem moest vertellen dat er in zo'n week ook dingen kunnen gebeuren die minder leuk zijn. Omdat die week van mij ruim dertig jaar gelden is en er ondertussen veel is veranderd, had ik besloten dat niet te doen ook om hem onbevooroordeeld op pad te sturen. Maar hoe dan ook maakte zijn sms de kloek in me wakker en heb hem daarom gelijk gebeld toen dat nog kon. Het was me meteen duidelijk dat hij het er flink moeilijk mee had, je kon een snik in zijn stem horen. Mijn eerste gedachte was dan ook hem te zeggen: "Pak je spullen in en ga naar huis", maar heb dat dus voor me gehouen, dat leek me opvoedkundig niet verantwoord. Het hoort er nou eenmaal bij, dit zijn de eerste echt zelfstandige stappen, de eerste keer dat hij alleen op zichzelf terug kan vallen, wat voor Tom extra moeilijk zal zijn doordat hij tot nu toe te beschermd is opgegroeid. Dit is de eerste onvermijdelijke en tegenvallende rekening daarvan. Ik heb er echter alle vertrouwen in dat hij na de wat overdonderende en moeilijk start zijn mannetje zal staan en door al het gespeelde machtsvertoon heen zal prikken. Voor mezelf was het ook weer een openbaring en stevige bevestiging. Na de aanvankelijke kloekaanval kwam al weer gauw de rust in me terug, Tom is wel voortdurend in mijn gedachten maar tobben is er niet meer bij. Het gaat zoals het moet gaan, dit is belangrijk voor hem en ik weet zeker dat hij er achteraf om kan glimlachen en weer een grote stap verder is op de weg naar zelfstandigheid.

2005-08-16T10:11:00.000+01:00

September komt in zicht, dat betekent het einde van een lange zeer zinvolle vakantie en van nog veel meer. Tom gaat studeren, ik zelf begin aan de officiele opleiding Spaans, Antonio komt terug wat meer duidelijkheid zal geven en, na mijn terugkomst uit Nederland eind september, is het in mijn ogen ook tijd om weer serieus met werk aan de slag te gaan, de draad weer van lieverlee op te pakken. Voor mezelf is het duidelijk een einde van een tijdperk, een tijdperk van dingen uit mijn verleden uitpluizen en op een rij zetten om op een goeie manier aan de rest van mijn leven te kunnen beginnen. Er is me, vooral de laatste maanden, weer veel meer duidelijk geworden. Mede dankzij Antonio heb ik een paar heel belangrijke blinde vlekken bloot kunnen leggen die onder andere medeoorzaak waren van veel van de sores uit mijn verleden. Mijn eigen plaatje en de roots van bepaalde tegenstrijdigheden in me waren al langer duidelijk en heb daar ook vrede mee. Het introverte, beschouwende, rationele, emotiearme en gelatene in me, wat tot voor een jaar of vijftien de bovenhand voerde, komt van mijn vaderskant van de familie. Als reactie hierop heb ik na de omslag een hele tijd alleen op mijn gevoel geleefd en me er vaak door laten meeslepen. Het extroverte, temperamentvolle, impulsieve, onrustige en controlerende hierin komt van de kant van mijn moeder. Er zijn onder andere dingen gezegd en gedaan zonder er eerst goed over nagedacht te hebben, ge(ver)oordeelt voordat alle kanten van de medaille duidelijk waren en me bemoeit met andermans zaken en leven terwijl ik meer dan genoeg aan mezelf had. Ik nam geen echte standpunten in maar zwalkte, draaide om de pot heen, heb heel veel geslikt en weggestopt en me in allerlei bochten gewrongen voor de lieve vrede, om de schijn op te houden, om te beschermen, onder het mom van ongerust maken of om wat voor reden dan ook. Terwijl het er in feite op neer kwam dat ik mezelf en de ander niet serieus nam en niet voor vol aanzag, hen niet accepteerde en respecteerde zoals ze waren. Voor mijn gevoel heb ik nu uit allebei het beste te pakken en kan ik verder op pad met de voor mij goeie mix, met mezelf. Vandaar dat ik heel veel vertrouwen heb in de her/doorstart, een nieuwe start waar ik vooral in geloof en dat is volgens mij de beste garantie voor succes. Maar eerst nog een paar weken bewust onbewust genieten.

2005-08-15T10:11:00.000+01:00

Sinds afgelopen donderdag is Mark, de zoon van Ailsa en John, met zijn vrouw Amanda en dochter Hannah over uit Engeland voor hun vakantie in Casa Kernow. Omdat ik ze ten volle van elkaar wil laten genieten ga ik er sindsdien niet meer dagelijks langs voor mijn internetverbinding maar hou ik het voorlopig op het cybercafe van Estupendo. Omdat dat in het weekend gesloten is, kan ik voorlopig dus minder loggen in de weekenden en ook geen e-mails ophalen. Door het bezoek van Mark is er ook iets anders bij me komen bovendrijven, jaloezie, positieve jaloezie gelukkig, maar toch. Ik wil dat namelijk ook, ik wil ook die qualitytime met mijn kind hier. Uiteraard gun ik het hen van harte maar het was/is dus wel effe confronterend en extra pijnlijk vooral op dit moment, nu ik Tom weer een stuk meer moet loslaten. Maar ja het hoort er allemaal bij en er komt tussen Tom en mij iets anders voor in de plaats plus komt onze tijd ongetwijfeld ook. Verder merk ik ook dat ik Antonio steeds meer ga missen en andersom is dat ook het geval. Of dat bij mij nu een reactie is op het loslaten van Tom of dat het op zich staat omdat er nu ruimte voor is, is me nog effe niet duidelijk, dat heeft wat meer tijd nodig. Vooral omdat ik aan de ander kant nog steeds niet weet wat ik ermee wil, dat zal volgens mij pas duidelijker worden als we elkaar weer zien. Het elkaar missen is in ieder geval al een heel positief teken. Het weerzien komt nu sowieso in zicht, wanneer precies weet ik niet en hoef ik ook niet te weten, dat hoor of zie ik vanzelf wel. Afgelopen vrijdagavond zijn Barbara, de Duitse uit Frankfurt, en ik samen op stap geweest. We hadden afgesproken om vanaf haar huis iets te gaan eten. Ze woont tegen een heuvel in Puerto del Carmen met uitzicht op de oude haven en de oceaan. Een schitterende locatie, heel centraal gelegen en toch rustig omdat de straat, Calle del Paraiso (Paradijsstraat), doodlopend is. Haar huis is prachtig, niet groot maar wel ruim, licht en speels door de verschillende woonniveau's en allerlei onverwachte hoeken en gaten. Vooral het erg ruime terras voor haar huis, met een schitterend uitzicht, is een oase van rust. Het deed me denken aan een porch in Amerikaanse films: op een zwoele zomeravond heerlijk lamlendig zijn en zomaar wat voor je uit staren in een schommelstoel met links je drankje en rechts je peuken. Na een apetizer, een glas Spaanse champagne, zijn we gaan eten in een klein restaurantje, El Pueblo, dat gerund wordt door Jurgen, een Ossie, en Irene zijn Argentijnse vriendin. Het eten, verse vis met Canarische aardappelen, was heerlijk. De sfeer, huiselijk en relaxed, voortreffelijk. Na afloop hebben we nog een afzakkertje genomen in de bar van Hotel San Antonio, er was lifemuziek en er werd volop en goed gedanst. Kortom een zeer geslaagde avond in aangenaam gezelschap.

2005-08-12T09:06:00.000+01:00

Het begint dus ook in de praktijk allemaal echt te werken, het was wel "effe" stoeien en af en toe heb ik nog wel eens een kleine uitglijer, maar ook die worden minder. Het is echt zo dat ik veel meer vertrouwen heb gekregen in van alles en nog wat, het is echt zo dat ik veel minder pieker, het is daardoor ook echt zo dat ik minder haast heb. Het is dus echt zo dat als je jezelf eraan overgeeft, het leven eigenlijk heel simpel, perfect en daardoor een groot feest kan zijn. Ik leef vooral de laatste paar weken als een onbewuste zonder veel initiatieven, denk over zo min mogelijk na en houd me bezig met van allerlei misschien in andermans ogen onbenullige maar in feite zeer aangename dingen. Ik zie dat onbewuste ook niet als een probleem omdat ik me ervan bewust ben dat ik me onbewust opstel, als ik me dat niet zou realiseren zou het andere koek zijn. Ik geef me volledig over aan de stroom, laat me per dag verrassen en doe alleen de dingen waar ik honderd procent achter sta. Balans en dus het geluk in jezelf vinden is in feite zo moeilijk niet, de weg erheen is alleen zo verdomde lang en moeizaam. De indruk dat het leven een grote ongeorganiseerde chaos is, een idee dat we volgens mij min of meer allemaal in ons hebben, wordt in mijn ogen vooral veroorzaakt door jezelf. Door angsten, piekeren, tegenpruttelen, dwars zijn, onoprecht zijn, forceren, tegen jezelf ingaan etc. maak je er zelf gewoon een onnodige chaos van, waardoor je tijd en energie verspilt en jezelf in feite dus ongelukkig maakt. Ik ben er van overtuigd dat constant gelukkig zijn mogelijk is als je je maar overgeeft, de dingen accepteert zoals ze komen, daarin vooral jezelf trouw blijft en je emoties niet opkropt. Verdriet, teleurstelling en dat soort minder prettige gevoelens doe je meestal jezelf aan vanwege onterechte en/of te hoge verwachtingen. De pijnlijke dingen die je overkomen, waar je zelf dus niks mee kunt, horen er uiteindelijk ook bij, zijn ook onderdeel van en dragen bij aan het gelukkig zijn. Het leven lijkt dus misschien wel een chaos, maar is in feite een uitstekend georganiseerde en geoliede chaos.

2005-08-11T09:54:00.000+01:00

Voorzichtig durf ik sinds een aantal dagen te beweren dat een bruiloft tot de mogelijkheden hoort. De getuigen en gasten kunnen dan ook, nu het misschien nog uitverkoop is, al wat gaan rondneuzen voor hun feest-outfit. Roze is zeker niet de verplichte kleur, integendeel zelfs maar mag wel. Het geval is namelijk dat Antonio en ik door de letterlijke afstand, figuurlijk een grote sprong dichter naar elkaar toe hebben gemaakt. De ruim twee maanden elkaar niet zien hebben dus nu na zo'n week of zeven al hun vruchten afgeworpen. Ze waren bij ons allebei duidelijk nodig om te ruimen, de boel wat objectiever te bekijken en opnieuw op een rij te zetten. We zitten misschien nog niet helemaal op een lijn wat onze snelheid, wensen en ideeen betreft, daar zijn we nog steeds doende mee, maar we zien in ieder geval nu allebei meer perspectief. Uiteraard ben ik daar voorzichtig blij mee maar weet het ook allemaal nog niet zo zeker, ik ben dan wel overtuigd van ons erg goeie gevoel voor elkaar, maar ben op dit moment gewoon met iets anders bezig. Tom vertrekt namelijk zondag naar de introductieweek (vroeger heette dat ontgroening) van zijn nieuwe opleiding en dat betekent natuurlijk weer een stap verder op de weg naar zijn onafhankelijkheid. Een goei en trots gevoel uiteraard maar gelijk ook pijnlijk, weer het loslaten en dus dat dubbele. Ik weet dat het erbij hoort en ook weer overgaat. Dat een plek geven heeft nu mijn prioriteit. Ik moest wat Antonio en mij betreft trouwens meteen denken aan een reactie van Mieke van een tijd geleden. Bij haar dochter was het in het begin van haar nieuwe relatie ook net een achtbaan, dan weer wel en dan weer niet. Zo rond de acht maanden kwam bij hen het omslagpunt. De geschiedenis herhaalt zich dus hier min of meer, Antonio en ik kennen elkaar sinds vorige week vrijdag precies acht maanden. Onze eerste kinderen hebben zich bovendien in de tussentijd gemeld, een tweeling. Bij een van Antonio's planten die bij mij staan hebben vorige week namelijk twee nakomelingen hun kop boven het zand uitgestoken. Ik zit naast alle andere "drukte" dus ook nog midden in de kraamtijd. Gelukkig dus een bevalling zonder hechtingen en een postnatale depressie zit er ook niet in.

2005-08-10T09:29:00.000+01:00

Naast de verbouwing van mijn blog en website ben ik ook op andere vlakken dingen aan het veranderen. Meestal gaat dat soort zaken bij mij gelijk op (volgens mij werkt dat trouwens bij iedereen zo). Veranderingen van binnen hebben ook altijd gevolgen in mijn leefomgeving. Ik ben namelijk in de nacht van dinsdag op woensdag begonnen aan het anders inrichten van mijn werk/doekamer. 's Nachts ja, want als bij mij zo'n lichtje gaat branden, dat gebeurde dus om een uur of twee, heb ik ook geen rust meer in mijn k... voordat ik in ieder geval aan de klus begonnen ben. Om mezelf te vriend te houen heb ik daarom de boekenkast die nacht alvast naar de hal verplaatst, een praktisch geluidloze klus. Verder kon ik die nacht nog niet veel ondernemen want daarvoor moest geboord en geschroefd worden. Het leek me beter dat even uit te stellen tot de volgende dag want de kamer waarin dat moest gebeuren ligt naast de slaapkamer van de buren en die zijn wat dat soort dingen betreft sowieso al erg gevoelig. Nu de boekenkast weg is, is er ruimte tegen de muur vrijgekomen voor mijn bureau dat van te voren min of meer half in de kamer stond en dus in feite een flinke sta in de weg was. Nu het allemaal een beter plekkie heeft is er veel meer vloerruimte en daardoor ook meer plaats voor een logeerbed. Wellicht is er daardoor een item vanzelf verdwenen van mijn verlanglijstje. Ik wilde namelijk uit gaan kijken naar een huisje of appartement met drie slaapkamers. Met deze oplossing is dat minder urgent en misschien wel blijvend, maar in ieder geval voor nu, een goeie oplossing. We'll see.

2005-08-09T09:49:00.000+01:00

Vanaf vandaag heeft mijn blog naast een nieuw uiterlijk ook een nieuwe naam, die als het er allemaal uitziet zoals ik het gedacht had, hier rechts te zien is. De naam "Born in time" heb ik gekozen omdat hij voor mij op twee manieren veel betekent. Ten eerste is het mijn absoluut favoriete nummer van Eric Clapton, je kunt het beluisteren als je hier en in het menu "theme" aanklikt. Daarnaast spreekt de gedachte achter de titel me heel erg aan. De gedachte dat alles wat er in je leven gebeurt gewoon klopt en zo moe(s)t zijn, wat er dus op neer komt dat je op het juiste moment geboren bent. Het nummer van Clapton zelf heeft voor mij ook een dubbele lading, ik kan er altijd van genieten omdat het in mijn oren het ene moment melancholisch klinkt, de blues dus in zich heeft, en het andere moment sterk klinkt. Het heeft voor mij dus alles in zich van een tijdloos nummer.

2005-08-08T09:15:00.000+01:00

Na nogal wat gedoe met de achtergrondfoto ben ik waar ik heen wilde met het nieuwe uiterlijk van mijn blog. Het zijn dus weer keien geworden die de boventoon voeren. Ten eerste om het natuurlijke en rustige van hun uitstraling, de mooie achtergrondkleuren en ook om het symbolische van de opstelling, het balansgevoel. Vooral de onderste steen heeft voor effe wat hoofdbrekens gezorgd. Ik vind dat die essentieel is, de basis, en dus perse zichtbaar moet zijn. Het probleem is echter dat hij zo goed als wit is. Doordat de rest van de achtergrondkleuren aan de donkere kant zijn, werd het errug moeilijk om een kleur letter te vinden die op allebei goed leesbaar is. Vandaar dat ik in eerste instantie de hele foto donkerder gemaakt had. Het zag er heel dramatisch uit maar niet realistisch, te hard en kwam totaal niet overeen met wat ik in gedachten had. Het huidige exemplaar is de originele opname op het onderste deel na, daar heb ik dus, vanwege overmacht en tegen mijn principes in, mee gesjoemeld in Adobe. Het is nu alleen nog een kwestie van wat kleinigheden bijschaven en de rest van mijn site aanpassen en stroomlijnen. Ik heb er alleen zelf geen zicht op of het geheel nu nog te breed is, zodat je "opzij" moet scrollen op sommige beeldschermen. Ik kan dat namelijk zelf niet checken omdat ik nog steeds geen eigen internetaansluiting heb en zodoende alleen flatscreens ter beschikking heb. Volgens mij zit ik nu aardig goed, mocht dat niet zo zijn laat het me dan effe weten zodat ik het geheel nog wat kan indikken. Dank U! PS: Er blijken weer problemen met het reageren te zijn, wordt aan gewerkt.

2005-08-06T09:31:00.000+01:00

Het wordt merkbaar dat ik steeds meer vertrouwen en daardoor rust krijg, er komt van lieverlee steeds meer solide rust in mijn kop, lijf en leven. Ik krijg weer zin in van allerlei dingen, slaap rustig, droom vredig, heb weer energie, laat me niet meer van slag brengen en maak me steeds minder druk. Het maakt me niet meer uit of men me aardig vindt of niet, het maakt niet uit wat men van me denkt, heb mensen die mijn leven willen regelen niet meer nodig en merk dat ook. Er zijn weer afvallers die me niet begrijpen, zogenaamd bezorgd zijn, jaloers zijn(?), uit het oog uit het hart gevallen of om wat voor reden dan ook. Er komen ook nieuwe mensen voor in de plaats, want zo werken dat soort dingen nou eenmaal. Mensen die betrouwbaar, echt, eerlijk en direct zijn en die me nemen zoals ik ben. De afgelopen jaren van ruimen gaan hun vruchten afwerpen en lopen op hun eind, de boel staat weer op de rails. Het wordt nu ook tijd om weer aan de slag te gaan, de handen uit de mouwen te steken en heb daar ook zin in. Mijn plan is dan ook om dat, zodra ik eind september weer terug ben uit Nederland, serieus aan te gaan pakken. Wat het moet gaan worden maakt me eigenlijk niet zo veel uit. Ik heb ook geen "vaste" baan voor ogen, in mijn plan of doel denk ik meer aan het snabbeltoer/freelance idee met van alles en nog wat. Met mijn achtergrond, interesses en talenten kan dat ook. Ik kan heel veel kanten op, ben flexibel en stel geen al te hoge eisen. Het enige wat ik wel heel graag wil is dat ik mijn talen kan gebruiken en ben daarvoor hier tenslotte op de goeie plaats. Ik doe dat heel erg graag en spreek er ondertussen ook al een stuk of vijf aardig vloeiend. Ik zie wel wat het wordt, ik heb in ieder geval het vertrouwen dat ook dat wel choed komt en daarmee ben ik al halverwege.

2005-08-05T09:57:00.000+01:00

Zoals al wel duidelijk zal zijn ben ik aan mijn weblog aan het sleutelen, ik vond dat hij aangepast moest worden aan hoe ik me nu voel. Het is even zoeken in mijn labyrint en nog niet helemaal wat ik in gedachten heb maar ik kom al aardig in de richting. Op het ogenblik stoei ik met de archieven en denk daar nu iets passends voor te hebben gevonden. Mijn foto's wil ik ook nog op een of andere manier kwijt, ik wil het niet meer zoals in mijn vorige layout maar aan het hoe dan wel ben ik nog niet uit. Ik wil het rustiger houden vandaar dat ook alle liflafjes van mijn oude blog zijn verdwenen, het werd me te druk en in feite zijn ze ook overbodig. Het gaat tenslotte om het geschrevene en het eventuele beeld daarbij. De kleuren van het huidge uiterlijk zijn misschien wat zoetig, die indruk had ik zelf eigenlijk ook, maar er zit een gedachte achter. Het zijn allemaal afgeleide kleuren van de kopfoto, de achtergrondkleur is de kleur van het strandzand op Lanza. Of het allemaal zo blijft? Ik puzzel gewoon verder en het valt vanzelf allemaal een keer op zijn plaats. Het uiterlijk kan dus in de komende tijd best eens varieren, de inhoud ontwikkelt zich echter zoals te doen gebruikelijk.

2005-08-04T09:14:00.000+01:00

Daisy, Casa en Mieke hebben theoretisch natuurlijk helemaal gelijk in hun reacties, maar helaas werken dat soort dingen in de praktijk toch heel anders. Ik weet ook dat proberen te sturen averechts werkt en dat minder nadenken en afwegen beter is. Ik ben dan ook druk doende om dat allemaal af te leren en geloof me dat is knokken. Daarvoor is ook deze tijd bedoeld. ik wil en kan nu weer tot mezelf komen. Dat gedrag is deels van mezelf, het nadenken, tot het sturen, afwegen en regelen werd ik in de afgelopen jaren gedwongen om Tom's en mijn kop boven water te houden. Nu dat niet meer hoeft is het te simpel te zeggen die dingen zo maar even overboord te gooien. Zelf weet ik ook dat ik het mezelf en een ander daardoor soms moeilijk maak, maar ik ben geen machine waar je een knop kunt omzetten zodat hij bepaalde dingen niet meer of juist wel doet. In het verleden werd ik door de omstandigheden gedwongen over alles tig maal na te denken, af te wegen en ze te analyseren. Het daardoor ontstane wantrouwen kan ik nu laten gaan en steeds meer omzetten in vertrouwen in mensen en het leven in het algemeen. Maar dat kost gewoon tijd en doe je niet zomaar even. Wat dat betreft heb ik het met Antonio gelukkig heel goed getroffen, hij begrijpt me door zijn eigen ervaringen en heeft daardoor begrip voor mijn beschadigingen en de daaruit voortkomende eigenaardigheden maar gaat er gelukkig niet in mee. Integendeel, hij gaat er precies op de goeie manier mee om, hij confronteerd me op zulke momenten met mezelf en heeft het geduld om me de tijd te geven die dingen van lieverlee los te laten. De beste en meest effectieve aanpak. Waar het in feite bij ons beiden soms aan mankeert, wat meestal ook de oorzaak is van de misverstanden, is goed en voldoende communiceren. Praten en vragen is de enige weg naar duidelijkheid en daarbij zitten we natuurlijk ook nog met het taalverschil. Ik heb het gevoel van het Spaans nog niet voldoende te pakken waardoor ik soms dingen anders begrijp dan ze bedoeld zijn en/of zelf zeg wat weer heel anders overkomt dan bedoeld. Het kost dus tussen ons allemaal wat meer tijd door allerlei oorzaken, maar we komen nog steeds met vallen en weer opstaan stapjes vooruit en daardoor wordt de fundering alleen maar steviger.

2005-08-03T12:47:00.000+01:00

Wat Antonio betreft is er vooral een ding wat me dwars zit en waar ik telkens opnieuw weer tegenaan loop, ook nu. Een probleem wat volgens mij aan de ene kant bij hem zit, maar waar ik aan de andere kant het mijne van maak door mijn behoefte aan bevestiging en duidelijkheid, de waarheid ligt dus nu ook weer ergens in het midden. Wat is namelijk het geval: hij neemt zo goed als geen initiatieven, die gaan ook nu voornamelijk, in feite alleen van mij uit. Hij is dermate op zichzelf gericht en de dingen waar hij mee bezig is, dat de rest van de wereld voor hem weg schijnen te vallen. Zodra je uit beeld bent lijk je niet meer voor hem te bestaan. Mijn dilemma: ga ik hem daar nog een keer op wijzen, laat ik het op zijn beloop of een combinatie van die twee? Ik ben er nog niet helemaal aan uit maar het op zijn beloop laten heeft mijn voorkeur. Ik wil bij hem niet de schoolmeester, opvoeder of wat dan ook spelen, hij zou zelf kunnen weten dat in wat voor relatie dan ook, tweerichtingsverkeer onvermijdelijk is om de boel draaiende te houden. Tegelijk helpt het me dan ook om me nog vrijer en onafhankelijker te voelen door niet toe te geven aan die vervelende behoefte aan bevestiging, wat vertaald ook weer een teken is van onzekerheid. Af en toe heb ik ook het idee dat ik met twee verschillende personen te maken heb, er zijn de prachtige momenten dat hij menselijk is en gevoel toont, maar er zijn eigenlijk meer momenten dat ik in mijn ogen met een emotieloze en chaotische robot te doen heb. Het is niet simpel om te doorgronden wat hem bezig houdt en wat me nog het meest dwars zit is dat hij zelfs op afstand, zoals nu, voor onrust zorgt. Onrust ten dele dus door mezelf veroorzaakt maar ten dele ook door zijn houding. Dat wordt dus weer knokken met mezelf, aan zijn kant van het verhaal wil en kan ik tenslotte niks doen. Misschien is het gewoon wel het signaal dat dit uitzichtloos is maar wil ik er nog niet aan vanwege mijn nog steeds overeindstaande overtuiging dat hij mijn (nood)lot is. Update: Het blijkt dus het zoveelste misverstand tussen ons te zijn, hij heeft mijn uitspraak blij met de twee maanden te zijn en vooral rust te willen, heel letterlijk te hebben genomen. Past ook weer wel bij hem, niet vragen of wat dan ook, gewoon zwart wit ervan uitgaan.

2005-08-02T12:47:00.000+01:00

Ailsa belde net dat hun computer de geest heeft gegeven, dus vandaag geen internet via hen. Maar ik ga het nu ergens anders proberen en je raadt nooit waar ........ bij Estupendo, die hebben namelijk sinds kort ook een cybercafe. Als je dit leest is het daar dus gelukt. Hoe meer ik Antonio leer kennen en hoe wijzer ik wordt van het zeer spaarzame dat ik van hem zelf te weten kom, hoe meer overeenkomsten en gelijkenissen ik zie met Tom. Ze hebben een heleboel gezamenlijke interesses en karaktertrekken zoals bijvoorbeeld: hun reislust, hun diepgang, hun liefde voor muziek, hun introversie, het individualistische, hun intelligentie, ze zijn allebei bijzonder, trouw, warm en aanhankelijk, huiselijk, rustig, standvastig, afwachtend, weloverwogen en zo kan ik nog wel effe doorgaan. Het lijkt er dus erg veel op dat ik het verhaal, wat met Tom ondertussen een heel andere natuurlijke en terechte richting op is gegaan, hier gewoon weer oppak met Antonio. Op een heel andere manier uiteraard door de totaal verschillende relatieband en daardoor betrokkenheid. Bovendien zijn er ook grote verschillen, Antonio heeft karaktertrekken die bij mij voor grote vraagtekens en irritaties zorgen. Op het ogenblik is het in feite dus min of meer een verkapte bevestiging van de stelling dat men door de band genomen vaak een partner kiest die qua karakter op een van de ouders lijkt, bij mij lijkt het erop dat het nu dus andersom is. Ik kies in dit geval blijkbaar de vriend die op mijn kind lijkt. De vraag is alleen wil ik dat wel? Wil ik een persoon als partner die in mijn ogen heel vaak veel onvolwassener is als Tom? Eergisteren meldde ik wel dat hij precies is wat ik nu nodig heb, maar is het misschien niet zo dat ik al bij hem gehaald heb wat ik bij hem moest halen? Is het misschien zo dat hij me een paar blinde vlekken moest laten zien, zodoende niet meer en niet minder dan een belangrijke passant is en dat daarmee de kous af is? Het is in ieder geval een feit dat ik nu, op enkele momenten na, rustiger en daardoor gelukkiger ben zonder hem dan met hem. Hij maakt zelfs nu, op afstand, onrust en irritaties in me los, maar daarover morgen meer anders wordt het wel een heel erg lange log.

2005-08-01T09:12:00.000+01:00

Gisteren was het weer erg warm, lekker bijtanken dus. Daardoor en natuurlijk ook omdat het zondag was, drukker op de wat afgelegen stranden. Net druk genoeg zodat het allemaal nog relaxed bleef. Ik heb ook weer een nieuw contact gelegd met volgens mijn eerste indrukken een zeer aangenaam persoon. Het is een Duitse die ik al de jaren dat ik hier kom, telkens weer tegenkom op het strand. In de eerste jaren zag ik haar samen met wat volgens mij haar man was, hij was erg slecht ter been en liep met een stok. De laatste tijd zie ik haar soms met een vriendin maar meestal alleen samen met haar hond. Gisteren heb ik haar aangesproken en dat was een zeer aangename ervaring. Haar man blijkt inderdaad drie jaar geleden te zijn overleden. Vier weken voor haar man is gestorven hadden ze een oud Spaans huis gekocht in het oude centrum bij de oude haven van Puerto del Carmen. Hij heeft er niet meer gewoond. Per saldo is ze meestal meer dan zes maanden per jaar hier en de rest van de tijd in Duitsland. Eigenlijk was het haar plan om na weer vier maanden hier te zijn geweest, eind juli terug naar Duitsland te gaan. Ze heeft er nog vier weken aan vastgeplakt omdat ze er hier, net als ik, duidelijk niet genoeg van kan krijgen. Volgens mij heb ik er weer een zielsverwant van formaat bij.

2005-07-31T22:09:00.000+01:00

Het is nu ruim een maand geleden dat Antonio en ik elkaar hebben gezien en dus tijd voor weer een korte evaluatie. We hebben wel contact maar we houen het beperkt en dat werkt prima op een paar uitglijders na. Gisteren was er zo een, ik had behoefte aan bevestiging terwijl ik dacht dat ik daar al aardig vanaf was. Nog niet helemaal dus! Ik heb er verder niks mee gedaan en hem met rust gelaten. Het was effe knokken tegen mezelf maar uiteindelijk volgens mij beter. Door de afstand en de rust in en om me heen, is me een heleboel duidelijk geworden over hoe het nou zit tussen hem en mij wat mezelf betreft. Hij is in feite precies wat ik zoek en nodig heb, ik heb al een hoop van hem geleerd. Antonio weet me precies op het juiste moment een halt toe te roepen en me op mijn nummer te zetten als dat nodig is. Precies de man die ik tegen moest komen, iemand die ik niet om mijn vinger kan winden, die niet in mijn temperamentvolle valkuilen trapt maar bij zichzelf en zijn standpunten blijft. Andersom werkt het precies hetzelfde alleen omgekeerd, ik hoef hem geen halt toe te roepen, integendeel, ik moet hem af en toe een duwtje in zijn rug geven en hem met zijn vaak te idealistische ideeen terug op aarde brengen. De ruimte en vrijheid die we elkaar kunnen geven maken het nog aantrekkelijker en beter. Ik kan doen en laten wat ik wil en hij ook. Die vrijheid samen met een volledig vertrouwen in elkaar en het sterke basisgevoel tussen ons, maken het nog specialer dan het al was. Hij is nu in ieder geval perfect voor me en precies de persoon die ik nodig heb. Of dat ook op de lange termijn zo is durf ik helemaal nog niet te zeggen, dat zal er ook vanaf hangen hoe hij zal zijn als we elkaar weer zien en�� net zo voornaam, of hij tot dezelfde conclusies gekomen is als ik. Op dit moment kan ik hier in ieder geval heel goed mee leven, ik voel me vrij en heb geen behoefte om misbruik van de vrijheid of zijn vertrouwen te maken. Misschien is het dit dus voorlopig of blijvend wel, wie weet. Ik kan er me nu goed in vinden op een enkele moeilijk moment na en voel me er doorgaans vooral lekker bij en dat is tenslotte waar het om gaat. Wat er verder komt? Lo que sea, sera!

2005-07-30T08:44:00.000+01:00

Het zomervakantieseizoen is duidelijk op zijn hoogtepunt. Er hangt een andere sfeer, een kuddesfeer met veel desinteresse en plakplaatjes. Vooral veel mannen met gezichten die duidelijk maken dat ze van alles zouden willen behalve hier zijn. Op de stranden vlak bij de grote hotels is het bomvol, veel verplichte zandkastelen met slotgrachten die eindeloos en meestal vergeefs wachten tot de vloed ze vult. Het zijn nu vooral gezinnen op vakantie en de weinig eigen initiatief en interesse tonenden. Men moet en wil bezig gehouden worden. De standaard excursies, sportsbars en strandstoelenverhuurders beleven gouden tijden. Vanuit de tuinen van de hotels hoor je de entertainment crew enthousiast de gasten oproepen voor aquarobics, bingo, darts, boogschieten en noem nog maar wat meer van dat soort zaken op. Je komt de entertainers ook op het strand tegen met een horde jonkies van de kudde bij zich, die moeten tenslotte ook bezig gehouden worden. Pa en ma hebben vakantie en even geen tijd voor hun kroost, die willen het beste uit hun vakantie halen wat vooral neerkomt op zich vol kappen en genieten van allerlei tot de verbeelding sprekende shows. Mijn soort vakantie zou het niet zijn maar dat doet er verder ook helemaal niet toe, dat kan ook van mijn manier tenslotte gevonden worden. Wat onder lekker vakantie vieren verstaan wordt is tenslotte ieder zijn eigen pakkie an. Mij zal het verder ook een worst zijn, als ze op hun manier maar plezier hebben en mij daarbij vooral met rust laten. Buiten de drukke toeristenplaatsen, waar ze me sowieso al zelden zien en zeker nu niet met heel veel en vroeg op de dag al lallende, zogenaamd lollige vakantievierders, hangt er eigenlijk zelfs een lekkerdere sfeer, minder druk en relaxter. Op de wat verder gelegen stranden is nu bijna geen kip te zien. Gistermiddag lagen we met z'n vijven op het zo'n twee kilometer lange strand bij het vliegveld, da's pas luxe en hier geen lieverthuisblijfgezichten. Precies wat ik wil, dus het plaatje klopt weer helemaal.

2005-07-29T09:14:00.000+01:00

Het lijkt me dat iedereen nu schijtziek is van mijn psychologische overpeinzingen en blikken over mijn schouder, ik in ieder geval zelf wel. Ik heb me voorgenomen het hier nu bij te laten, ik hoef mijn verleden niet meer op te rakelen en hoef ook eigenlijk vanaf nu niet meer het waarom van een heleboel dingen te weten. Ik heb het idee dat de strekking me toch wel meteen duidelijk zal zijn door mijn intuitie en meer afwachtende houding. Ik wil vanaf nu gewoon alles maar laten komen zoals het komt, zonder er meer dan nodig over na te denken of achteraf te gaan beredeneren. Of het zo in de parktijk ook werkt, geen idee, dat wordt vanzelf duidelijk. Mijn opzet is dus een echt nieuw boek te beginnen en daardoor zal mijn log er misschien ook wel anders uit gaan zien. Ik heb eerlijk gezegd nog geen idee of dat zo zal zijn. Het is vanaf het begin mijn bedoeling geweest dat mijn log mijn dagboek zou zijn en dat zal in ieder geval niet veranderen. Ik zou het zelf vanaf nu wat luchtiger, wat gevarieerder en nog alleen over nu willen hebben. Dat is tenslotte het enige wat echt belangrijk is. Het verleden is tenslotte onomkeerbaar voltooid verleden en morgen komt toch nooit. Om het helemaal compleet te maken, zit ik toch te broeien op een ander uiterlijk voor mijn log, wat vrolijker, levendiger. Ik ben een beetje uitgekeken op dat bruine en had daarom aan deze gedacht maar vind hem zelf nogal heftig en sappig. Ik br(kn)oei dus nog even verder tot het allemaal weer op zijn plaats valt zoals destijds met het huidige uiterlijk. Er komt van lieverlee al iets bovendrijven.

2005-07-28T07:41:00.000+01:00

Op heel veel fronten is te merken dat ik steeds meer mijn achterdocht en wantrouwen van me af kan zetten en dat er een breed vertrouwen voor in de plaats komt. Wantrouwen dat terecht ontstaan is en helaas op heel veel facetten van mijn leven een negatieve invloed heeft gehad. In theorie is het simpel om dingen los van elkaar te zien en gescheiden te houden. In de praktijk is dat, in ieder geval bij mij, een heel ander verhaal gebleken. Als je niet goed in je vel zit heeft dat gewoon invloed op alles wat je in je leven doet en tegenkomt. Ten onrechte stelde ik me daardoor te voorzichtig en zelfs wantrouwig op ten opzichte van met name nieuwe en bestaande contacten. Met gezond voorzichtig zijn is natuurlijk niks mis, maar het moet niet zo zijn dat je die vervelende ervaringen uit je verleden op het nieuwe wat je tegenkomt projecteert. Dat was bij mij dus duidelijk wel het geval en het heeft me nogal wat tijd gekost voordat ik dat door had en daar anders over kon gaan denken, een ommezwaai kon maken in mijn reacties en me weer open en zonder balast op kon stellen. Het vertrouwen dat ik de goeie weg ingeslagen was, is er al veel langer en is in feite al aardig groot. Ik krijg het nu op alle mogelijke manieren bevestigd en kan eindelijk gaan oogsten.

Ik ben ervan overtuigd dat ik mijn Gordiaanse knoop na vaak vastlopen en toch weer verder puzzelen, ontward heb. Ik kan nu aan een nieuw boek beginnen met een paar uit oude boeken overgebleven goeie karakters.

2005-07-27T07:35:00.000+01:00

Sinds gisteren ben ik weer student, met studentenpas en al. Gisteren ook las ik in het boek �Out of Africa� van Karen Blixen een opmerkelijke en toepasselijke alinea, het heeft me aan het denken gezet omdat het me een beetje aan mezelf en hoe ik nu leef deed denken. Het gaat als volgt: �Negers houden niet van snelheid, in het beste geval vinden zij snelheid nog maar net uit te houden. Ze staan op goede voet met de tijd en het idee de tijd te verdrijven of dood te slaan komt niet in hun hoofd op. Ja, hoe meer tijd je ze kunt geven, hoe gelukkiger ze zijn. Als je hem bijvoorbeeld vraagt je paard vast te houden terwijl je een bezoek brengt, kun je aan zijn gezicht zien dat hij hoopt dat het heel, heel lang zal duren. Hij probeert dan niet de tijd om te krijgen, nee, hij gaat zitten leven.� Ongeveer hetzelfde ervaar ik de situatie waarin ik nu verkeer. Voor een toekijker zal ik praktisch gezien niet echt veel produktiefs bijdragen en een traag leven leven. Zelf ben ik er echter van overtuigd dat ik veel bewuster, positiever, nuttiger en dus veel meer leef dan ooit tevoren en in een veel natuurlijker ritme. Ik probeer ook niet en hoef ook niet te proberen om mijn tijd om te krijgen of dood te slaan. Integendeel, die vliegt voorbij, de dagen zijn om voordat ik het in de gaten heb en ik verveel me geen seconde. Dat is het waar het, in ieder geval volgens mij, in het leven om gaat: de juiste prioriteiten bepalen en je laten meevoeren door de stroom. Daardoor wordt je vanzelf gelukkiger, een toestand die volgens mij voor iedereen haalbaar is. Daarom denk ik dat ik op het ogenblik meer mijn steentje bijdraag aan een betere wereld dan ooit tevoren.

Ik besef overigens heel goed dat ik makkelijk praten heb omdat me de mogelijkheden en kansen min of meer op een presenteerblaadje zijn aangeboden. Maar dan nog is het een kwestie van die geboden kansen grijpen, keuzes durven te maken en jezelf over durven te geven. Tegen de stroom inzwemmen heeft immers toch geen zin, op een gegeven moment ben je uitgeput en wordt je alsnog meegevoerd. Plus ben je dan uiteraard verder van het doel af waar je toch naar toe moet. Zonde dus van de tijd en energie.

2005-07-26T09:22:00.000+01:00

Gisteren hoorden we op de valreep van Celina, onze Spaanse lerares, dat het gisteren de laatste dag was om je inschrijving bij de Escuela oficial de idiomas definitief te maken. Er was mij ergens in mei verteld door de administratie van de school, dat we vantevoren een telefoontje of brief zouden ontvangen, maar dat was er blijkbaar bij ingeschoten. Nou ja, het maakt ook eigenlijk niet uit, we waren dankzij haar nog op tijd. Er moeten weer wel een stapel paperassen ingevuld en vandaag ingeleverd worden met daarbij drie pasfoto's, kopie van de sociale verzekeringskaart, kopie van je bewijs van inwonerschap en ga zo maar door. Trish (Lady Purcell) had zich net als wij, Ailsa en ik, ook ingeschreven omdat ze alles wil hebben en doen wat wij ook doen, maar die konden we "helaas" gisteren niet bereiken omdat de troonopvolger (zoon) van Frank (Lord Purcell) bij hen op audientie is en ze ongetwijfeld een dagje onder de plebs zijn geweest. Ailsa heeft er echt haar best voor gedaan om haar te bereiken, voicemail ingesproken, e-mail gestuurd, maar helaas valt de Lady dus deze keer blijkbaar buiten de boot. Het gaat zoals het moet gaan?

De cursus op de escuela is trouwens een koopje omdat hij gesubsidieerd wordt door de Cabildo, de plaatselijk hoogste autoriteit. Achtenveertig euri en nog wat voor een trimester, met daarin begrepen boeken en ander werk- en studiemateriaal. Kun je niet voor sukkelen dacht ik en de opleidingen staan bovendien nog heel hoog aangeschreven ook.

2005-07-25T09:24:00.000+01:00

Reageren is weer mogelijk, de problemen zijn opgelost. De aanleiding tot de sabotage zat bij het Israelische leger en dat heb ik altijd eigenlijk al van die onverwachte indringers gevonden. Backblog is namelijk een Israelische service en de beheerder was opgeroepen om zijn reservedienstplicht weer eens te vervullen. Zijn webhost zou in die tijd de boel waarnemen maar had dat dus duidelijk achterwege gelaten. Infiltratie van de Mosad? Daarnaast is een kleine update wat betreft de Antonio soap weer op zijn plaats. Ik weet op het ogenblik namelijk helemaal niet goed wat ik met hem aan moet en hoef er tenslotte gelukkig ook nog niks mee omdat hij voorlopig nog een tijdje van het eiland is. Wat doet er dan op? Toch weer tobberijen? Nee dat niet, het enige wat me op is gevallen is dat ik me op dit moment duidelijk gelukkiger voel zonder hem dan met hem. Er zijn momenten dat ik hem mis, maar er zijn veel meer momenten dat ik het heerlijk vind dat hij er niet is. Misschien veelzeggend of misschien alleen een tijdelijk iets? Ik durf daar nu geen definitieve uitspraak over te doen.

Misschien ligt het alleen aan het feit dat ik duidelijk nog wat achterstallig onderhoud had in te halen en dus tijd en rust voor mezelf nodig had. Het wordt vanzelf in september, als we elkaar weer zien, duidelijk en misschien ook al wel eerder als de huidige euforie van de laatste ontwikkelingen weer wat bezonken is. Alles op zijn tijd.

2005-07-24T09:36:00.000+01:00

Waar het allemaal aan ligt en mee te maken heeft doet er niet zo veel toe, het zullen de afstand, de tijd, het juiste moment, het relaxte leven, de andere kijk en ik weet niet wat al niet meer wel zijn. Feit is in ieder geval dat er, sinds ik hier ben, een ware metamorfose heeft plaatsgevonden in mij en daardoor om me heen. Er zijn ontzettend veel dingen van me afgevallen, ik kan steeds meer de dingen op zijn beloop laten. Wat vooral essentieel is, is dat ik de achterdocht naar de moeder van Tom kan laten gaan omdat Tom nu steeds meer zijn eigen beslissingen neemt en zijn eigen leven leeft. Ik hoef niet meer te controleren, te oordelen of te veroordelen en dat werkt positief door in alle aspecten van mijn leven zoals het vantevoren ook deed in negatieve zin. Ik word niet meer onrustig, boos, opgewonden en kruip niet meer in mijn schulp als mensen/mannen met een negatieve/dominante uitstraling, die vroeger een bedreiging voor me vormden, in mijn buurt komen. Ik heb het ongemakkelijke gevoel, de onrust, de opwinding, de aandacht, de bevestiging niet meer nodig en voel die ook niet meer.

Ik hoef me niet meer te bewijzen, verantwoorden of te verdedigen. Ik kan me weer open opstellen, de dingen laten komen zoals ze komen en toelaten binnen mijn grenzen. Ik kan het nu laten voor wat het is en waar het hoort, ik kan er om glimlachen en het zo nodig meteen loslaten. Kortom ik voel me bevrijd en opgelucht. Vrijer, relaxter en gelukkiger dan ooit.